zaterdag 28 mei 2016

Views & Reviews Beautiful Landscape of Color and Shade New Colour Studies 1976-2014 Jan Dibbets Conceptual Photography


DIBBETS, JAN. FUCHS, R.H. & M.M.M.VOS. - Jan Dibbets. Met essays van R.H.Fuchs en M.M.M.Vos en een inleiding van Martin Friedman.

Eindhoven, Stedelijk Van Abbemuseum, [etc.], 1987. 156 pp. Col.b./w. ills. Softcover. Exhibition catalogue. Dutch text edition.




JAN DIBBETS COLOR STUDIES 1976-2014
7 MAY - 31 JUL 2016
This summer, the Stedelijk devotes four top-floor galleries to Jan Dibbets’ recent series New Color Studies (2010-2014). Dibbets based the series on two negatives of car bodywork shot in 1976.

Green Vertical, 2013, digital print on dibond. Courtesy Peter Freeman Gallery Paris/New York.

The New Color Studies are presented in combination with the original Color Studies created in the seventies. At that time, Dibbets printed the images as large as the technology of the day would allow. Forty years later, today’s digital techniques enable the production of extreme enlargements, which led to the new series of monumental ‘abstract’ color studies.

Dutch artist Jan Dibbets (1941) is one of the most distinguished and influential figures in the international art world. Dibbets’ work explores questions relating to light, the mechanisms of perception, perspective and space.


Jan Dibbets

An avant-garde and influential Dutch artist with an international reputation, whose oeuvre centres on light, observation, perspective and space. Dibbets’s works have found their way into numerous collections, including those of the De Pont Gallery in Tilburg and the Van Abbe Museum in Eindhoven. A note explaining his work at De Pont includes the following passage: ‘For the past few years Dibbets has been photographing simple, fragmentary images, often windows with a background worked up in numerous layers of ink. Four Windows (1991) is an example of this kind of work.

His semi-transparent pictures are reminiscent of the Dutch painting tradition, which inclines more towards the spectrum of grey light than to saturated colours. None of his windows are photographed face on. They are in the shape of trapezoids or ellipses, balanced in form and colour, lending movement to the composition. In most cases, nothing but sky can be seen through them (…) The forcefulness of these shapes and the surge of colour appear to change direction.’

Dibbets holds unorthodox views on art history. He maintains that Flemish and Dutch art are closely related and that they inspired both Spanish and Italian painters. He dismisses Joseph Beuys’s hypothesis but nevertheless agrees that Dutch paintings would not have been what they are if the light had been different.

The landscapes and light were there, but it was artists who discovered them and recorded them in their paintings, relying entirely on their own observation. Ultimately, you could say, Dutch light was ‘invented’ by painters. But as far as light in contemporary art is concerned, Dibbets continues, ‘we should only give answers in 50 years’ time, because we’ll only know how and what in retrospect.’


Fraai landschap van kleur en schaduw
Beeldende kunst De Nederlandse kunstenaar Jan Dibbets grijpt in het Stedelijk Museum terug op oud conceptueel werk.
Lucette ter Borg
25 mei 2016

Jan Dibbets: ‘S3 Horizontal’, digitale print op dibond, 2012
Foto dirk limburg 

Het klinkt als het tegendeel van spectaculair. De Nederlandse kunstenaar Jan Dibbets (1941) - de oude meester van de ‘perspectiefcorrecties’ - grijpt in vier zalen van het Stedelijk Museum in Amsterdam terug op oud conceptueel werk, op een serie foto’s uit 1976 en 1979 van vier glanzend gelakte auto-onderdelen: motorkappen, portieren om precies te zijn.

Jan Dibbets New Colour Studies 1976-2014. T/m 31/7, Stedelijk Museum, Amsterdam

Die foto’s drukte Dibbets in 1976 af op wat toen het maximale formaat was: zo’n veertig bij vijftig centimeter. Maar ruim dertig jaar later - in 2010 - waren druktechnieken zo geavanceerd geraakt dat de kunstenaar dacht: wat bereik ik met uitvergrotingen? Wat gebeurt er als ik iets wat relatief klein is, verander in iets dat reusachtig is?

Het is altijd een heikel experiment: wordt een kunstwerk beter als je het formaat ervan opblaast? Vaak niet, maar in het geval van Dibbets’ New Colour Studies, zoals het werk heet dat tussen 2010 en 2014 is ontstaan, is dat wel degelijk zo. De nieuwe uitvergrotingen en uitsneden - digitale prints op dibond - zijn geen loze gebaren van een kunstenaar die door grootheidswaan is bevangen, maar intens mysterieuze landschappen van kleur en schaduw.

