donderdag 20 september 2018

Views & Reviews Hiroshima Graph – Rabbits abandon their children Yoshikatsu Fujii BredaPhoto festival 2018 Photography


Once Rabbit Island was a secret test site for chemical weapons, now it’s ruled by rabbits. ‘Rabbits abandon their children’ is a Japanese proverb for irresponsible behaviour. Photographer Yoshikatsu Fujii grew up in Hiroshima, the city that was hit by an atomic bomb in ‘45, and points out the dark chapters of Japan’s military history.

Hiroshima Graph – Rabbits abandon their children
Whenever the train passed Rabbit Island, curtains closed immediately. Starting in 1925, chemical weapons were secretly tested on this Japanese Island in Hiroshima prefecture. The local population was ignorant or forced to keep quiet; even though the toxins made people sick. After the Second World War, all proof was destroyed. The government just didn’t talk about it anymore.

The island is now a popular tourist attraction, but the past is still visible. The progeny of the rabbits that were once used for testing poisonous gases, are walking around fearlessly. They have no natural enemies. Yoshikatsu Fujii (Japan, 1979) refers to them in the title of his book: ‘rabbits abandon their children’ is a Japanese proverb about irresponsible behaviour. On Rabbit Island that mostly held true for the government.

Fujii grew up in Hiroshima, the city that was hit by an atomic bomb in 1945. He wants to commemorate these dark chapters of Japanese military history. The book was awarded The Anamorphosis Prize 2017 for self-published photobooks.

Okunoshima is a small island, only about 4 kilometers wide and a short distance from Tadanoumi in the city of Takehara, Hiroshima Pref. It gained its reputation as “Rabbit Island” for the immense rabbit population which thrived in the warm climate of the straits after they were released into the wild after the war. A national vacation village was also constructed so that tourists from both home and abroad could enjoy the island as a resort destination, and camp and swim in the ocean.

But its quaint exterior belies a deadly truth: Okunoshima is also known as “Poison Gas Island” for the role it played in producing poisonous gases after the World War 2, a legacy left behind in the empty husks of the factories peppering the island. Here, chemical weaponry was manufactured from the second Sino-Japanese War all through World War 2. The laborers who worked here, some 6,700 people in total, suffered the effects of their work long after the war was through, much like the people who experienced the atomic bomb first-hand. Many still struggle with guilt for their complicity in the deaths of countless others.

The school curriculum that harped on peace education to the point of tedium up until this point had never presented me the opportunity to learn of the dark underbelly of the island’s history. Life in Hiroshima showed me only a landscape damaged by the war, where we kept the ambiguous word known only as “peace” close to our hearts in a city known only for surviving the atomic bomb. In contrast, this tiny island in Hiroshima quietly harbored a history of wrongdoing.

It’s important to understand the extent of the damage the island faced, yet to use it as yet another appeal for peace would ring only as a hollow platitude. So what better narrator to the horrors of war but a player in its poisonous legacy; the factories themselves where the gas was produced. Nothing can convey its disasters quite so profoundly, and hopefully my photographs can act as the impetus to their reveal.

However, the relationship between Okunoshima and war goes back even further to the Russo-Japanese war, when it was outfitted with several forts to safeguard the then-military establishment of Kure.

After the war, the Japanese military complex found itself lagging behind other countries in the race to develop poisonous gases, so they had their scientists in Tokyo redouble their efforts, and established Okunoshima as the base of their mass-production operations. At its peak production in 1941, they facility produced more than 1600 tons of chemicals, each named after a different color depending on effect: yellow, brown, red, and green, specifically.

The existence of the island itself was kept strictly confidential, and maps produced for public use in 1938 showed only a void where Okunoshima should have been. Many people came from the other side of the island to work at the factory, but they were sworn not to tell anyone of their work. People who stare at the island locals were accused of being spies, and the train to Kure which ran along the coast would shutter its windows when crossing in sight of the island. In short, there was a very tight leash on any information about the island at all.

In addition to all of this, the factory also used as ammunition depot for American troops during the Korean War, so it has had a long history with warfare.

Meanwhile, the Japanese government has choosing instead to draw a curtain over their negative attributes in this regard. Once they finally succumb to the elements, the relics of war that remain here now will be lost to the ages. There are 2,000 people alive today who were once laborers on the island, and at this point, many of them who worked directly with poison gas are over 90 years old. We’re running out of time to collect their first-hand accounts; however, we owe it to our future generations to tell their stories. As a photographer who hails from Hiroshima, I can only hope that my photos can serve to pass on the truth.

