...a photoBook is an autonomous art form, comparable with a piece of sculpture, a play or a film. The photographs lose their own photographic character as things 'in themselves' and become parts, translated into printing ink, of a dramatic event called a book...
- Dutch photography critic Ralph Prins
DEMKA. [Text anonymous (firm's history). Photography J. Bauduin, PaulSchuitema. Illustrations: W.A. de Wijn. Layout Reclame-adviesbureau Ir J. Bauduin, Amsterdam].
Utrecht / 1942 / 32 p. / stapled / 24x19cm / 47 b&w photographs, in opdracht en uit bedrijfsarchief / portret, fotomontages, bedrijfsreportage en productfoto's / gietstukken, laboratoria. - Ill. 1, color / reproductie van olieverfschilderij op de omslag / gieten van staal). / NN / Firmenschrift, Festschrift / Wirtschaft, Firmengeschichte - Photographie - Anthologie - Auftragsphotographie, commissioned photography - Nederland, Niederlande - 20. Jahrh. / Printed by Drukkerij C. Chevalier, Rotterdam. - Opdrachtgever: DEMKA. Nederlandsche Staalfabrieken v/h J.M. De Muinck Keizer nv (40-jarig bestaan). - Voorloper van bedrijfsfotoboek met kenmerken van beeldverhaal. Het gedenkboekje bevat fotomontages en geretoucheerde foto's voorzien van een steuncolor. De opmaak is bont, de tekst is informatief.
Paul Schuitema, born in the Netherlands, was a graphic designer proficient in typography, furniture-making, architecture, photography, painting, lithography and film. Schuitema, started out as a painter, studying at the Academie voor Beeldende Kunsten in Rotterdam. After the first World War, Schuitema left painting and embraced early modernism: his interest in mass production and technology lead him to apply the principals of de Stijl, Constructivism and Bauhaus to advertising and print media. He was a member of Kurt Schwitter's Ring neue Werbegestalter (Circle of New Advertising Designers), which included contemporaries Piet Zwart, László Moholy-Nagy, Herbert Bayer and Jan Tschichold.
With his experimental use of photography, Schuitema made a significant contribution to the New Photography movement, later becoming one of the first teachers at the Academy of Visual Art in The Hague. It was there that he taught design and photography.
Complex and various, the Ars Libri collection includes advertising brochures and pamphlets for industry and government agencies, flyers, pamphlets, and announcement cards, cover designs for magazines and books, letterhead stationery, postage stamps, and other items, covering the whole of his his career. Schuitema’s commissions from the manufacturers Berkel(who's advertising work he is best know for), Gispen, Boele & van Eesteren, and de Vries Robbé & Co. are all represented in depth, including proofs and signed examples.
Also included is a rare early woodcut by the artist, a group of posters from his later career (some of them signed), and several large-format photographs. The collection is accompanied by a small group of reference books and exhibition catalogues on Schuitema and his work.
Menno Huizinga was one of the more distinguished professional Dutch photographers in the 1930s, but is best known for the photographs he took during the German occupation.
In 1942 his house in The Hague was pulled down to make room for the German coastal fortifications, the Atlantic wall. He decided to take illegal pictures of the process with his Leica, often concealed in a cheese-box which he carried on his bicycle. During the occupation he changed from a trustworthy industrial photographer into a clandestine reporter who was always in the right place at the right time.
Up to and including the liberation, Huizinga took approxi mately 750 pictures of daily life in The Hague, usually on his own initiative. After the war he selected and arranged some 420 of them to form seventeen thematic series: the demolition of the city; the clearance of The Hague's wooded area called the Haagse Bos; the evacuation of Wassenaar and Marlot; buildings used by the Germans; means of transport; the events of Tuesday September 5 1944, when liberation seemed imminent but did not happen; fuel shortage; food; the woods at Scheveningen; V2 strikes; garbage disposal; reading in the street; the arrival of the Canadians and the Princess Irene Brigade; the departure of the Germans; after the liberation; the Queen's return; famine. Of these, famine was the only commissioned series, compiled for the Local Interdenominational Office for the City and District of The Hague. The reportage arrived in England before the liberation and part of it was published there in the London-based Vrij Nederland. As well as the photos of everyday life in The Hague which Huizinga took as in his professional capacity, he also made photographs on microfilm for a resistance group. Huizinga's wartime negatives passed to the Netherlands Institute for War Documentation during his lifetime.
