vrijdag 23 augustus 2019

Geert van Kesteren Why Mister, Why? Every picture tells a story

Book Description by Amazon.
Featuring more than 250 images, Why Mister, Why? is a compelling account from photojournalist Geert van Kesteren. For the most part of 2003 and into 2004, van Kesteren made these images in a struggling Iraq, intertwining them with his personal experience of the situation in diary-like notes. In that way, this body of work resonates with an honesty found only when the narrator and photographer of a story are one and the same. The situation in Iraq, following the declaration of "mission accomplished," represented a culture clash of rare proportions, and van Kesteren was witness to what went wrong. He saw clouds of sadness coming from the mass graves created by the Saddam regime, while Shi'ites enjoyed their awakening freedom. Embedded within the ranks of US troops, he witnessed disgraceful raids on Iraqi citizens. And these accounts are presented here for the reader to see, feel, and try to understand. In a clear photojournalistic way, van Kesteren outlines why it will take a long time before the Iraqi people can enjoy the semblance of peace. Accompanying the images is an introduction by Newsweek senior editor Michael Hirsh, with whom Van Kesteren shared several tense moments in Iraq.

Every picture tells a story, April 6, 2005
Luan Gaines "luansos" (Dana Point, CA USA) - See all my reviews
Photographs of Iraq, 2003-2004. This extraordinary series of photographs was taken to document scenes of the war in Iraq, 2003-2004, each chapter dealing with an issue: "Iraqis Proclaim Victory as US Leaves Falluja"; "WMD Contradictions: Bremer and Blair at Odds"; "Who Was in Charge at Abu Ghraib"; and "Bush Says Terrorists Will Not Shake America's Will". The text is written in Dutch and Arabic in the copy I have, but explanations are unnecessary, thanks to the quality of the photographs.

Whether tinted by night-vision goggles into an eerie bright green that gives a sheen of otherworldliness or the shadowy forms huddled in lamplight, the photographer has reached deep inside a country involved in turmoil, attacks and counterattacks, occupiers and insurgents. Most notable and heartbreaking are the faces of the children, always victims in this world gone awry, the desperation exposed to the camera's avid lens, hungry for the human face of war. There are pages of shabby rooms, frightened family members huddled in corners while soldiers search for weapons or explosives, the darkness shading everything more sinister, threatening.

Soldiers stand in sharp contrast to the others pictured, weapons at the ready, their faces stoic, determined to complete an unsavory task without incident, children watching wide-eyed as their homes are ransacked, burqa-covered women staring at these young men in army fatigues searching under beds, behind curtains. It is clear that language is a barrier, wives pointing to the handcuffed male relatives, asking questions the soldiers cannot answer. Captive men stand against a wall, hands tied behind their backs, linked to one another, waiting patiently.

There is no bias in this collection, at least none that I can see, since only the chapter titles are in English; I will leave it to those who read the small amount of text that accompanies the pictures to make that judgment. I prefer to make my assessment of the humanity in these photographs: careful, circumspect soldiers, men of all ages with identity tags duct-taped around their heads, all silent, hands bound. Family photos strewn over colorful patchwork quilts, the occasional soldier stopping to leaf through the album, perhaps with his own memories of family gatherings.

Female soldiers hunker down next to their male counterparts, exercising, riding in Humvees on patrol, staring into empty pits where the earth has been blown out by bombs. Then there are the mass graves, row after row of bodies wrapped in sheets of plastic, tied with rope fragments, tagged with names when possible. Watching the soldiers, a group of children stand nearby, some faces shy, others smiling and curious, all dressed in mismatched, ill-fitted clothes, bright-eyed. Walls of buildings etched with bullet holes. Soldiers seek shade against rickety buildings in the desert heat, feet outstretched in the sand, scribbling letters to loved ones back home. A pile of abandoned, rusted artillery in the middle of a verdant palm grove, an anomaly.

The photographer has done an exceptional job, using his talents to capture the harsh realities that seem so far away and are so seldom addressed in the media now that we have grown used to war once more, to soldiers sent across the world in our name. The pictures in this book speak volumes, addressing the nature of war and those who endure it, civilians and soldiers, the living and the lost, but especially the faces of the future, the children. Luan Gaines/2005.

Geert Van Kesteren
see for the photographs... http://www.paradox.nl/index.php?PKY_PROJECTOID=40

Dutch, b. 1966
Born in Amsterdam, Geert Van Kesteren first worked as a photojournalist in Iraq during Operation "Desert Fox" in 1998. He returned to Iraq in April 2003 and spent several months working on assignment for Newsweek and Stern magazines. His work has been published in many other international magazines, and has led to two books: Mwendanjangula! Aids in Zambia and Why Mister, Why?, about his experiences in Iraq. In 2004, he received the Visa d'or at the Festival Visa in Perpignan. He joined Magnum the following year.
Geert Van Kesteren is based in Amsterdam.