- Yoshikatsu Fujii

Concept, edit and art-direction developed in the 2016 photo book making masterclass by Yumi Goto, Sandra van der Doelen and Teun van der Heijden, in collaboration with Reminders Photography Stronghold.















zaterdag 15 september 2018

Views & Reviews The World of the Rich and Famous GENERATION WEALTH Lauren Greenfield Photography


GENERATION WEALTH
15 Sep — 03 Feb 2019
LAUREN GREENFIELD

What are you really like? And what do gold handbags, gleaming sports cars, glittering jewellery, luxury villas and ‘killer bodies’ have to do with it? For some people, these things are so important to their identity that they go so far as to hire a flashy car in order to show it off on Instagram, in imitation of Kim Kardashian, Paris Hilton and accounts like Rich Kids of London. American photographer and filmmaker Lauren Greenfield (b. 1966) has been concerned with the subject of ‘wealth’ for 25 years, portraying both the ‘rich and famous’ 1% and those who do everything in their power to project the same image. Later this year The Hague Museum of Photography will be showing Generation Wealth, the first major retrospective of Greenfield’s work. With over 200 photographs and several short films, Generation Wealth promises to be an impressive account of some people’s burning desire to appear wealthy at any price. This exhibition was produced by and debuted at the Annenberg Space for Photography.

Xue Qiwen, 43, in her Shanghai apartment, decorated with furniture from her favorite brand,
Versace, 2005. © Lauren Greenfield

LA in the 1990s
Lauren Greenfield began her explorations in the 1990s in Los Angeles, the city where she grew up. In this centre of the emerging celebrity culture that was being fuelled at the time by MTV, ever greater emphasis was being placed on materialism and the body. Greenfield initially worked as a press photographer, though she was also producing autonomous work at the same time. 1997 saw her first exhibition and book, entitled Fast Forward.

One of Lauren Greenfield’s early photos is a 1993 image of 18-year-old Mijanou from Santa Monica. She was playing truant that day to go to the beach with her friends for the annual Senior Beach Day. From the start of her Generation Wealth project Greenfield made a habit of interviewing her subjects. Mijanou told her about her life in Beverley Hills. ‘You grow up really fast when you grow up in Los Angeles. LA is so fast-moving and the kids really mature at a young age. It’s cooler to be old (…) I was Homecoming Queen. I was Junior Princess. The seniors voted in a poll at the end of the year, and I won for Best Physique. I was very flattered. You’re more easily accepted if you’re pretty or good-looking. People with good looks get away with much more than somebody else would.’

American Dream to excess
Generation Wealth is not about the rich and famous, but about the burning desire for more. Under the influence of role models like Kim Kardashian, this desire becomes a driving force, but also increasingly an unrealistic quest for people from all levels of society. Many accrue huge debts acquiring more luxury goods and trying to conform to an ideal.

Lauren Greenfield’s early work soon turned out to be prophetic when this American Dream taken to excess began to spread around the world. Greenfield then took her project to other countries, inviting her viewers into the homes of Russian oligarchs, resorts in Dubai and the private yachts of China’s nouveau riche. Her photoreportages are amusing, moving and shocking. In combination with the interviews, the photographs show the bond of trust Greenfield manages to build with her subjects.

The Queen of Versailles
In 2007 Lauren Greenfield met Jackie Siegel at a private opening at a Versace store. She followed Jackie and her husband David, thirty years her senior, as they built their new home, a villa in the style of Versailles. Valued at 100 million dollars, this was to be the largest home in the United States. Greenfield asked the Siegels why they wanted to do this. ‘Because we can’, David answered in a deadpan voice. While she was following them, however, things went wrong. Bankruptcy loomed when the credit crisis struck and, still under construction, the house in Florida was put on the market. The documentary film The Queen of Versailles (2012) received no fewer than 26 nominations and won eight awards.

About Lauren Greenfield
Lauren Greenfield was born in Boston, Massachusetts in 1966 and grew up in Venice, Los Angeles. She received her bachelor’s degree from the Faculty of Arts & Sciences at Harvard University in 1987. Her work has been published in numerous magazines and newspapers, including ELLE, The Guardian, Harper’s Bazaar, Le Monde, National Geographic, The New York Times Magazine, The New Yorker and Vanity Fair. Greenfield has made five short and four full-length documentaries.

Exhibition, book and film
Lauren Greenfield’s long-running project has produced an exhibition, a book and a film. The documentary Generation Wealth (2017) opened the Sundance Film Festival 2018. The book of the same name containing 650 photos and 150 interviews has been published by Phaidon (€69.95). The exhibition was produced by Annenberg Space for Photography in Los Angeles, where it was first shown in 2017. The show at The Hague Museum of Photography will be the first time the exhibition has been seen in its entirety in Europe.