Het begin ligt bij vier foto’s van een autochassis. Soms liggen druppels op het metaal, soms is het beeld verticaal gekanteld. Slechts één keer valt een klein stukje van een zijspiegel te herkennen, slechts één keer ook komt een serienummer in beeld (een 304 – een Peugeot). Alle aandacht gaat verder uit naar het platte vlak, de lijnen, het reliëf in het gelakte materiaal, het spel van licht en schaduw. De foto’s, met zijn vieren naast elkaar tentoongesteld, ademen duidelijk de onderzoekende sfeer van de jaren zeventig.

In de nieuwe werken is de referentie naar auto-onderdelen volledig verdwenen, opgeslorpt door het formaat van de digitale prints. De onderzoekende sfeer is gebleven maar het effect is nu veel lyrischer. Als gevolg van het grote formaat, ontstaat een serie abstracte landschappen in kleur.

Bij S 3 Red Horizontal uit 2012 bijvoorbeeld is het alsof je in een rood kolkende watermassa kijkt. Doe je een stap achteruit, dan doemt een rode planeet op met een horizon en bergen in de lucht. Ook het tweeluik Diptych Black (1976-2012) bevat die sciencefiction-achtige kwaliteit: alsof je kijkt naar een springlevend, zwartgeblakerd bos. Zo zijn er meer voorbeelden van experimenten in grootte, van twee- tot zevenluik.

Het interessante van deze zorgvuldig ingerichte maar helaas karig toegelichte tentoonstelling is dat de nieuwe kleurstudies voortdurend uitnodigen tot vergelijken. Je loopt heen en weer van oud naar nieuw, van vroeger naar nu en weer terug. Je proeft, vergelijkt en ziet dat nieuw fris fonkelt – nog steeds, ondanks de hoge leeftijd van de kunstenaar.


REVIEW | Jan Dibbets – Color Studies | Stedelijk Museum Amsterdam | *****
Posted on 10 mei 2016 by De Kunstmeisjes

De Kunstmeisjes nemen je mee in de Amsterdamse kunstscene: welke tentoonstelling is een bezoekje waard (of juist niet), en waarom? Elke twee weken bespreken we iets nieuws, van historische schilderijen tot hedendaagse installaties. Vandaag: Jan Dibbets – Color Studies 1976-2014 in het Stedelijk Museum Amsterdam. Lees verder ...

Wat jammer dat het Stedelijk zo achterom kijkt

Het Stedelijk Museum in Amsterdam. Foto Berlinda van Dam / Hollandse Hoogte

Jhim Lamoree

Een tentoonstelling waarin Jan Dibbets zijn werk mag herhalen, Rudi Fuchs die kritiekloos terug mag kijken op zijn carrière: waar is het Stedelijk Museum mee bezig?

Jan Dibbets en Rudi Fuchs zijn terug in het Stedelijk Museum Amsterdam. In het recente verleden hebben beiden het museum aan de rand van de afgrond gebracht. Deze zomer wordt de rode loper voor hen uitgelegd.

Jan Dibbets, een van de aanvoerders van de conceptuele kunst, mag deze zomer zijn zoveelste opgewarmde boterham presenteren: vier zalen met recente kleurenstudies die zijn gebaseerd op twee negatieven van een autocarrosserie uit 1976. Die aanpak zal menigeen in alle staten brengen, ik val in slaap bij dat hogere geneuzel.

Dibbets (1941) herinterpreteert zijn eerdere oeuvre. In 2010 waren in het Gemeentemuseum Den Haag en in het Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris diens herkauwde horizons te zien, gebaseerd op Sectio Aurea uit 1972. De Latijnse titel van het fotowerk verwijst naar de gulden snede en geeft aan dat de kunstenaar niet van de straat is. Zijn oeuvre reikt naar de eeuwigheid, is heel serieus en heel diep. Door zichzelf te herhalen treedt Dibbets in de voetsporen van Giorgio de Chirico, niet in die van Matisse of Picasso, die aan het einde van hun leven nog een verrassende artistieke spurt namen.

Dibbets is ook een mandarijn. Hij was lid van de Raad van Toezicht van het Stedelijk en de kwade genius achter het ontslag van directeur Gijs van Tuyl en de misbenoeming van Ann Goldstein. Hij schonk in 2006 zijn archief negatieven aan het Stedelijk om die schenking in 2012 weer terug te trekken. Op twee van die negatieven zijn Dibbets nieuwe werken in het Stedelijk gebaseerd.