Awards2006 Photojournalist of the Year, Netherlands2005 World Press Photo, Hard News/3rd Prize Story Category ("US raids in Samarra, Iraq")2005 Primo del Libro Anno, PhotoEspana: book of the year (Why Mister, Why?) Included in Photo District News Annual New York/best book category (Why Mister, Why?)2004 Kees Schrerer Prijs, book of the year 2003-04 (Why Mister, Why?), Netherlands 2004 GRIN il Libro Nel, book of the year (Why Mister, Why?), Italy2004 Best Book Design 2004 (Why Mister, Why?), Netherlands2003 American Annual Photography Award 2003 ("Bomb at U.N. headquarters in Baghdad")2002 Hansl Mieth Preise (2nd, "Polisario") 2000 Pictures of the Year International, Magazine Division/Issue Reporting Picture Story (“Aids in Zambia")2000 Unicef Photo of the Year (2nd, “Aids in Zambia”) 1998 The Silver Camera Picture of the Year (“Aids in Zambia”) Photojournalist of the Year, Netherlands1994 Utrecht Prize for most talented young photographer of the year, Netherlands
Exhibitions2005 Mwendanjangula! Aids in Zambia - Intern. Human Rights Documentary Film Festival, Langhans Gallery, Prague, Czech Republic 2005 Why Mister, Why? - Nederlands Fotomuseum, Rotterdam, the Netherlands; Beurs van Berlage,Amsterdam; Recontres de la Photographie, Arles, France; Visa pour l’Image, Perpignan, France2004 Beirut International Book Fair, Lebanon 2002 Child Trafficking & Slavery - World Arts Museum, Rotterdam, the Netherlands 2002 Traveling exhibition through the Netherlands 2000 World Aids Congress, Durban, South Africa (exhibit was banned)
Books2004 Why Mister, Why?, Artimo, Netherlands2000 Mwendanjangula! AIDS in Zambia, Mets en Schilt, Netherlands

see for the Dutch description...

Dutch Standards in the Photobook a History Parr Badger

donderdag 22 augustus 2019

Rescued from the dustbin of NatLab Philips Photo Work Ed van der Elsken Photography

Museum Boerhaave presents previously unexhibited work by Ed van der Elsken

On 12 September photographer Vincent Mentzel will open the exhibition Hit & Run. Ed van der Elsken’s photographs of Philips’ NatLab to mark the start of the Dutch National Photo Week 2014. The exhibition is devoted to the unique series of photographs which Ed van der Elsken (1925-1990) shot of the world-renowned physics laboratory in Eindhoven in the 1980s. Over a hundred original prints, never before shown outside Philips, show a world of nonconformist scientists creating new technologies.

The guest curator of the exhibition is Vincent Mentzel, former staff photographer for the Dutch national newspaper NRC Handelsblad. Mentzel selected and arranged Ed van der Elsken’s photographs, which are preserved in the Philips Company Archives. Alongside the selection are shown some of Van der Elsken’s personal paraphernalia, such as photo boxes, negative strips, letters to Philips and the black and white video camera which was built especially for Van der Elsken at Natlab and which he used for his farewell film Bye.

In 1984 Hans Brink, then head of NatLab’s PR depart ment, asked Ed van der Elsken to document the world of Natlab. Van der Elsken had already esta blished a strong reputation as a great street photographer in the 1950s and 1960s. What he recorded with his camera in Eindhoven were not inaccessible scientists but flesh-and-blood researchers and technicians in their natural habitat of test setups, meeting rooms, workplaces, computer prints and chalk boards Working superfast and without using a flash (‘Hit & Run’) he took surprise photographs of the men and women at NatLab or asked them to sit for him. A strictly internal publication with a selection of these photographs came out in 1989 under the title NATLAB on the occasion of the 75th anniversary of the laboratory.

25 years later, Museum Boerhaave now brings this marvellous collection to public attention with Hit & Run. Ed van der Elsken’s photographs of Philips’ NatLab. The accompanying publication by Dirk van Delft, director of Museum Boerhaave, and Vincent Mentzel (Hit & Run. Ed van der Elsken fotografeert het Philips NatLab, WBooks; € 22,50) will be launched at the opening on 12 September.

The exhibition runs from 12 September 2014 to 4 January 2015 and is a marvellous complement to the 100 Years of Inventions. Made by Philips Research exhibition also showing in Museum Boerhaave. Vincent Mentzel will give a presentation on Ed van der Elsken during Photo Week 2014.

Museum Boerhaave, Lange Sint Agnietenstraat 10, 2312 WC Leiden www.museumboerhaave.nl 

Gered uit de vuilnisbak van het NatLab Philips

Vierentwintig jaar na de dood van Ed van der Elsken is eindelijk zijn negatievenarchief compleet. Vanmiddag droeg Philips 2.500 negatieven van de fotograaf over aan het Nederlands Fotomuseum.