The Hague Museum of Photography would like to thank the Erik Bos Fund.


Kijken naar de rijken
Fotografie Lauren Greenfield toont in Den Haag de wereld van de rich and famous – en de mensen die daar vurig naar verlangen.

Rianne van Dijck
13 september 2018

Suzanne Rogers (40) in haar huis in Toronto, 2010. Ze is getrouwd met miljardair Edward Rogers, vicepresident van telecomgigant Rogers Communications, opgericht door zijn vader.
Foto’s Lauren Greenfield / Fotomuseum Den Haag

BEKROOND FOTOGRAAF

Lauren Greenfield (VS, 1966) maakte verschillende bekroonde fotoboeken en documentaires, onder andere over de schoonheidscultus en het zelfbeeld van meisjes en vrouwen.

In 1997 verscheen Fast Forward: Growing Up in the Shadow of Hollywood, gevolgd door Girl Culture (2002) en THIN (2006), over anorexia. Ze brak in 2012 door bij een groter publiek met The Queen of Versailles, een documentaire over een echtpaar dat het grootste huis van de VS laat bouwen op een moment dat de financiële crisis hen hard raakt.

‘Wat is je doel in het leven? ‘Money, money, money.’ Wat wil je daar mee doen? ‘Alles uitgeven!’” Eden Wood, 6 jaar, een mini-Miss in een roze jurkje en met de make-up van een volwassene, weet wat ze wil.

„Ik denk dat het on-Amerikaans is om te zeggen dat je te veel kunt verdienen”, meent zakenvrouw Suzanne Murphy.

In de etiquetteschool van Sara Jane Ho in Beijing betalen Chinese vrouwen 16.000 dollar om te leren hoe ze een banaan met mes en vork moeten eten en hoe je de merknaam Louis Vuitton moet uitspreken. „Luuiiiiii fetonnnnn”, probeert iemand. „Nee, Loe-wie Fuu-ton”, verbetert Sara Jane haar.

In de eerste minuten van de documentaire Generation Wealth, nu te zien in de gelijknamige tentoonstelling in het Fotomuseum Den Haag, wordt de toon meteen gezet. De beelden laten het wonderbaarlijke en soms afschrikwekkende en hilarische universum zien van de rich and famous en zij die dat graag willen zijn. Met deze film, tweehonderd foto’s en een paar korte documentaires neemt de Amerikaanse fotograaf en filmmaker Lauren Greenfield (1966) je mee in een wereld van geld, blingbling, seks, narcisme en roem – en hoe dat allemaal met elkaar samenhangt.

Het is misschien niet helemaal toevallig dat ze haar project Generation Wealth – expositie, boek, documentaire – afrondde in 2017, het jaar dat Donald Trump president werd van de Verenigde Staten. „Trump is de personificatie van het materialisme”, zegt Greenfield aan de telefoon vanuit haar huis in Venice, Los Angeles. „Roem, onroerend goed, reality-tv, narcisme, de vercommercialisering van het vrouwelijk lichaam; het zijn de centrale thema’s in mijn werk en het zijn de onderwerpen waarmee Trump verbonden is en die hem groot hebben gemaakt. Hij is een symptoom van hoe het met Amerika en misschien wel een groot deel van de wereld gesteld is.”

Superrijken
Als je de foto’s en de film bekijkt, zou je kunnen denken dat het gaat over die 1 procent van de wereldbevolking die meer dan de helft van alle rijkdom bezit. Die superrijken zijn ook haar onderwerp; denk aan David en Jackie Siegel uit haar documentaire The Queen of Versailles. Het echtpaar Siegel liet het grootste huis van Amerika bouwen, net in de tijd dat de financiële crisis van 2008 hen hard onderuithaalde.

Limo Bob in zijn kantoor, Chicago, 2008. 

Pornoactrice en sekswerker Kacey Jordan (22) in het Peninsula Hotel, Beverly Hills, 2011. Ze is bekend om haar ‘little girl’-look. 

Mijanou (18), verkozen tot ‘Best Physique’ op de Beverly Hills High School, spijbelt om met haar vrienden naar het strand te gaan op de jaarlijkse ‘Senior Beach Day’, Santa Monica, Californië, in 1993.
Foto’s Lauren Greenfield / Fotomuseum Den Haag

„Maar meer nog dan over deze 1 procent gaat mijn werk over de wens om rijk en beroemd te zijn, en hoe dat intense verlangen een van de drijvende krachten is voor veel mensen”, zegt Greenfield. „Terwijl onderzoek uitwijst dat de opwaartse sociale mobiliteit minder en de ongelijkheid steeds groter wordt. Niet gehinderd door deze realiteit dromen mensen grootse dromen – een groot huis aan een meer, een perfect lichaam, wereldfaam. In het verleden bestond nog het idee dat dat soort zaken bereikt kon worden door hard werken en discipline. Nu wil iedereen dat – zie de reality-tv en talentenshows. Bescheidenheid lijkt niet meer te bestaan.”