For the past year Pieter Hugo has been photo graphing the people and landscape of an expansive dump of obsolete techno logy in Ghana. The area, on the outskirts of a slum known as Agbogbloshie, is referred to by local inhabitants as Sodom and Gomorrah, a vivid acknowledgment of the profound inhumanity of the place. When Hugo asked the inhabitants what they called the pit where the burning takes place, they repeatedly responded: ‘For this place, we have no name’.
Their response is a reminder of the alien circumstances that are imposed on marginal communities of the world by the West’s obsession with consumption and obsolesce. This wasteland, where people and cattle live on mountains of motherboards, monitors and discarded hard drives, is far removed from the benefits accorded by the unrelenting advances of technology.
The UN Environment Program has stated that Western countries produce around 50 million tons of digital waste every year. In Europe, only 25 percent of this type of waste is collected and effectively recycled. Much of the rest is piled in containers and shipped to developing countries, supposedly to reduce the digital divide, to create jobs and help people. In reality, the inhabitants of dumps like Agbogbloshie survive largely by burning the electronic devices to extract copper and other metals out of the plastic used in their manufacture. The electronic waste contaminates rivers and lagoons with consequences that are easily imaginable. In 2008 Green Peace took samples of the burnt soil in Agbogbloshie and found high concentrations of lead, mercury, thallium, hydrogen cyanide and PVC.
Notions of time and progress are collapsed in these photographs. There are elements in the images that fast-forward us to an apocalyptic end of the world as we know it, yet the alchemy on this site and the strolling cows recall a pastoral existence that rewinds our minds to a medieval setting. The cycles of history and the lifespan of our technology are both clearly apparent in this cemetery of artifacts from the industrialised world. We are also reminded of the fragility of the information and stories that were stored in the computers which are now just black smoke and melted plastic.
Vlak buiten de Ghanese sloppenwijk Agbogbloshie ligt een uitgestrekt niemandsland waar verouderde computers gedumpt en verbrand worden. Mensen leven met hun vee op en rond verbrande resten van monitoren, toetsenborden en harde schijven die merendeels uit Europa komen. De Zuid-Afrikaanse fotograaf PieterHugo (35) fotografeerde de afgelopen twee jaar deze unheimische dumpplek, die door de lokale bewoners Sodom en Gomorra wordt genoemd.
Volgens de Verenigde Naties produceren westerse landen samen ongeveer vijftig miljoen ton aan elektronisch afval. In Europa wordt hiervan 25 procent verzameld en gerecycled. De rest wordt in containers naar ontwikkelingslanden verscheept, vanuit de gedachte dat de mensen daar hun voordeel doen met tweedehands technologie. Maar de inwoners van dumpplekken kruipen niet achter de computers. Ze verbranden ze als elektronisch afval. Uit het gesmolten plastic worden koper en andere waardevolle metalen gehaald. En met dat geld overleven ze.
De dump en verbranding heeft grote gevolgen voor de gezondheid. Het elektronische afval verontreinigt rivieren en lagunes. In 2008 nam Greenpeace monsters van de verbrande grond in Agbogbloshie en vond hoge concentratie van lood, kwik, thallium, blauwzuurgas en PVC.
PieterHugo wil met zijn foto's, te zien in zijn tentoonstelling Permanent Error, de keerzijde van onze technologische vooruitgang laten zien. VolgensHugo zijn de cycli van de geschiedenis en de levensduur van onze technologie duidelijk zichtbaar op deze begraafplaats van artefacten uit de geïndustrialiseerde wereld. Ook worden we zo herinnerd aan de kwetsbaarheid van de informatie en verhalen die werden opgeslagen in de computers, waarvan slechts gesmolten plastic en zwarte rook over zijn.
Info: De tentoonstelling Permanent Error van PieterHugo is vanaf vandaag tot zondag 3 juli te zien in Rotterdam en Amsterdam in de galeries van Cokkie Snoei. Foto-onderschrift: Het vee van de inwoners van de unheimische dumpplek bij de sloppenwijk Agbogbloshie ligt op verbrande resten computers. Een haast middeleeuwse setting. Yakuba al Hassan. Abdulai Yahaya. Nasri Yeti. Geografie: Ghana
Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.