Tekst Arjen Ribbens Door 
Het was hem een doorn in het oog, zegt Martijn van den Broek. Hij is hoofd collecties bij het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. Dat museum beheert in geklimatiseerde depots een groot deel van het fotografisch erfgoed van Nederland, de archieven van zo’n 150 fotografen. Maar uitgerekend het negatievenarchief van Ed van der Elsken (1925-1990), roemrucht straatfotograaf, was incompleet. Van zijn ruim 100.000 zwart-witopnamen ontbraken er circa 2.500. Van den Broek: „Van der Elsken is de belangrijkste fotograaf van Nederland. Zijn archief hoort compleet te zijn. Voor onderzoek en omdat nergens in Nederland archieven zo verantwoord worden bewaard als hier.”
Het ontbrekende deel van Van der Elskens oeuvre is eigendom van Philips. Het elektronicaconcern vroeg de fotograaf in 1984 om het NatLab in beeld te brengen, het natuurkundig laboratorium in Eindhoven waar onderzoekers in hun biotoop van proefopstellingen, werkplaatsen en clean rooms nieuwe technieken ontwikkelen, zoals eind jaren zeventig de compact disc. Van der Elsken fotografeerde in het lab geen ongenaakbare wetenschap maar de aanwezige onderzoekers en technici. Van den Broek: „Een prachtige bedrijfsreportage in typische Van der Elsken-sfeer: mensen recht voor hun raap.”


In 1989 verscheen het boek NatLab, een interne publicatie ter gelegenheid van het 75-jarig bestaan van het laboratorium. De negatieven en de honderden afdrukken die Van der Elsken van zijn opnamen had gemaakt, verdwenen daarna in het bedrijfsarchief van Philips. Uit vrees voor patentschendingen had Philips bedongen dat Van der Elsken zijn negatieven en het auteursrecht op zijn opnamen zou afstaan.
Diverse malen klopte het Nederlands Fotomuseum de afgelopen jaren aan bij de Philips Company Archives. Zonder resultaat. Dat de negatieven en de bijbehorende correspondentie vanmiddag wel door Philips zijn overgedragen aan het museum, is te danken aan Vincent Mentzel, voormalig fotograaf van deze krant en gastconservator van de tentoonstelling Hit & Run, Ed van der Elsken fotografeert het Philips NatLab, die vanaf eind volgende week in Museum Boerhaave in Leiden te zien zal zijn.
Ter voorbereiding van de tentoonstelling, waar vele foto’s van Van der Elsken voor het eerst te zien zijn, sprak Mentzel diverse keren met de beheerders van het Philips-archief. Bij een interne verhuizing waren de negatieven al eens bijna in een vuilcontainer beland, hoorde de hij. Mentzel: „Na drie gesprekken zei Jan Paulussen, het hoofd van het archief, dat hij de boodschap had begrepen. Dat de bewaaromstandigheden in het Fotomuseum optimaal zijn.”

Hoge resolutie videocamera

Saillant detail van de reportage is dat Van der Elsken als honorarium ook een hoge-resolutie-videocamera kreeg die Philips in het NatLab speciaal voor hem bouwde. Terwijl hij bezig was met zijn bedrijfsreportage hoorde de fotograaf in 1988 dat hij uitgezaaide prostaatkanker had. Ook dat „laatste grote avontuur” wilde Van der Elsken vastleggen.
Bye, zoals de film over zijn eigen levenseinde zou heten, werd een maand na zijn dood door de VPRO uitgezonden. Zoals zijn foto’s van sloebers en andere misdeelden nooit larmoyant waren, zo werd ook zijn afscheidsfilm een lofzang op het leven. Een beetje verontwaardiging zat er wel in de film. Gezeten in een rolstoel filmt de fotograaf zichzelf voor een spiegel met zijn Plumbicon-camera rustend op zijn op een schouder: „Wat denken ze daar boven godverdomme wel”, zegt hij. „We hebben het niet verdiend.”

In een persbericht noemt Museum Boerhaave de zwart-witcamera het topstuk van de tentoonstelling over Van der Elskens foto’s van het NatLab.

Foto’s Ed van der Elsken/Philips Company Archives
Van der Elsken filmt zichzelf voor zijn film Bye (1989) met de camera die Philips voor hem bouwde.
Foto Anneke Hilhorst

Fotograaf van de zelfkant Ed van der Elsken (1925-1990), zoon van een meubelmaker uit Amsterdam, heeft zichzelf herhaaldelijk de ‘fotograaf van de zelfkant’ genoemd. Hij zwierf graag door de rosse buurten van wereldsteden, zijn camera richtend op zwervers, jonge meiden en andere kleurrijke individuen. Die straatfotografie resulteerde in doorgaans vitale en optimistische foto’s. Met zijn eerste fotoboek, Een liefdesgeschiedenis in Saint Germain des Prés, maakte Van der Elsken in 1956 internationaal naam. Hij maakte meer dan twintig boeken en zo’n vijftien films, vaak met zijn eigen leven als onderwerp.
Van der Elsken voorzag zijn foto’s meestal van karak teristieke teksten, doorspekt met Frans en Engels. Kenmer kend is zijn inleiding bij zijn foto boek Sweet life (1966): „Sweet Life, sweet and sour, sweet and bitter. (...) Ongelooflijk, fantastic vind ik het hier, vind ik het leven, vind ik de dingen, de birds en the bees, de koe en het kalf en een heel paard half, de blanke top der duinen, het bronsgroen eikenhout”

Uit NRC Handelsblad van maandag 1 september 2014, 891 woorden (leestijd ongeveer 3'34) Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.