Al sinds het begin van haar carrière is Greenfield gericht op wat zo’n maatschappij doet met het zelfbeeld van vooral meisjes en vrouwen. „Het vrouwelijk lichaam wordt vaak gezien als handelswaar, iets wat je kunt inzetten om je kansen in het leven te vergroten.” Een van haar eerste projecten in 1992 (in 1997 gebundeld in het boek Fast Forward) ging over de jeugd in Hollywood. Behalve meisjes die later zouden uitgroeien tot beroemdheden – reality-tv-ster Kim Kardashian en actrice Kate Hudson – fotografeerde Greenfield de 18-jarige Lindsey, die met een grote pleister op haar neus bij haar privé-zwembad zit. Ze heeft net een neuscorrectie gehad – net als vijf andere meisjes in haar klas. De 13-jarige Amanda doet een sessie met haar personal trainer. Ashleigh, ook 13 en mager als een lat, staat op de weegschaal terwijl haar ouders goedkeurend toekijken.

Perfect en rimpelloos
In Girl Culture en later in THIN, over anorexia, zoomde Greenfield nog verder in op deze wat zij noemt „destructieve manier waarop de populaire cultuur de eigenwaarde van meisjes aantast. Media en reclame propageren een beeld van perfecte lichamen, een rimpelloze huid en hoe je succesvol moet zijn. Zo creëren ze onzekerheid bij vooral jonge meisjes, maar vaak ook bij volwassen vrouwen. En waar onzekerheid heerst, heb je kwetsbare en beïnvloedbare consumenten.”

Generation Wealth lijkt met alle genadeloze en hard ingeflitste beelden van decadentie en overdaad – opgespoten lippen, liposucties, dikke horloges, champagne, dure auto’s, een kunstbeen met het logo van Louis Vuitton – op een aanklacht tegen alles wat lelijk is aan een welvaartsmaatschappij met ontevreden consumenten die steeds meer willen. Maar Greenfield, opgeleid als visueel antropoloog, ziet het niet als een manifest: „In de commercial die ik maakte voor Always, #likeagirl, nodigde ik meisjes uit hun zelfbeeld te onderzoeken en hun eigen kracht te ontdekken. Zichzelf niet als een object te zien door de ogen van anderen. Daarmee draag ik wel een duidelijke boodschap uit. Maar ik zie mezelf niet als activist. Ik probeer mijn onderwerpen zo open mogelijk tegemoet te treden.

„Ik laat misschien wel de excessen zien maar ik hoop dat mensen niet alleen maar reageren met: wat zijn dit voor types? Ik hoop dat het uitnodigt tot reflectie. We zijn allemaal onderdeel van dit systeem. Uiteindelijk gaat het over ons allen.”

Lauren Greenfield, Generation Wealth, Fotomuseum Den Haag, t/m 3 februari 2019.

Ilona thuis met haar dochter Michelle (4), Moskou, 2012

Jackie's tante Sue, 59, in de badkamer van Jackie en David, Windermere, 2009. Jackie gaf Sue een Louis Vuitton-sjaal - samen met een bijpassende handtas - die het ontwerp op haar prothetische been inspireerde

Xue Qiwen (43) in haar appartement in Shanghai dat is ingericht met meubels van haar favoriete merk Versace, 2005

Een socialite uit Florida draagt ​​een gouden hanger van Louis Vuitton met een diamanten ketting, Windermere, Florida, 2009.

Eden Wood, 6, winnares van schoonheidswedstrijden en ster van het tv-programma Toddlers and Tiaras, Los Angeles, 2011. Niet lang na het nemen van deze foto stopte Eden met deelnemen aan schoonheidswedstrijden om zich te concentreren op het uitbreiden van haar merk met een muziekalbum, een Eden-pop en haar eigen realityserie: Eden’s World.