Het is de pendant van de dragqueens: dragkings, vrouwen die zich als mannen kleden. Voor de fun en de verwarring. Dragqueens zijn doorgaans goed te herkennen aan hun extravagante make-up, pruiken, nepwimpers en glitterjurken met ballonvulling. Dragkings pakken het subtieler aan. Het eigen hoofdhaar wordt na het bezoek aan de kapper bewaard en met lijm vastgeplakt als baard. ‘Als man sta ik langer voor de spiegel dan als vrouw,’ legt dragking Lee uit. Het woord ‘drag’ staat oorspronkelijk voor dressed as a girl. Vrouwen werden in eerste instantie dan ook ‘drab’ genoemd: dressed as a boy. De term drag raakte sneller ingeburgerd en nu maken de toevoegingen ‘king’ en ‘queen’ duidelijk om welk type crossdresser het gaat. Dragkings zijn geen nieuw verschijnsel, maar worden steeds bekender en populairder onder andere vanwege de workshops ‘dragking worden’ op de gaypride. De kings zijn nu veelgevraagde gasten op feestjes.
‘Is dat een vrouw?’
Fotodocument / Dragkings
De mannen en vrouwen op de catwalk worden door het publiek toegejuicht terwijl confetti neerdwarrelt. De warme avond weerhoudt de deelnemers van de dragking/queen-verkiezing 2011 er niet van zich in lagen kleding te hullen - al dan niet van leer. Een slanke man met een baard van twee dagen draagt een goed gesneden kostuum en heeft een mooie vrouw aan de arm. Het is Jim Boh (33), jurylid en winnaar van de competitie van vorig jaar. Bezoeker Dave schudt zijn hoofd vol ongeloof: 'Is dat een vrouw?' Een vraag die de hele avond zal terugkeren. Jim heet in het dagelijks leven Paulien.
Dressed as a boy
Mannen in vrouwenkleding zijn een bekend verschijnsel in het Amsterdamse nachtleven en daarbuiten. Andersom lijken vrouwen die zich als man verkleden een nieuwigheid. De dragqueens zijn goed te herkennen aan hun extravagante make-up, pruiken, nepwimpers en glitterjurken met ballonvulling. De kings pakken het subtieler aan. Het eigen hoofdhaar wordt na het bezoek aan de kapper bewaard en met lijm vastgeplakt als baard. Strak in pak maken zij een stijlvolle entree en zorgen zo voor verwarring bij het publiek.
Het woord 'drag' staat oorspronkelijk voor dressed as a girl. Vrouwen werden in eerste instantie dan ook 'drab' genoemd: dressed as a boy. De term drag raakte sneller ingeburgerd en nu maken de toevoegingen 'king' en 'queen' duidelijk om welk type crossdresser het gaat.
Verkleedpartijen van en naar het andere geslacht zijn niet nieuw. Dragking Hanneke (50): 'Mijn moeder is ook een dragking geweest tot aan haar zeventigste, maar in haar tijd noemde je dat nog niet zo. Het verkleden was een spel binnen de theaterwereld en ook gewoon voor hetero's.'
Tegenwoordig zijn dragkings voornamelijk binnen de lesbische uitgaanswereld te vinden. Hetero's komen dragkings tegen wanneer ze naar feestjes gaan waar de kings zich op uitnodiging mengen onder het publiek. Of wanneer ze de Gay Pride bezoeken.
De moeder van Hanneke is trots dat haar dochter soms als man gekleed gaat en soms als vrouw. Zij heeft het gevoel dat een traditie is voortgezet. Ook de moeder van Paulien is trots. Op haar persoonlijke blog plaatste zij een foto van Jim onder de titel: 'My girl!' Voor Paulien is het verkleden verbonden aan het uitgaansleven: 'Ik voel me geen man, ik doe dit echt voor de fun.' Het karakter Jim is met 1.138 Facebookvrienden binnen een paar maanden bijzonder populair geworden. 'Misschien een beetje kort door de bocht, maar ik zie er gewoon goed uit als gast,' verklaart Paulien het succes van Jim.