woensdag 21 augustus 2019

The Jackie Watcher Ron Galella pioneer of Paparazzi Photography Life Magazine

"My idea of a good picture is one that's in focus and of a famous person doing something infamous. That's why my favorite photographer is Ron Galella". (Andy Warhol)
This summer Foam presents a major exhibition of work by Ron Galella, pioneer of paparazzi photography. The exhibition features photos of stars including Mick Jagger, Jackie Onassis, Greta Garbo, Brigitte Bardot, Marlon Brando, Andy Warhol, Sean Penn, Elizabeth Taylor, Frank Sinatra, Penélope Cruz and many more. These photos have appeared in magazines such as Life, Time, Rolling Stone, Vogue and Vanity Fair.
Ron Galella (1931, The Bronx, New York) started his career in the US Air Force. After returning from Korea he attended the Art Center College of Design in Los Angeles and graduated in 1958 as photo journalist. In his spare time he started photographing stars attending premières. This became his true passion.
Galella typically doesn't view his 'victim' through his lens; in order to really make contact, he looks right into the star's eyes. He is also lightening fast, the essence of what he calls the 'Art of Paparazzi'. By the time the stars have told him 'no', he can often do what they have asked - in the meantime, he's already taken two photos. Galella's method is seldom without humour. Following a confrontation with Marlon Brando he bought a helmet with the words 'Paparazzi Ron'.
October 1971 was an important date in Galella's career. It was a month in which he frequently photographed Jacqueline Kennedy Onassis. After encountering the photographer for the umpteenth time, the widow of assassinated US President John F. Kennedy and wife, at that time, of shipping magnate Ari Onassis took off running into New York's Central Park. This photo of her on the run has become a 'Jackie icon'. Galella's Jackie-obsession ended with his arrest and a notorious court case that revolved around the question of how far a photographer could intrude on the privacy of a celebrity. For some, however, the photos of Jackie Onassis also provided considerable inspiration, such as for Tom Ford, former designer at fashion house Gucci.
Although Galella did not invent the term paparazzi (Italian for 'buzzing mosquito'), he is the personification of the word. He redefined the relationship between celebrity and photographer. Jackie Onassis clearly dreaded the cheeky photographer, but other stars were glad to see him or were resigned to his presence. They realised that Ron Galella was a crucial link in stars' popularity, satisfying the general public's voyeurism and stimulating magazine sales.

Sla zijn camera stuk!

Rosan Hollak
Portret Portret | Zaterdag 09-06-2012 | Sectie: Overig | Pagina: NH_NL01_028 | Rosan Hollak

Hij kreeg een klap van Marlon Brando en was de schaduw van Jackie Onassis. Werk van de Amerikaanse paparazzo Ron Galella (81) is nu in het Foam fotografiemuseum te zien. Het belangrijkste aan een lichaam is de kont.