Kim Kardashian, 12, en haar zus Kourtney (derde van links), 13, op een dansfeest op school, Bel-Air, Los Angeles, 1992. In 2007 begon de realityserie over hun familie, Keeping Up with the Kardashians. In 2016 meldde het zakentijdschrift Forbes dat zij de best verdienende sterren in het genre waren met 112,5 miljoen dollar aan inkomsten dat jaar.


donderdag 13 september 2018

The Suitcase Collection Photobooks from Africa Asia-Pacific and Ireland Unseen Amsterdam 2018 Photography


The Suitcase Collection - Photobooks from Africa, Asia-Pacific and Ireland

unseen amsterdam westergasfabriek 21–23 sept 2018
Saturday 22 September 2018
12.00 - 13.30
Location: Annex

Ben Krewinkel (founder, Africa in the Photobook), Daniel Boetker-Smith  (founder, Asia-Pacific Photobook Archive) and Ángel Luis González (founder, PhotoIreland Foundation and the Mobile Library project) will each present four photobooks, two historical and two contemporary examples from regions of their focus. The audience will be able to engage with the physical copies of the books, while guests will also introduce the goals of their projects and the ways they research, collect, distribute and showcase publications.

Daniel Boetker-Smith & Asia-Pacific Photobook Archive
Curator, a Course Director at Photography Studies College, Melbourne, and a regular contributor to the British Journal of Photography, Voices of Photography, Vault, Photoeye, and other Australian and international publications. Daniel is on the Curatorial Advisory Board for the Perth Centre for Photography, a judge for the CLIP Photo Awards, and a nominator for the Prix Pictet Prize, World Press Photo, the Mack First Book Award among others. He is the director of The Asia-Pacific Photobook Archive - a not-for-profit library of self-published and independent photobooks, a public space that houses over 2000 books donated by photographers, publishers, galleries and collectors. The Archive regularly takes books to festivals and events all over the world.



Daniel Boetker-Smith will spotlight:
Lukas Birk, Burmese Photographers (2018)
Hardworking Goodlooking & artbooks.ph, Philippines, Zines of Production (2017)
Lionel Kiernan, AT NIGHT (2018)
Miti Ruangkrity, Thai Politics (2006-ongoing)

Ben Krewinkel & Africa in the Photobook
A documentary photographer, historian, curator and book designer. Ben taught at the School of Journalism in Utrecht and at the Royal Academy of Art in The Hague. Currently he is working on a new photobook and the compendium Africa in the Photobook - a project that started with a website in 2015 with the focus on photobooks made by African artists, books printed in African countries, and made outside the continent by non-African photographers as well.


Ben Krewinkel will spotlight:
Lotte Errell, Kleine Reise zu schwarzen Menschen (1931)
Frederick Starr, Congo Natives (1912)
Diby Yao Christophe, Du twist à cocody, ou l’art de la natte (1972)
Lisa King, Sometimes I make money one day of the week (2015)

Ángel Luis González & The Library Project
Founder and CEO of PhotoIreland Foundation, dedicated to stimulating a critical dialogue around Photography in Ireland and to internationally promoting the work of Irish-based artists. He is involved in international projects such as Photobook Week Aarhus. The Library Project hosts over 2500 photobooks from hundreds of publishers worldwide. It ensures Irish audiences have access to materials otherwise never seen on the island, supporting the role of public and university libraries with a specialised resource library. The growing collection travels to international festivals showcasing exemplar photobooks.


Ángel Luis González will spotlight:
Captured Light Exhibition Catalogue (1989)
Tony O’Shea, Dubliners (1992)
Eamonn Doyle, End. (2016)
Catarina Leone, Chrysalis (2017)


woensdag 12 september 2018

Views & Reviews The Believers BredaPhoto Festival 2018 Geert van Kesteren Photography


In collaboration with Forhanna, BredaPhoto Festival presents a multidisciplinary photo-film installation by the famous photographer Geert van Kesteren. His project 'The Believers' is tailor-made for a very special festival location: the former Koepel prison in the centre of Breda.

The Believers
What are believers actually looking for? Geert van Kesteren (The Netherlands, 1966) posed that question in the Holy Land, the cradle of Judaism, Christianity and Islam. The place attracts believers from all over the world. In centuries-old ceremonies and traditions, their faith becomes almost tangible. It seems miles away from the perception of the atheist Westerner. But is that true?

Try to see God as the first virtual reality man ever created, says Van Kesteren. Is our current belief in data and algorithms not equally religious? Taking a picture or video, uploading it and sharing it with others; it seems like a new life goal. Becoming part of the worldwide ‘data flow’ is a new way of finding meaning. For answers to our difficult questions, we no longer turn to God but to an algorithm, a new omniscient entity.