Rudi Fuchs presenteert vanaf eind mei in het Stedelijk een overzicht van zijn aankopen als directeur van respectievelijk het Van Abbemuseum in Eindhoven, het Gemeentemuseum Den Haag en het Stedelijk Museum Amsterdam. Hij mag veren in zijn eigen kont steken. Een vergelijking met aankopen van collega directeuren als Edy de Wilde of Wim Beeren wordt niet gemaakt. In dat geval zouden zijn miskopen aan het licht komen.

Neem ‘Fingermalerei’ van Georg Baseliz, een van Fuchs’ lievelingsschilderijen met een man op zijn kop geschilderd, zeg maar een wolkenfietser. Dat schilderij is ontstaan in 1972 en werd weinig alert in 1993 door Fuchs voor het Stedelijk aangekocht voor bijna vierhonderdduizend euro. Na Fuchs verdween ‘Fingermalerei’ in het depot, zoals de meeste van diens aankopen.

Nog een wapenfeit: tijdens zijn directoraat veranderde Fuchs het Stedelijk in een patiënt die palliatief werd gesedeerd. Net als Dibbets houdt Fuchs ervan zichzelf te herhalen. Als tentoonstellingsmaker neemt hij steeds de rol aan van regisseur en zet kunstenaars en kunstwerken in als acteurs om daarmee zijn eigen pointe naar voren te brengen. Die was niet altijd even duidelijk, zoals bleek uit de reeks tentoonstellingen onder de titel Couplet in het Stedelijk. Publiek en sponsors begrepen er weinig van en haakten af. Het museum ging op slot.

Het Stedelijk zou meer vooruit moeten kijken en minder achterom.




vrijdag 27 mei 2016

Venice the City of commissario Guido Brunetti Donna Leon Gueorgui Pinkhassov Magnum Photography


Gueorgui Pinkhassov guides the onlooker along the windingly narrow streets of the evocative city of Venice. A place most people have a mental image of: the grand canal with its gondolas, St. Mark's Square, the movie stars trailed closely by the paparazzi; these pictures show us a totally different and unexpected place.

They captures an atmosphere, a game of mirrors, leaves reflected in puddles, the water condensing on glass windows, the sharp shades that fall onto the street below from glaring lamp posts above. Pinkhassov seems to be aimlessly walking through the narrow streets, absorbing the sounds and smells that drift through the air, a discreet observer that translates his impressions in exquisitely poetic pictures.

Fotodocument
Het Venetië van commissaris Brunetti
Vrij Nederland • 25 mei 2016
‘Vind je niet dat we in het paradijs wonen?’ verzucht de intellectuele dochter van Conte Orazio en Contessa Donatella Falier als ze aan de arm van haar man door nachtelijke Venetië loopt. De hartstochtelijk liefhebster van Henry James met de verfijnde manieren ziet de laatste gasten vertrekken uit de paar nog niet gesloten restaurants. Zij en haar echtgenoot zijn net de Rialtobrug overgelopen en vervolgen nu hun weg ...
Lees verder





Venetie_libreria-acqua-alta-boekhandel

Met boeken in badkuipen, boten en een oude gondel, en direct gelegen aan het kanaal, vind je waarschijnlijk nergens een originelere boekwinkel. Kan je geen genoeg krijgen van Libreria Aqua Alta? De eigenaar, Luigi Frizzo, verhuurt enkele kamers in zijn B&B aan de overkant van de Calle Longa. Maar Venetië heeft nog veel meer te bieden op ‘boekgebied’!

Bertoni
Zo vind je bijvoorbeeld in de sestiere (wijk) San Marco een van de oudste boekhandels van Venetië: Bertoni. Alles wat maar raakt aan de Venetiaanse cultuur is hier te koop. En een ander pluspunt: Bertoni biedt prachtige  kunstboeken aan voor de helft van de prijs. De meeste boeken zijn helaas wel in het Italiaans. Het filiaal aan de Rio terá dei Assassini, vlakbij de Campo San Anzolo, is het prettigste van de twee Bertoni’s. De atmosfeer ademt die van een antieke boekwinkel en het personeel spreekt er Engels.

Venetie_Bertoni_boekhandel

Marco Polo: alles voor de echte reiziger
In Cannaregio is Marco Polo gevestigd, een boekhandel voor de echte reiziger. Ook deze winkel kent twee filialen, één aan de Salizada San Lio, geheel gewijd aan reisboeken, en één aan de Calle del Teatro Malibran. De boekenkasten barsten bijna uit hun voegen van de reisgidsen over Venetië, maar ook over andere steden, landen en continenten. Marco Polo biedt verder een excellente keuze aan Venetiaanse kookboeken.