In het midden van de tuin staat een fontein. Daaromheen Ionische zuilen en beelden van Griekse godinnen. Wie bij fotograaf Ron Galella (1931, The Bronx, New York) en zijn vrouw Betty op bezoek gaat in New Jersey, vlakbij New York, loopt regelrecht bij The Sopranos naar binnen. Alles blinkt en glanst. In de ruime woonkamer met marmeren vloeren staan rode pluche banken. Aan de witgeverfde muren hangen uitvergrote snapshots van beroemdheden die Galella - paus onder de paparazzi - fotografeerde: Elvis Presley, Mick Jagger en Jerry Hall, Sophia Loren, Robert Redford.
In de hal staan, opgesteld op ezels, meer portretten van beroemdheden. Zoals 'Windblown Jackie', een foto die Galella in 1971 maakte van Jackie Onassis. Daarnaast een paspop met zijn oude fotografenpak en de football-helm die Galella droeg nadat hij van acteur Marlon Brando een vuistslag in het gezicht had gekregen. Als Galella - klein, beetje krom, met sneeuwwitte haren en pretoogjes - over dat incident uit 1973 vertelt, wordt hij nog steeds pissig. Brando zat fout, zegt de fotograaf en hij balt zijn vuisten. In zijn biografie schrijft hij dat ik op zijn teen ging staan en dat ik provoceerde. Brando dacht dat ik some wise guy was. Mooi niet. Als hij had gezegd dat hij niet gefotografeerd wilde worden, had ik dat niet gedaan. Het was een gewelddadige actie van zijn kant.
Galella wist dat Brando op 12 juni in New York zou zijn voor een optreden bij The Dick Cavett Show. Na de uitzending gingen Brando en talkshowhost Cavett, beiden met zonnebril, naar Chinatown om een hapje te eten. Galella volgde hen, samen met een collega. Ze hadden snel door dat ik er was. Toen wenkte Cavett mij. Ik liep op ze af en zei tegen Brando: 'Wat vind je ervan als ik een foto van je maak, zonder bril?' Brando zei niets en ineens: BOEM! Een klap in mijn gezicht. Lip kapot, vijf tanden eruit. Drie keer moest ik terug naar de tandarts om de boel te laten repareren. Ook Brando kwam niet ongeschonden uit het incident. De volgende dag hoorde ik dat hij naar het ziekenhuis was gegaan. Zijn hand was geïnfecteerd. Paparazzibacteriën. Ha! Hij moest drie dagen in het ziekenhuis blijven. Daarna heb ik hem aangeklaagd. Galella kreeg 40.000 dollar schadevergoeding.
Toen de acteur het jaar daarop weer in New York was, stond Galella klaar met zijn camera. Ditmaal achtervolgde hij The Godfather in het Waldorf-Astoria. Een collega maakte er een opname van, een zwart-witfoto die Galella bij de paspop in de hal heeft geplaatst: Brando in pak met een vette ketting om zijn nek, met in zijn voetsporen Galella, camera in de hand en football-helm op zijn hoofd.
Dat was natuurlijk bedoeld als grap, grinnikt Galella. Toch is de foto typerend. In de documentaire Smash his Camera (2010) wordt een beeld van Galellageschetst als van een man met een kinderlijke passie en een onstuitbare passie om beroemdheden vast te leggen. Galella is het prijskaartje dat aan het eerste amendement hangt, zegt een Amerikaanse advocaat in de documentaire, doelend op het artikel van de grondwet dat de vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid waarborgt.
Galella is namelijk vooral bekend geworden als 'vaste stalker' van Jackie O. Nadat de voormalige presidentsvrouw van de VS in 1968 was hertrouwd met de Griekse zakenman Aristoteles Onassis, werd zij een gewild doelwit voor Galella. Zo bezeten was hij van Jackie dat hij maar liefst drie keer tegenover haar stond in de rechtbank. De eerste keer nadat hij haar had gefotografeerd in Central Park met haar zoon John Jr. Dat was 24 september 1969. Ik ging achter een boom staan en maakte twee goede foto's van John Jr. op zijn fiets. Toen ik achter de boom vandaan kwam, zag Jackie mij staan. Ze zei: Jij weer. Ze riep tegen haar bodyguard: sla zijn camera stuk! Ik rende naar de auto, de man rende achter me aan. Hij greep me vast en zei: geef me de film, of ze kraakt mijn ballen. Ik weigerde. Toen brachten ze me naar het politiebureau. Daar werd ik gearresteerd.
Galella klaagde Jackie aan en zij daagde hem voor de rechter. Jackie won, met als uitkomst dat Galella voortaan ten minste 45 meter van haar vandaan moest blijven. Jackie meende dat ze zich altijd in een privéomgeving bevond. Maar als je op de stoep wandelt, kan je geen privacy claimen. Windblown Jackie, zijn foto van de voormalige presidentsvrouw met haar haren in de wind, is wereldberoemd. Dit portret heeft alle elementen van de juiste paparazzibenadering, zegt Galella trots. Ik heb haar vastgelegd op een totaal onverwacht moment. Ze lacht zelfs een beetje. Dat is te danken aan mijn chauffeur die vanuit mijn auto haar naam riep. Ze had niet verwacht dat ik erin zou zitten.
Met dit beeld meent hij ook haar innerlijke schoonheid te hebben gevangen. Ze draagt geen make-up. Ze is puur. Ik noem het mijn Mona Lisa-foto. Galellagrinnikt, zijn ogen twinkelen. I got one up on Da Vinci. Hij buigt zich samenzweerderig naar voren. Ik denk dat mijn foto in honderd jaar de Mona Lisa in bekendheid zal overtreffen. Mona Lisa was niet beroemd, Jackie wel. Daarom wordt mijn foto in de toekomst belangrijker.
Ondanks zijn strubbelingen met Jackie spreekt Galella met bewondering over haar. Ik denk dat ik haar volgde omdat ik in die tijd geen vriendin had. Voordat ik mijn vrouw ontmoette, was Jackie een beetje mijn vriendin. Ik weet dat ze geen hekel aan me had. Doordat ik haar zo veelvuldig heb gefotografeerd, bleef ze ook beroemd.
Galella schuifelt door zijn huis en laat zijn archief in de kelder zien. Van boven tot onder staan in de stellages dozen met daarop namen als Cary Grant en Michael Jackson. In dit privéarchief, waar een aantal fotoredacteuren elke dag het materiaal ordent en digitaliseert, bevinden zich 3 miljoen negatieven en afdrukken. En nog steeds gaat Galella naar evenementen. Zijn favoriete glamourkoppel is Brad Pitt-Angelina Jolie. Zij heeft volle lippen en mooie billen, grijnst Galella. Het belangrijkste aan een lichaam is de kont. Dat geldt zowel voor mannen als vrouwen. Daarna komen de benen en pas daarna de borsten.
Wat heeft hem al die jaren gedreven om achter beroemdheden aan te rennen? Nieuwsgierigheid. We willen allemaal weten hoe beroemdheden eruitzien in alledaagse situaties. Ik probeer ze te fotograferen op het moment dat ze oprechte emoties tonen. Als dat lukt, is dat een beloning. De volgende kick is je foto afgedrukt zien in een krant of tijdschrift. De laatste beloning is de betaling.
Galella is nu 81. Heeft hij ooit overwogen met pensioen te gaan? Nooit. Ik heb altijd hard moeten werken om mijn geld te verdienen. Mijn motto is: je werkt tot je doodgaat.
'Marlon Brando zei niets, en ineens: BOEM! Een klap in mijn gezicht. Lip kapot, vijf tanden eruit' Vier tips voor de paparazzo In de documentaire Smash his Camera (2010) geeft Ron Galella, als oude rot in het vak, vier tips aan collega-paparazzi: 1. Draag bij iedere gelegenheid een pak. 2. Zoek in een hotel altijd van tevoren uit waar de uitgang van de keuken is. 3. Zorg dat je een perskaart hebt of op een andere manier bent geaccrediteerd zodat je in ieder geval binnen komt. 4. Shoot fast! Zo leg je een spontane reactie van een ster vast. Bovendien heb je dan al twee foto's voordat je eruit wordt gegooid.
Info: Tentoonstelling Ron Galella, paparazzo extraordinaire! FOAM, Amsterdam, 8 juni-22 aug.
Foto-onderschrift: 'Windblown Jackie', 1971. Ik noem het mijn Mona Lisa-foto zegt Ron Galella. Bruce Springsteen op een afterparty na een concert van Sting in NY, 1988. Galella volgt Marlon Brando in het Waldorf-Astoria, 1974.
Persoon: Ron Galella