Geert van Kesteren
Geert van KesterenGeert van Kesteren worked for years as a war correspondent for Newsweek and Stern and has published two important photo books about the American Iraq war, including the widely praised book ‘Why Mister, Why?’. His work has won prizes at home and abroad for his revealing and innovative approach. For BredaPhoto he designed a video installation with material that he collected in Israel in recent years. The project was made possible by Forhanna foundation. Van Kesteren about the BredaPhoto project: “BredaPhoto has directed my work in an interesting direction; do not just look at the old world, but also point your camera at the new; on the future.”
Crowdfunding project 'The believers' from BredaPhoto Festival on Vimeo.

‘Probeer God eens te zien als een virtuele realiteit’
Bredaphoto festival Overgave aan God of aan algoritmes, in wezen maakt het niet veel uit, wil Geert van Kesteren laten zien in zijn video-installatie The Believers, te zien tijdens Bredaphoto deze maand.

Rianne van Dijck
7 september 2018

‘CCTV’ – still uit de video-installatie ‘the Believers’ van Geert van Kesteren
Foto’s Geert van Kesteren 2018 

‘Een gelovige geeft zijn autonomie over aan een hogere macht. Die macht beslist voor jou hoe je moet denken en hoe je je dient te gedragen. Is de manier waarop wij, seculiere westerlingen, met onze techniek omgaan, niet exact hetzelfde? We voeden onze mobiele telefoons en onze computers met data en offeren daarbij net zo goed onze autonomie, onze privacy op.”

Waarmee fotograaf en filmmaker Geert van Kesteren (1966) maar de vraag wil opwerpen: zijn zij, de gelovigen, eigenlijk wel zo anders? En denken wij, die niet religieus zijn, nou werkelijk dat wij vrij zijn in ons denken en handelen?

In de monumentale Koepelgevangenis in Breda staat Van Kesterens indrukwekkende video-installatie The Believers: 12 meter breed, 2,5 meter hoog, 27 schermen. Op de schermen glijden beelden voorbij van Samaritanen die de heilige berg Gerizim bij Nablus op de Westelijke Jordaanoever beklimmen, vrouwen die gedoopt worden in de Jordaan, mannen bij de Klaagmuur. En we zien hoge zendmasten, de massa die alles filmt met mobiele telefoons, de beveiligingscamera’s die de enorme aantallen pelgrims en heilige plaatsen in de gaten houden. De soundtrack – gezang van geestelijken, elektronische orgels, theatrale geluidsgolven – is speciaal voor de installatie én voor het cirkelvormige gebouw ontworpen door de Israëlische componist Eli Shargo. Mede door de grootsheid van de ruimte en de akoestiek word je ondergedompeld in een kakofonie aan beeld en geluid.

Mega-lunapark voor religie
The Believers gaat over geloof, maar niet alleen over religie. „Probeer God eens te zien als een virtuele realiteit. Is ons huidige geloof in data en algoritmen niet even religieus?”, zegt Van Kesteren, die sinds drie jaar woont in Jaffa, de oude havenwijk ten zuiden van Tel Aviv. Het idee voor de installatie ontstond toen hij samen met zijn Israëlische vriendin Noa Ben-Shalom werkte aan een documentaire over de rol van religie in Israël. Ze focusten daarbij met name op Jeruzalem, de stad waar het jodendom, het christendom en de islam samenkomen. „Over het hele land verspreid vind je plekken met Bijbelse verwijzingen. De Olijfberg, de hof van Getsemane, het meer van Galilea, steden als Nazareth en Bethlehem, noem maar op. Het is een soort mega-lunapark voor religie.”

Wat hem tijdens die zoektocht naar rituelen en ceremonies opviel was de rol van de techniek; de mobiele telefoons, de camera’s. Niet langer lijkt het alleen te gaan over de religieuze ervaring – die moet blijkbaar niet alleen gevóéld worden maar vooral ook gefotografeerd of gefilmd. En vervolgens natuurlijk gedeeld. „Zonder dat lijkt het alsof de gebeurtenis zelf geen waarde meer heeft. Het lijkt voor veel mensen een nieuw levensdoel; onderdeel uitmaken van de wereldwijde datastroom, als een nieuwe vorm van betekenis. Dat machtige algoritme van de data, dat wij voortdurend blijven voeden, stijgt boven ons uit. Het is misschien wel de nieuwe religie in die zin dat het groter is dan onszelf. En misschien ook machtiger.”