Mare di Carta: alles wat je altijd al over de zee wilde weten

Wil je een boek over de zee dan is de kleine, gezellige boekhandel Mare di Carta dé plek om je op te verheugen. Hier vind je werkelijk alles wat met de zee van doen heeft, wat erin leeft, wat erop vaart (van zeeschepen tot gondels), de handel over zee, maar ook cd’s met het gezang van de gondeliers en oude vissersliederen. Heb je een eigen schip, dan vind je hier zeker de regionale zeekaarten die je zoekt. De zaak ligt in het noorden van Santa Croce (Fondamenta dei Tolentini 222), waar de zeelucht de kooplust ongetwijfeld nog een beetje extra aanwakkert. Veel boeken zijn in het Engels.

Venetie_mare-di-carta-libreria

Studium Bookshop: gespecialiseerd in Engelstalige kinderboeken over Venetie
Bij de ‘Studium Bookshop’, vlakbij de Basiliek San Marco aan de Calle di Canonica 337, kan je Engelstalige boeken over Venetië, Venetiaanse kunst en literatuur krijgen. De winkel is gespecialiseerd in Engelstalige kinderboeken over Venetië, bijvoorbeeld over de spectaculaire ontsnapping van Casanova uit de gevangenis.

Toletta: het adres voor wie Italiaans leest
Bij Toletta, een universiteitsboekwinkel aan de Sacca de la Toletta 1175 in Dorsoduro, vind je een uitgebreid assortiment boeken over architectuur, kunst (inclusief hedendaagse kunst), literatuur en filosofie. Helaas vooral in het Italiaans. Veel boeken worden voor de helft van de prijs aangeboden, dus als je Italiaans leest is dit een heel goed adresje!

Venetie_libreria_toletta-boekhandel

Damocle: een boekhandel in pocketformaat 
In de miniboekhandel (tevens uitgeverij) Damocle ( Calle Perdon 1311 in de sestiere San Polo) tref je kleine schatten aan. Bijvoorbeeld de boeken van Luigi Pirandello (verfilmd door de gebroeders Taviani) in het Engels, Chinese poëzie (tweetalig), boeken van Spaanse auteurs (ook tweetalig uitgegeven), en alles met veel zorg voor het ambacht van drukken en binden, vaak in samenwerking met lokale en buitenlandse kunstenaars.

Giunti al Punto Libreria Giunti al Punto ligt vlakbij het treinstation van Venetië. In vergelijking met sommige andere boekwinkels zijn hier veel Engelstalige boeken te koop, variërend van boeken over de stad, tot Venetiaanse cultuur-en kunstgeschiedenis en kookboeken.  

Old World Books: een ware goudmijn
In het historische hart van het getto van Venetië ligt de boekhandel van John Francis Phillimore: Old World Books. Deze zaak is een ware goudmijn voor zeldzame boeken over Venetië en Italië, variërend van 16de eeuwse edities in kleine oplagen tot de laatste ‘Donna Leon’ (thrillers over de Venetiaanse commissaris Brunetti), soms gesigneerd door de auteur zelf die hier dichtbij woont.

Je weet trouwens nooit wie je bij Old World Books tegen het lijf loopt want de eigenaar is organisator van Casa delle Parole (Huis van Woorden), een literair genootschap dat elke tweede dinsdag van de maand in het theater van Palazzo Grassi een avond organiseert met dichters, filosofen en schrijvers van over de hele wereld, die lezingen houden in hun eigen taal, vertaald naar het Italiaans.

Venetie_Old-World-Bookshop-boekhandel

Libreria Emiliana: de oudste boekhandel van Venetie
Van ‘Libreria Emiliana’, vlakbij de Campo Dei Frari , 2941 San Polo, wordt gezegd dat dit de oudste boekhandel van Venetië is. Hun aanbod is in ieder geval ‘oud’. Je vindt hier boeken uit de 17de en 18de eeuw, kaarten, grafiek, en nog veel meer onvoorstelbaar mooie antieke boeken over Venetië. Zeer de moeite waard om een bezoekje aan te brengen.

Venetie_museo-correrMuseumboekwinkels en -cafe's 
Ook de Venetiaanse musea, onder de noemer Musei Civica di Venezia, beschikken tegenwoordig over moderne ‘bookshops’, uiteraard meertalig, en vooral veel gidsen en catalogi van tentoonstellingen.