Beroemdheden in het wild

Yaël Vinckx
artikel artikel | Zaterdag 11-12-2004 | Sectie: Overig | Pagina: 52 | Yaël Vinckx

Ron Galella, de internationale koning van de roddelfotografie, exposeert in Amsterdam.

Yaël Vinckx beziet zijn werk.

Hij wordt de nestor van de Amerikaanse roddelfotografie genoemd, en ook wel de paparazzi superstar. Ron Galella, 73 jaar oud en nog altijd op jacht naar beroemdheden. Zijn beste vriend is zijn Nikon-camera waarmee hij vanaf 1955 beroemdheden fotografeert, vooral in New York en Los Angeles. Maar zijn hoogtepunt ligt in de jaren zeventig, wat te zien is op zijn eerste tentoonstelling in Nederland: Angie Dickinson, alias toenmalig politievrouw Pepper, met een diep decolleté; Telly Savalas, alias Kojak, met de onvermijdelijke sigaar in zijn mond.
Galella is hard en zacht tegelijk. Op straat, zegt hij, zijn de sterren vogelvrij. Daar zijn ze publiek bezit. Op dat soort momenten stapt hij ook op hen af, met zijn Nikon in de aanslag, zonder hun de tijd te gunnen het haar goed te doen of een andere pose aan te nemen. ,,Ongewone mensen op gewone momenten'', noemt hij dat. Tegen de tijd dat de beroemdheden bij hun positieven komen, is hij al tien shots verder. Maar in de privacy van hun huis en hun tuin laat hij de sterren met rust; nooit lag Galella in de struiken om stiekem plaatjes te schieten, zoals vele paparazzi na hem deden en zoals te zien is in het laatste nummer van het hippe fotoblad Baby!: de geslachtsdelen van Brad Pitt en Gérard Depardieu, de blote billen van Drew Barrymore, stiekem genomen met een telelens en daarom afgedrukt in korrelig zwart-wit.
Die houding, door sommige collega-fotografen betiteld als `mild' en `braaf', bezorgde hem krediet onder een flink aantal sterren - zij lieten zich in de loop van de tijd steeds vaker welwillend op de foto zetten. Voorbeelden hangen op de tentoonstelling in Amsterdam, waar een hondertal zwart-witfoto's uit de periode 1960-1989 tentoon worden gesteld. Debbie Harry, de zangeres van Blondie bijvoorbeeld, die lief in de lens blikt. Of Joan Collins, de gemene Alexis uit de tv-serie Dynasty, die verrassing veinst.
Maar er waren er ook die een bloedhekel aan de fotograaf hadden. Brigitte Bardot besproeide hem met water, Richard Burton wenste hem de dood in en Marlon Brando sloeg hem vijf kiezen uit zijn kaak, een (mis)daad die door de acteur werd afgekocht met veertigduizend dollar schadevergoeding. (Galelladroeg bij een latere photo-op met Marlon Brando een rugby-helm.)
Jackie Onassis werd Galella's persoonlijke obsessie; hij volgde haar, stalkte haar zelfs, tussen 1967 en 1971. Jackie deed alles om zijn werk te ontmoedigen, het zelfs onmogelijk te maken. Ze trok de witte kol van haar trui tot haar neus op, duwde haar muts tot over haar wenkbrauwen en zette een zonnebril op, maar Galella liet zich niet van de wijs brengen.
Hij verkleedde zich zelfs om dicht bij de sterren te komen, een enkele keer plakte hij een valse snor op. Om dicht in de buurt van Jackie en haar man, de Griekse reder Onassis, te komen, verkleedde hij zich als Griekse visser. Uiteindelijk stapte Jackie naar de rechter, er volgde een proces dat 26 dagen duurde en waarin ze zich laatdunkend over ,,that man'' uitliet. Ron Galella kreeg een straatverbod opgelegd; hij mocht niet langer in de buurt van de voormalige presidentsvrouw komen.
Opmerkelijk genoeg bracht het proces hem roem; het haalde de covers van vele tijdschriften. Galella werd daardoor bekend als ,,de beroemdheid die de beroemdheden fotografeert''. Maar zijn geliefde Jackie kon hij vanaf dat moment alleen nog met een telelens vastleggen.
Ron Galella heeft ook echte fans. Zijn beroemdste aanhanger is wellicht ontwerper Tom Ford. ,,Hij fotografeerde de iconen waarmee ik opgroeide, die mijn bewondering en mijn afgunst wekten, die van jongs af aan op mijn netvlies staan'', schreef de ontwerper in 2002 over zijn favoriete fotograaf. De verrassing en het ongedwongene maken Galellas foto's volgens de ontwerper tot ,,relikwieën van een voorbij generatie''.
Ron Galella fotografeert nog altijd, maar minder dan vroeger. Naar verluidt heeft hij zich op zijn hobby gestort, het fokken van konijnen.
Info: Galerie Wouter van Leeuwen, Hazenstraat 27, Amsterdam, 06-52031540, open donderdag t/m zaterdag van 12.00 tot 18.00 uur. De expositie loopt t/m 8 januari.
Foto-onderschrift: OBSESSIE: Jackie O. weer gespot Foto Ron Galella, courtesy galerie Wouter van Leeuwen
Trefwoord: FotografieKunst en CultuurKunst
Persoon: Ron Galella
Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.