Overzichtelijk
De dragkings op het feestje noemen de fun en het entertainen van anderen als de belangrijkste reden om zich te verkleden. Toch is er ook een serieuze kant aan het verhaal, want er zijn wel degelijk dragkings die zich man voelen en de rolwisseling als uitlaatklep gebruiken. Paulien vindt het belangrijk dat mensen zich bewust worden van gender issues als ze naar haar als man kijken. 'Voor sommige mensen is het elke keer weer moeilijk als ze op een officieel formulier moeten kiezen tussen het vakje man of vrouw,' vertelt de dragking. 'Dat steekt mij.'
Dit gevoel is herkenbaar voor Adinda (46). Zij is geboren als man, maar gaat nu al twintig jaar zeer gelukkig officieel als vrouw door het leven. Daarnaast transformeert Adinda soms in Johnny. 'Deze maatschappij is ingedeeld in hokjes: man of vrouw, jong of oud, dik of dun,' zegt Adinda, 'dat is lekker overzichtelijk.'
Lee Machetti (28) komt de catwalk op in de oranje outfit van een Amerikaanse gedetineerde. Hij kijkt stoer naar de fotografen en bespeelt het voornamelijk vrouwelijke publiek. Spierballen rollen. 'Ik vind het gaaf om met gender te spelen en mijn mannelijke kant te laten zien.' De mannelijke uitdossing is alleen voor 's avonds, want de make-up kost veel te veel tijd voor alledag. 'Als man sta ik langer voor de spiegel dan als vrouw,' lacht Lee. Ook Adinda noemt het laten zien van haar mannelijke kant een belangrijk onderdeel van haar dragking-act. 'Toen ik op mijn zesentwintigste een vrouw werd, moest ik me anders leren gedragen. Mijn moeder stelde zich opeens beschermend op, waarschuwde me om niet meer recht in het gezicht van mannen kijken. Anders denken ze dat je iets van ze wilt en dat kan nare gevolgen hebben. Als Johnny kan ik ongegeneerd flirten met vrouwen. Ik ben ook getrouwd met een vrouw.'
Toen Adinda eind jaren tachtig voor het eerst van de dragking-competitie hoorde, lag een podiumplaats voor de hand met haar zesentwintig jaar ervaring als man. 'Ze namen me daar niet serieus, want ik zag er te vrouwelijk uit.' Als Johnny ging ze de uitdaging aan en inmiddels is Adinda een gender bender die speelt met de eigen identiteit. 'Soms ben ik Johnny de dragqueen, draag ik een paar extra borsten en overdadige make-up. Een dubbeldrag zorgt ervoor dat mensen twee, drie keer moeten kijken. Of je een man bent of vrouw, het zou niet moeten uitmaken.' Bezoeker Dave maakt het in elk geval niets uit. Snel gaat hij nog even op de foto met zijn nieuwe helden Jim en Lee.
10,000 Words rarely features individual projects (the tradition has been to show several projects incorporating a specific technology), but Prison Valley is such a unique and fascinating piece of digital journalism that it merits its own post.
Prison Valley is an interactive documentary that takes full advantage of the web to tell the story of Cañon City, Colorado, a prison town whose residents and livelihood stem from the incarceration of local inmates. The project is unique in its incorporation of video, social media, blogging, and even a mobile application to tell a single story.
The beautifully-shot digital video is what initially pulls the viewer in, using arresting visuals to show the bleak town while locals recount the problem the Colorado city faces. The interviews and nat sound are followed by a narrator explaining the importance of the story.
There are a million and one video documentaries on the web, but Prison Valley sets itself apart by utilizing the full computer screen rather than an embedded video. This also encourages the audience to be immersed and pay greater attention to the story than they would with a smaller embedded video. The project also includes photos displayed with the Ken Burns effect and multiple video clips that appear at once so the audience always has something to focus on. The project also includes interactive elements that encourage the viewer to explore various details of the story.
If the viewer at any time leaves the site and returns later, he or she can pick right back up where they left off. Viewers are also encouraged to go deeper in the story by following the project on Twitter and Facebook. The project also features regular updates on its blog.