‘Selfie’ – ook een still uit ‘the Believers’.
Foto’s Geert van Kesteren 2018

In de video is ook materiaal te zien van het zesdaagse festival Midburn in de Negev-woestijn, de Israëlische variant van het Amerikaanse Burning Man. „Daar waar creativiteit en ‘radicale zelf-expressie’ centraal staan zag ik dat er eigenlijk hetzelfde gebeurde als in de rituelen van de gelovigen”, zegt Van Kesteren. „Er wordt een groot vuur gemaakt dat bijna verafgood wordt, mensen kleden zich op hun eigen, unieke manier maar zien er allemaal hetzelfde uit.” Hij filmde ook tijdens het optreden van Netta Barzilai, de winnaar van het Eurovisiesongfestival 2018, op de Tel Aviv Gay Pride. „Honderden mannen en vrouwen die hun vrijheid vieren en de act op het podium alleen maar bekijken via hun mobiele telefoons. Al die handen in de lucht, devoot. Vergelijkbaar met de vervoering zoals ik die zag bij de Samaritanen op de heilige berg Gerizim.”

Meer de diepte in
Het is niet de eerste keer dat Van Kesteren, van oorsprong fotograaf, multimedia gebruikt om zijn verhaal te vertellen. Nadat hij in 2003 na de val van Saddam Hoessein als embedded fotograaf met het Amerikaanse leger door Irak was getrokken, maakte hij daar twee internationaal succesvolle boeken en tentoonstellingen over. Toonde hij in Why Mister, Why? (2004) de ontreddering van de lokale bevolking nog in klassieke foto’s, in Baghdad Calling (2008) waren naast zijn eigen portretten foto’s te zien die Irakezen met hun mobiele telefoons hadden gemaakt. In exposities werden ze gepresenteerd op grote schermen, opgeblazen op een formaat van meer dan een meter, gecombineerd met een geluidsband met interviews. Ondanks de slechte technische kwaliteit bleken die krakkemikkige smartphonekiekjes groot aan zeggingskracht. Van Kesteren: „Baghdad Calling heeft me bevrijd als fotograaf. Foto’s hoeven niet perfect te zijn om toch een enorme impact te hebben. En nu, met bewegend beeld, hoef ik me niet langer te beperken tot die ene, iconische, beslissende foto. Fotografie is voor dit soort complexe onderwerpen te beperkt. Ik kan nu meer de diepte in, laten zien wat er vóór dat ene moment gebeurde, en daarna.”

In de publicatie bij The Believers – formaat smartphone – beschrijft Van Kesteren hoe overweldigend het is, de enorme hoeveelheid gegevens, die verzameld, gedeeld en geanalyseerd worden door supercomputers over de hele wereld: „Als daar straks alle kennis en al het gedrag van alle mensen over de hele wereld in zit opgeslagen, dan hebben we te maken met een machtig algoritme van data. Net als God alwetend. Het weet wat wij denken, wat wij doen, wat onze diepste wensen en verlangens zijn. Voor antwoorden op moeilijke vragen kijken we vandaag de dag misschien niet naar God, maar naar deze nieuwe, alwetende grootheid.”

Geert van Kesteren, The Believers, t/m 21 oktober in de Koepelgevangenis in Breda

WAT IS ER TE ZIJN TIJDENS BREDAPHOTO?

Het tweejaarlijkse fotofestival BredaPhoto heeft deze keer als thema ‘To Infinity and Beyond’ en gaat over de impact van de „almaar voortrazende” wetenschap. „Brengt die louter vooruitgang? Of openen we een doos van Pandora vol met nare verrassingen?” vragen de curatoren zich af.

Op verschillende locaties is werk te zien van fotografen en filmmakers die zich richten op de rol van wetenschap en techniek, nu en in de toekomst.

Een hoogtepunt op het festival, naast Van Kesteren, is het werk van Mathieu Asselin (Frankrijk, 1973). Hij vertelt in een hybride vorm van eigen fotografie gecombineerd met archiefmateriaal video en tekst, zijn verhaal over Monsanto, het met schandalen omgeven Amerikaanse biotechnologisch concern. Het project leverde hem dit jaar een nominatie op voor de Deutsche Börse Photography Prize. Te zien in Breda Botanique.

Andere aanraders: de nachtfoto’s van een Zweeds bos van de Brit Stephen Gill (ook in Breda Botanique), de serie van de Britse Mandy Barker over oceaanplastic (op het dak van het Chassé Theater) en de Finse Maija Tammi (Stedelijk Museum Breda) over panspermie, de zaden die in het heelal zouden rondzweven en die de bron van al het leven zouden zijn.

Elk weekend is er een speciaal programma. Zo worden 6 en 7 oktober films vertoond met wetenschap als thema. Met onder andere Lo and Behold (2016) van Werner Herzog, een documentaire over het internet en hoe wij met elkaar verbonden zijn door techniek.