Views & Reviews Living Rooms Make the Ultimate Portrait Paris Living Rooms Dominique Nabokov Photography

Andere auteursAndrée Putman (Introductie)
Assouline (2002), Editie: First Edition, 114 pagina's

For Photographer Dominique Nabokov, Living Rooms Make the Ultimate Portrait
For nearly three decades the photographer has been documenting living spaces in New York, Paris, and now Berlin.

By Shax Riegler
April 26, 2018

The Berlin apartment of Sir David Chipperfield and Dr. Evelyn Stern photographed in 2014 (featured in Berlin Living Rooms by Dominique Nabokov)
Photograph by Dominique Nabokov

In its October 16, 1995, issue, the The New Yorker published a photo portfolio that offered tantalizing glimpses into the living rooms of celebrated Gothamites like the Reverend Al Sharpton, writer Susan Sontag, artist Louise Bourgeois, fashion designer Diane von Furstenberg, decorator Mario Buatta, porn star Robyn Byrd, and a dozen others. None of the boldface homeowners were shown, and the photos—spread across three pages, six to a page—didn’t run large, but the peephole quality was irresistible. As Susan Orlean noted in the brief accompanying text: “In the final analysis, living rooms are a lot like underwear: You always wonder what other people’s look like, and you worry about what yours might look like to somebody else.”

The photographer, Dominique Nabokov, wasn’t looking to catch her subjects with their pants down; she was simply curious about how the rooms of such notables might reflect their personalities. The magazine’s readers were fascinated, too, and Nabokov immediately started receiving invitations to shoot more rooms. She kept going on her own and a few years later, in 1998, she published New York Living Rooms, which spotlighted 83 rooms (including the original 18).

The living room of Louise Bourgeois February 1997
The Chelsea living room of artist Louise Bourgeois, February 1997 (featured in New York Living Rooms).
Photograph by Dominique Nabokov

As Nabokov put it in the preface, the book “is not exactly about interior decoration.” Her intention was merely to document exactly what she found. “No rearranging, no adding of bouquets, no use of floodlights,” she declared. Instead, she slipped in, shot fast, and made do with what she captured. At the time she also relied on a unique film: Polaroid Colorgraph type 691, now long discontinued. Explaining its attraction, she said, “I like the tones of this film, which are slightly off, and its technical imperfection that gives the photos a light veiled patina and creates a poetic distance between what they represent and the reality of our time.” The resulting pictures offer peeks into living spaces that feel fascinatingly authentic and intimate. (In fact, she once called herself, in relation to this project, a “sleuth-voyeur.”)

The living room of collector Barbara Jakobson
The Upper East Side living room of collector and arts patron Barbara Jakobson, December 1996 (featured in New York Living Rooms).
Photograph by Dominique Nabokov

After the success of the New York series—she went on to show her photos at New York’s Staley-Wise Gallery and then at the Musée des Arts Decoratifs and the Patricia Dorfmann Gallery in Paris—Nabokov set out to document the living rooms of Paris, where she also keeps an apartment. Luckily, she stumbled upon a forgotten cache of the same Polaroid film in an out-of-the-way Manhattan camera shop and was able to snap it up for the new project.

Paris Living Rooms, published in 2002, showed 92 rooms in and around the French capital. In her introduction to the book, designer Andrée Putman called the pictures “unaffected snapshots, portraits without the gloss” and described Nabokov’s method thus: “Like a thief, the photographer enters to capture the essential intimacy of a room left unguarded.”

The artfilled living room of Yves Saint Laurent
The art-filled living room of Yves Saint Laurent's apartment on the Rue de Babylone, in Paris’s Seventh Arrondissement, March 2002 (featured in Paris Living Rooms).
Photograph by Dominique Nabokov

Earlier this year a third—and final—volume, Berlin Living Rooms, came out. Nabokov lived in the German capital with her husband in the 1960s and ‘70s and had long envisioned focusing her lens on its homes, but it was only when she was invited to spend a few months at the American Academy there in 2014 that she was able to embark on the project. Unfortunately, after such a long hiatus, that magical Polaroid film was long gone, so she decided to shoot in black-and-white “to symbolically recreate the expressionist style of Berlin’s photography and movies from the 1930s.” AD PRO caught up with the photographer to chat about her decades-spanning project. Here she answers some of our questions.