As previously mentioned, Prison Valley also has an iPhone app. Viewers can access photos, slideshows, discussion groups, and behind the scenes info all from their smartphone.
In an email interview, co-director David Dufresne, a documentary director and former print journalist, explained how the project came together (translated from French):
“At first, we wanted to create an audio slideshow. And it ended up being what you saw: a web documentary for the Internet with an iPhone version as well. Arte (a French-German TV channel) will broadcast the movie during prime time and it will be followed by a debate on imprisonment. Other European TV channels are interested in the movie part of the project. And we are also working on a photo album which will be available in September. Each time, we’re trying to adapt the story to the various media. It is essential: the same story is told in different ways according to the medium.
“The subject (the prison industry in the United States) was not necessarily accessible for a general audience. Yet, the success of ‘Prison Valley’ showed that you can address these themes and still meet an audience. This was obviously one of our bets. Thus, we organize chats every Thursday which are part of our program (with the French Justice State Secretary, political and union activists, etc.) and I have to say we are always surprised to see that a lot of people are taking part and asking questions. We also bet on the length, on a long format. I can tell you that almost 25% of the people who log in to Prison Valley watch the entire movie (59 minutes) and most of the bonuses.”
“Because journalism, in France as well as in the United States, is going through its most serious economic and ethical crisis and it is about time it began questioning itself. And reinventing itself. I mean, we have to try and tell stories in a new way, still being rigorous and serious of course, but using different codes, different grammars, different production tools, different ways of reporting facts and of being reporters.”
Prison Valley is the epitome of multimedia journalism, using the right media to tell various aspects of the story to help the viewer better understand it and follow along. The project doesn’t feel forced, it looks amazing, and the viewer is in total control of which part of the project they view. In short, every journalist should at least view the project, if only to see what the what is possible in digital journalism.
Internet biedt fotojournalisten nieuwe opties om hun werk te presenteren. Fotoseries worden verhalen met film, geluid en tekst. En de kijker wordt actief. De fotojournalistiek moet nu haar gouden jaren beleven.
Is het een film, een fotoserie, een game? De web documentaire Prison Valley, twee weken geleden winnaar bij de eerste multi mediawedstrijd van World Press Photo, beweegt zich tussen verschillende genres. De bezoeker van de website upian.com wordt op een vernuftige manier het verhaal in gezogen. De film, gemaakt door fotograaf Philippe Brault en schrijver David Dufresne, gaat over de gevangenisindustrie in Cañon City, Colorado in de Verenigde Staten.
Het begint als een roadmovie. De toeschouwer rijdt de sombere vallei binnen. Terwijl er foto's worden getoond van het landschap, vertelt een stem dat zich in dit gebied 13 gevangenissen bevinden. Als de auto parkeert bij het Riviera Inn Motel vertelt de stem een kort verhaal over de Poolse eigenaresse Helena. Dan, ineens, staat het beeld stil. Er duikt een schermpje op met het verzoek tot aanmelding om verder te kunnen gaan. Daarna verschijnt een hotelkamer waar allerlei opties worden getoond.
Zo ligt op het nachtkastje een notitieboekje van schrijver Dufresne, dat via een klik op de muis kan worden geopend en waarin gegevens staan over personen uit de film. Een van die mensen is Douglas L. Micco, een man die in de gevangenis zit voor aanranding en al jaren zijn onschuld claimt. Wie meer wil weten over de zaak kan doorklikken naar de My Space-pagina die zijn familie voor hem heeft opgezet. Het is mogelijk om te chatten met andere deelnemers die ook naar de documentaire kijken, of vragen te stellen aan personages uit de film. We hebben met een team van veertig man achttien maanden aan dit project gewerkt, zegt Alexander Brachet, oprichter van Upian en producent van Prison Valley.
Brachet is een van de gasten op PhotoStories, een driedaags symposium over het gebruik van multimedia dat tot en met vandaag plaatsvindt in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. Wat hij van Prison Valley op zijn laptop laat zien, is verbluffend. De mogelijkheden om informatie te verzamelen zijn talrijk en lijken alle vertrouwde genres, van fotografie tot film, te overstijgen. Het is een mooi voorbeeld van een belangrijke verschuiving binnen de fotojournalistiek die kan leiden tot een nieuwe vorm van beeldconsumptie en kennisoverdracht.