BredaPhoto Festival: To Infinity and Beyond, t/m 21 oktober, op verschillende locaties. Info bredaphoto.nl




Andere aanraders: De Brit Stephen Gill met zijn nachtfoto’s van een Zweeds bos (ook in Breda Botanique),
Foto Stephen Gill. Night Procession.


en de Finse Maija Tammi (Stedelijk Museum Breda) over panspermie, de zaden die in het heelal zouden rondzweven en die de bron van al het leven zouden zijn.
Foto Maija Tammi. Milky way.


de serie van de Britse Mandy Barker over oceaanplastic (op het dak van het Chassétheater)
Foto Mandy Barker. Beyond Drifting: Imperfectly Known Animals.


Mathieu Asselin (Frankrijk, 1973) vertelt in een hybride vorm van eigen fotografie gecombineerd met archiefmateriaal, video en tekst, zijn verhaal over Monsanto, de met schandalen omgeven Amerikaanse zaadveredelaar en gewasbeschermer. Het project leverde hem dit jaar een nominatie op voor de Deutsche Börse Photography Prize. Zijn boek Monsanto®: A Photographic Investigation werd in 2017 tijdens Paris Photo bekroond met de Aperture First PhotoBook Award. Te zien in Breda Botanique.

Foto Mathieu Asselin. Monsanto. A photographic investigation.


168 kippenportretten, maar het verschil tussen de dieren is nauwelijks te zien. Het zijn Novogen White hennen, een kippenras dat is ontworpen om zoveel mogelijk eieren te leggen die worden gebruikt voor medicijnen. ‘De kippen op deze foto’s hebben net zoveel met technologie als met de natuur te maken’, zegt Dániel Szalai.
Dániel Szalai. Novogen.


Met gevonden materialen construeert Daria Koreneva beelden die ze in een ander zonnestelsel geschoten zou kunnen hebben.
Foto Daria Koreneva. Dim Surface Echoes.


De Belgische fotograaf Philippe Braquenier documenteerde alle manieren waarop wij data opslaan: van het Zwitserse CERN tot de indexkaarten van het meer dan honderd jaar oude Mundaneum. Elk weekend is er op BredaPhoto een speciaal programma. Zo worden er 6 en 7 oktober films vertoond met wetenschap als thema. Met onder andere Lo and Behold (2016) van Werner Herzog, een documentaire over het internet en hoe wij met elkaar verbonden zijn door techniek.
Foto Philippe Braquenier. Palimpsest.


Als robots te veel op mensen lijken, stoten ze ons af. Fotojournalist Max Aguilera-Hellweg ging zes jaar lang op zoek naar dit zogenoemde uncanny valley-effect in Japan en de VS. Maar in plaats van afkeer, vond hij intimiteit.
Foto Max Aguilera-Hellweg. Humanoid.


Fotograaf Osborne Macharia maakt fantasierijke beelden, zoals deze van een boswachter in maatpak met een hyena aan zijn zijde.
Foto Osborne Macharia. No Touch Am..


In het Amazonegebied worden honderden kikkersoorten met uitsterven bedreigd. Fotograaf Peter Lipton zette een aantal zeldzame soorten op de foto.
Foto Peter Lipton. Balsa de los Sapos.


Wat weet ik over de herkomst van mijn winterjas, vroeg Sheng-Wen Lo zich af. Hij maakte zijn eigen dierenleed-vrije donsjas. Ook te zien is MELK, over de intensieve Nederlandse zuivelindustrie, en TUNA, een game over overbevissing.
Foto Sheng-Wen Lo. Down.


Stereotypen over vrouwen in het conservatieve Iran staan centraal in het werk van Shadi Ghadirian Voor Qajar zij liet zich inspireren door de fotocollectie van een negentiende-eeuwse Perzische koning. We zien portretten van vrouwen in traditionele setting, maar met moderne iconen als een gettoblaster of stofzuiger.
Shadi Ghadirian. Qajar.


Joris Deleer-snyder bevraagt met zijn foto's onze bijna religieuze verering van technologie.
Foto Joris Deleersnyder. De Laatste Reformatie.


Wereldwijd staan tweeduizend mensen op de wachtlijst om ingevroren te worden. Murray Ballard portretteerde ze en vroeg hen wat ze mee willen nemen naar een volgend leven.
Foto Murray Ballard. The Prospect of Immortality.


Honderden rivieren en meren op de Mongoolse steppen zijn opgedroogd, landbouwgrond veranderde in woestijn. De oorzaak: klimaatverandering. De nomaden en hun vee zien hun land langzaam onleefbaar worden. Daesung Lee vergelijkt met geënsceneerde foto’s het landschap van vroeger met dat van nu.

Foto Daesung Lee. Futuristic Archeology.