An expansive living room in Berlin's Charlottenburg neighborhood
The expansive, light-filled living room of Torsten Schröder and Dietmar Schwartz, director of the Deutsche Oper Berlin in the city's Charlottenburg neighborhood, 2014 (featured in Berlin Living Rooms).
Photograph by Dominique Nabokov

AD PRO: What inspired you to begin photographing living rooms?

Dominique Nabokov: Tina Brown had the idea that I should photograph the rooms of writers. But I wasn’t really interested in that because I had been photographing writers’ portraits for so many years…. I thought it was a bit boring. Instead, I was more interested to go inside the houses of people, and I said, “Why not photograph their bedrooms?” And she said, “Well they won’t let you. It will be difficult.” So I said, "What about the living room?” And she said, “Okay.”

AD PRO: What attracted you to the Polaroid film?

DN: An assistant brought it to my attention, and we did a few tests. I liked the crazy colors, the accidents, the mistakes. The idea was that it would be like an old photo already, like you’d find in an old book or a suitcase somewhere. And voila! Tina loved it, and so with that film I did the original photographs in The New Yorker.

AD PRO: How did it become a book?

DN: When it came out, I didn’t expect a big reaction. But it got a big reaction. People really liked it. A lot of publishers said they were interested and wanted to do it, but it always fell through. Then, finally, Peter Mayer, who was the head of Viking and had a little imprint of his own, Overlook Press, said. “Okay, I’ll do it. It will be a small book, I’ll give you a little money, you won’t have any royalties, and I don’t want to hear about you after that.” But he did it! And from that I had an exhibition at Staley-Wise. And then in Paris, at the Musee des Arts Decoratifs and a gallery. After that I thought, well, why don’t I do Paris? So I did Paris on my own. And that went very well again.

AD PRO: How did you come to do Berlin after so much time had passed?

DN: After Paris I thought, now I should do Berlin, which would be a trilogy of the three cities where I’ve lived the most and which I like the most. But Berlin was more complicated. I live between New York and Paris, but in order to do Berlin I would have to move there and it would be costly. And it’s a complicated process because you don’t only need to get the permission of the people, but the people that I photograph, they travel a lot, so they are not always there. It’s a lot of scheduling and rescheduling. So three years ago, I got invited as a photographer in residence at the American Academy in Berlin, so I said, “This is my last chance to do it.” So, I did it.

A living room atop a former bunker
The living room of Karen Lohmann, art historian, and Christian Boros, collector and advertising executive, (shot in 2014) sits atop a former World War II bunker in Berlin's Mitte district (featured in Berlin Living Rooms).
Photograph by Dominique Nabokov

AD PRO: Why are the new photos in black-and-white?

DN: The Polaroid film does not exist anymore. I think I used it all up! So I thought, well, I’ll do it in black-and-white because actually I see Berlin in black-and-white. And that went very well. And I renewed my relationship with the city. The whole time, I kept saying, “Ah, I wish I could live in Berlin.” It’s a wonderful place. There is such a quality of life still…big apartments, fantastic museums, four opera houses, concert halls, music, everything is there. You are never rushed sitting in a cafe on a terrace. It’s divine. Of course, I don’t know if it will last because it will change.

AD PRO: Could you describe your method?

DN: They are documents, but it’s a kind of portrait of the person. I just go at it—no sense of decoration, no lights, no rearranging or changing. I just go blind and see what I find. What I really liked was when I could photograph the room from one side and the other. With the Polaroid film, I would usually shoot two boxes of film, sometimes one box. There were seven shots per box. With the black-and-white, two rolls, from two cameras, just to be sure you don’t miss one. And voilà! That’s it. You know, with each shoot it’s always the early, the first, shots that are best. After that, you repeat yourself. You might try different things, but you do it just to reassure yourself.

Traditional living room in a Steglitz apartment house
A very traditional wohnzimmer (living room) sits at the heart of the apartment of Dr. Samuel Wittwer, director of the Prussian Palaces and Gardens Foundation, and Prof. Dr. Marcus Köhler, a landscape architect, in Steglitz in Southwest Berlin, 2015 (featured in Berlin Living Rooms).
Photograph by Dominique Nabokov

AD PRO: How much time would you spend in each house?

DN: Basically it always took me two hours. I’d always say that to the people. Not to discourage them, but to say I won’t stay in your apartment, don’t worry, very long. And I won’t move anything. So, no, it’s not about interior decorating or styling, It’s just the way it is, the way I find it. If it’s dark, I turn on a lamp.

AD PRO: So, after all this time, how do you think each city is reflected in its living rooms?

DN: I have a brief summary. In New York, anything goes; Paris is very bourgeois; and Berlin is still constructing itself. In Berlin you often have the feeling that people don’t even live in their apartments. And they’re very cautious not to show anything special, personal. Berlin is huge. It’s huge! So even the apartments are big. It’s the opposite of New York, where you can have a kitchen in a cupboard! New York is amusing because it’s so creative. There is no taboo. Paris is…well, France is still a bourgeois society, so it’s very much about de bon goût, good taste. They are not being very creative really. But wherever you are, the living room is the most public room—the vitrine. It really is the face that the owner presents to the world.