Op dit moment is Upianeen van de belangrijkste producenten van webdocumentaires. Naast Prison Valley, deels gefinancierd door de Franse overheid, produceerde het bedrijf de webdocumentaires La cité des mortes, Thanatorama en de succesvolle IDFA-documentaire Gaza Sderot. De kracht van dit soort interactieve documentaires is dat de toeschouwer wordt gestimuleerd zelf op onderzoek uit te gaan, meent Brachet. Iemand kan zelf bepalen hoe ver hij het verhaal 'in' wil gaan en wat hij vervolgens met de informatie doet. Maar uiteindelijk hebben wij wel al het journalistieke voorwerk gedaan. Een ander opvallend aspect van Prison Valley is dat fotograaf Philippe Brault niet alleen alle beelden maakte maar ook zelf filmde. Hij werkt met een Canon 5D Mark II. Dit fototoestel heeft zo'n goede ingebouwde camera dat het voor een fotograaf wel erg voor de hand ligt om zelf filmpjes te maken.
Doel van PhotoStories is om fotografen nader te laten kennismaken met de mogelijkheden van nieuwe media. Iets wat hoog nodig is volgens Henrik Kastenskov, mede-oprichter van de Bombay Flying Club, een audiovisueel productiehuis uit Denemarken. Kastenskov, voorheen als fotojournalist werkzaam voor het Deense dagblad Jyllands-Posten, is in Rotterdam om de driedaagse workshop 'Multimedia Storytelling for Photographers' te verzorgen. Internet is een uniek platform voor fotografie, meent Kastenskov. Met webdocumentaires kun je ook nog eens beeld, geluid en film combineren. Deze ontwikkelingen zie ik als een kans: de fotojournalistiek moet nu haar gouden jaren beleven.
Naast hun eigen verhalen en projecten maakt de Bombay Flying Club ook multimediaprojecten voor onder andere TIME Magazine, de New York Times en Noor Images. Op de site zijn verschillende, lineaire fotoverhalen te zien waaronder Postcard From Paradise, een verhaal over milieuvervuiling op de Malediven. Deze documentaire hebben we in 13 dagen geschreven, gefotografeerd en gemonteerd. De kosten waren rond de 8.000 euro. Dat is niet veel als je nagaat hoeveel mensen je er wereldwijd mee kunt bereiken.
Volgens Kastenskov is het noodzakelijk dat fotografen zich in de toekomst meer richten op internet. Bekende fotojournalisten redden het nog wel, maar anderen zullen zich breder moeten gaan oriënteren. Adrian Kelterborn, producent van de multimediale site Magnum in Motion van fotoagentschap Magnum, is het er niet mee eens. Een fotograaf moet achterhalen wat goed bij hem of haar past. Iemand als Alec Soth verzorgt Little Brown Mushroom, een blog waar hij zowel foto's als geschreven teksten plaatst. Bruce Gilden, die een stuk ouder is, heeft recentelijk ontdekt dat het juist leuk is om de sappige verhalen die hij altijd vertelt, op te laten nemen en af te spelen bij beeldmateriaal dat hij online toont. Op een van Gildens filmpjes, Gangster Types and Tough Guys, is te zien hoe Gilden door de straten van New York struint op zoek naar gangsters terwijl hij vertelt over zijn jeugd. Kelterborn: Ik heb zelf aan dat filmpje later nog film noir-fragmenten toegevoegd om het geheel dynamisch te maken.
Volgens Brachet wordt er wel eens gemopperd dat met de komst van het internet de traditionele fotojournalistiek ten onder gaat. Maar dat vind ik onzin. Als een fotograaf de overstap wil maken naar multimedia, prima. Maar als hij gewoon foto's wil afdrukken en aan de muur wil ophangen, ook goed. In deze tijd is alles mogelijk.