Bij het Palazzo Ducale, het Museo CorrerCa’ Rezzonico, Ca’ Pesaro (en de International Gallery of Modern Art), kan je het ‘bookshoppen’ combineren met een bezoekje aan het museumcafé.

Vanuit het cafe Correr heb je een uniek uitzicht over de Piazza San Marco. Dit museumcafé en het café van de Internationale Gallery of Modern Art zijn ook open voor niet-museumbezoekers. Bij het café van Ca’Pesaro zit je ‘eerste rang’ aan het Canal Grande van Venetië.

Venetie_ca_pesaro
















woensdag 25 mei 2016

Views & Reviews Amerika From Altheimer Kansas to Zell South Dakota Gerry Johansson Photography


Amerika
Photographs by Gerry Johansson. 
Byggforlaget, Stockholm, 1998. Unpaged, 6 ½ x 9 ¼". 
From Altheimer, Kansas to Zell, South Dakota: Swedish photographer Gerry Johansson traverses the whole of America, enigmatically portraying its towns and landscapes. These square-format photographs bring to mind Robert Adams and Lee Friedlander but with a distinct European sensibility. Superbly sequenced and printed.

Growing up as a teenager in Sweden Johansson had many influences of American culture. He listened to Miles, Coltrane, Mingus and Dolphy, read MAD magazine and watched a lot of American films. When he was 17 he spent a year with relatives in New Jersey. He writes, “In my contact with American youth I always felt that I had a very different idea of what America was. In my opinion they had missed the whole point of being part of the American culture.” This experience culminated 30 years later in “Amerika,” Johansson’s photographic series and book on what America feels like to him. He writes, “Nothing beats standing on a street corner watching something you don’t quite understand.” His black and white images reflect American culture and ideology from the mid-west, south, north, east and west coasts, as seen through his Swedish eyes.

See also A Conversation with Gerry Johansson

Over een periode van achttien jaar maakte Gerry Johansson (Zweden, 1945) een serie boeken van landen waar hij, direct of indirect, een band mee heeft: Amerika (waar hij enige tijd woonde), Zweden (waar hij werd geboren en opgroeide) en Duitsland (waar zijn vader voor de oorlog studeerde). Maar louter nieuwsgierigheid - Ulan Bator (de hoofdstad van Mongolië) en de stad Pontiac (even buiten Detroit) - zijn voor hem even goede redenen om een fotoboek te maken. 


Johansson maakt stille, onnadrukkelijke foto’s. Ze schreeuwen niet om aandacht maar dwingen die door zorgvuldige composities en zachte grijstinten zwijgend af.
Normaliter fotografeert Johansson op plekken waar niemand is. Hij is daar graag, loopt liever door vergeten straten dan in drukke winkelcentra.
De fotograaf geeft ons een extra paar benen en ogen. Hij loopt en kijkt aandachtiger en onbevangener dan de meesten van ons dat doen. Bedachtzaam draait hij om een object, bekijkt en fotografeert het vanuit alle denkbare hoeken. Hij verandert het perspectief en daarmee onze kijk op de dingen. Johansson ziet de schoonheid in plekken waar je die niet gezocht zou hebben. Maar het zijn altijd plekken die ooit door mensenhanden zijn aangeraakt. En hoewel het om mensenwerk gaat - een speeltuin, een achterafstraatje, een standbeeld - schittert de mens zelf vaak door afwezigheid waardoor Johanssons beelden lastig te dateren zijn.
De afgewogen composities, het uitgebalanceerde licht, de zachte grijstinten en de zorgvuldige beelduitsneden dragen bij aan de rust, eenvoud en tijdloosheid.
De melancholie, zo karakteristiek voor Zweedse fotografie, is tastbaar in het oeuvre van Johansson aanwezig.
Voor Johansson is fotograferen een handeling vanuit het onderbewuste. Hij reageert op de dingen die hij ziet en op dat moment mooi of leuk vindt. Het gaat hem niet om het maken van meesterwerken, maar om het volgen van zijn impulsen. Eigenlijk doet hij met fotografie precies hetzelfde als wanneer wij door een stad of streek wandelen: je kijkt naar de dingen. En als iets je bevalt, kijk je langer. 
Gerry Johansson bracht de jaren ‘60 in New York door, waar hij met een camera zijn omgeving documenteerde. Terug in Zweden studeerde hij grafische vormgeving en was vervolgens vijftien jaar grafisch ontwerper. Midden jaren ’80 stapte hij definitief over naar de fotografie. Zijn oeuvre toont verwantschap met Robert Frank, Walker Evans en Robert Adams.