Camera en software voor de filmende fotograaf upian.com Op deze site zijn behalve Prison Valley verschillende interactieve webdocumentaires te zien. inmotion.magnumphotos.com Korte fotodocumentaires van Magnum-fotografen zijn hier te zien. Ga voor het filmpje van Bruce Gilden naar: //inmotion.magnumphotos.com/essay/gangster-types-and-tough-guys littlebrownmushroom.wordpress.com Blog van Magnum-fotograaf Alec Soth met zijn film Somewhere to disappear, over Amerikanen die zich afzonderen van de samenleving. storyplanet.com Voor iedereen die iets wil leren over het maken van interactieve, non-lineaire webdocumentaires. media.nrc.nl/documentnederland/ Fotografe Ilse Frech verbleef op Curaçao en Bonaire voor Document Nederland, de jaarlijkse foto-opdracht van het Rijksmuseum en NRC Handelsblad. De productie bevat veel opties voor extra informatie. dayswithmyfather.com Ode van fotograaf Phillip Toledano aan zijn 98-jarige vader. Hij koos voor een fotoserie met alleen tekst en zonder geluid, de foto's zijn op een subtiele wijze met elkaar verbonden. Camera en software voor de filmende fotograaf Professionele fotografen zeulen voor hun werk al vaak meerdere lenzen mee. Maar voor een multimediale reportage is het niet per se nodig nog meer spullen, zoals videocamera's, mee te nemen. De nieuwe generatie digitale spiegelreflexcamera's kan zowel fotograferen als filmen: de nieuwe toestellen van bijvoorbeeld Canon en Nikon leggen video in high definition vast en de gebruikte geheugenkaartjes zijn groot genoeg om tientallen minuten bewegend beeld op te slaan. Filmen met een spiegelreflexcamera biedt meer artistieke mogelijkheden omdat je de lenzen kunt verwisselen - iets wat bij een traditionele videocamera niet kan. De geluidskwaliteit van de fotocamera's is niet zo best, omdat de microfoon op de body gemonteerd zit. Met een externe microfoon wordt het resultaat beter. Interviews of achtergrondgeluid kun je bovendien ook goed met een smartphone opnemen, voice-overs spreek naderhand je in achter de pc. Om lineaire producties te maken waarin beeld, geluid en tekst met elkaar worden gecombineerd is videobewerkingssoftware als Adobe Premiere, Final Cut of Avid nodig. Dat zijn niet de eenvoudigste programma's om te gebruiken. Maar onlinekranten gebruiken daarnaast ook vaak het verrassend simpele SoundSlides, software for storytellers. Dat programma, bedacht door de Amerikaanse foto- en multimediajournalist Joe Weiss, zet foto's op een tijdlijn en voegt automatisch vloeiende beeldovergangen toe. SoundSlides werkt niet met video maar levert wel een diavoorstelling met geluid en ondertitels op. Het programma exporteert deze presentatie als een flashbestand dat in vrijwel elke browser bekeken kan worden. De webbezoeker kan de fotoreeks als een film bekijken maar ook in z'n eigen tempo heen en weer klikken tussen foto's en geluidsfragmenten, Marc Hijink
Foto-onderschrift: Beeld van de hotelkamer van de Riviera Inn Motel uit de documentaire Prison Valley . Door te klikken op de verschillende iconen kan de toeschouwer meer te weten komen over de personages uit de film of informatie inwinnen over de geschiedenis van de staat Colorado en de oorsprong van het gevangenissysteem daar. Foto's uit de serie Postcards from Paradise van de Deense site Bombay Flying Club. Wie bij Postcards from Paradise (onder Portfolio) doorklikt op de link 'Go to project website' kan via de site van France Television een elf minuten durende filmpje van Hendrik Kastenskov bekijken over de milieuvervuiling op de Malediven.
Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.
The post-Second World War Dutch photobook is unique because of the long tradition of graphic designers and photographers working closely together. It is highly prized abroad, and many photobooks have become part of the collections of museums and private collectors. This guides show the immense variety and allure of the Dutch photobook and makes it accessible to a broad audience.
Photo books and albums Nederlands Fotomuseum
Ed van der Elsken, Hans Aarsman, Bertien van Manen, Sanne Sannes, Hans van der Meer ...
...Photography is the visual medium of the modern world. As a means of recording, and as an art form in its own, it pervades our lives and shapes our perceptions...
artikel 
Berichten
