donderdag 6 oktober 2011

the (photo) Eye of Gaza Mohammed Abed Photojournalism Photography

Generation 9/11 at

GEMAK in The Hague, Netherlands

The work of numerous photographers – Mohammed Abed, Zalmaï Ahad, Nina Berman, Marc Bijl, Thomas Dworzak, Abdul Ahad Ghaith, Mia Grondahl, Tim Hetherington, Tyler Hicks, Michael Kamber, Geert van Kesteren, Karim Ben Khelifa, Kent Klich, Teru Kuwayama, Frederic Lafargue, Raoul de Lange, Benjamin Lowy, Eman Mohammed, Simon Norfolk, Moises Saman, Bruno Stevens, Teun Voeten, Kai Wiedenhöfer – who have been covering Iraq, Afghanistan and Gaza, will be exhibited at GEMAK, the exhibition space of The Hague’s Vrije Academie from 10 September until 30 October 2011.

The exhibition in curated by Panos photographers Teun Voeten.

The exhibition looks at the last decade since the terrorist attacks in New York on 11 September 2001 and opened with a discussion on the perceptions of news and visual media relating to 9/11 on Friday, 10 September 2011. The participants included Jamie Wellford, Timo de Rijk (Professor Design Cultures VU Amsterdam), Gert van Langendonck (Middle-East correspondent NRC Handelsblad) and photographers Kai Wiedenhöfer and Mohammed Abed.

Stuart Franklin: "This photograph, taken in Gaza during early January 2009, captures both an extraordinary moment and describes, terrifyingly, the contemporary crisis of modern warfare: the civilian as target. In his seminal book "The Utility of Force" (2005) General Sir Rupert Smith examined the history of modern warfare suggesting a paradigm shift "in which the people in the streets and houses and fields – all the people, anywhere – are the battlefield". Nowhere was this new reality more evident than in the streets of Gaza during the start of 2009. In just one day of the twenty-two day conflict, according to The Lancet, 156 children were killed – and scores more injured. This photograph shows white phosphorous shells being fired by the Israeli military into a school building where civilians were sheltering in classrooms. The picture has great explanatory and emotional power – tough to capture in a frightening and unpredictable moment. It also bears witness to a breach of the Geneva Convention, in other words a war crime. I interviewed Mohammed Abed, the photographer who took this picture and many of the most powerful images of the conflict. He's 39, and lives in Gaza City in a spartan unfinished apartment with his wife and 5 young children. Power cuts that last several hours are a daily occurance, so I only ever saw his family by candlelight. He's self-taught and started photographing in 2000 in Rafah during the Second Intifada. Let us hope 2010 will bring some peace to this embattled region, perhaps even the UN goal of an autonomous Palestinian nation state."

Palestinian civilians and medics run to safety during an Israeli strike. Photo: Mohammed Abed/Getty AFP

Mohammed Abed (1968) studied journalism at the Islamic University in Gaza and received a masters diploma in media in Egypt. From 1991 to 2001 he worked for Reuters and since 2003 has been associated with AFP. Baba gives courses in photography; his students have included female journalists. Baba has organised various exhibitions in other countries, among them two exhibitions on the war in the Gaza Strip for Sweden and Egypt.

Het oog van Gaza

Fotodocument / Mohammed Abed

Mohammed Abed kent elke straat, elk gebouw, elk hoekje van de Gazastrook. Hij speelde als kind op het strand en in de smalle straatjes van vluchtelingenkamp Rafah, waar hij werd geboren en naar school ging. Later, als student, leerde hij Gaza-Stad kennen, waar hij journalistiek studeerde. Als jonge verslaggever voor de kranten Al Hayat en Al Ayyam doorkruiste hij de smalle strook land op zoek naar verhalen. En sinds 2000 doet hij hetzelfde als fotograaf voor het internationale persbureau Agence France Press (AFP).

Hij gaat elke ochtend naar kantoor, een hoog gebouw in het centrum van de stad. Op het dak staat altijd een collega op de uitkijk. Als er in de verte een rookpluim opstijgt, betekent dat een Israëlisch aanval. Als het dichtbij is, gaan Abed en zijn collega's erop af, als het verder weg is, gaan ze naar het ziekenhuis in de buurt van hun kantoor om de ambulances op te wachten.

In 2006 verliet Abed, 38 jaar oud, voor de eerste keer in zijn leven de openluchtgevangenis die Gaza in feite is. Hij ging naar Mekka en Medina voor de jaarlijkse hadj, een kleine onderbreking van een eentonig maar gevaarlijk bestaan.

In april 2008 kwam zijn vriend en collega Fadel Shaana's, een cameraman van Reuters, om het leven toen een Israëlische tank het vuur opende. Abed was in shock, maar slaagde er toch in een foto te maken. Die foto zou later belangrijk worden, omdat op de auto duidelijk de letters TV te zien zijn, terwijl de Israëli's aanvankelijk beweerden dat daarvan geen sprake was.

Fosforgranaten

De Israëlische aanval op Gaza in december 2008 en januari 2009 veranderde Abeds leven. Bij deze operatie, codenaam Cast Lead, vielen dertienhonderd doden en werden twintigduizend gebouwen vernietigd. Het was een vergelding voor de voortdurende raketaanvallen van Hamas op het zuiden van Israël. Buitenlandse fotografen werden door de Israëli's niet toegelaten tot de Gazastrook en Abed en zijn Palestijnse collega's waren de enigen die beelden konden doorsturen van wat er op de grond gebeurde. Zijn foto van een Israëlisch bombardement met fosforgranaten werd wereldberoemd. Hierop is te zien dat onschuldige burgers dekking zoeken terwijl de fosfor neerdaalt - hét bewijs dat het Israëlisch leger wel degelijk fosfor inzette tijdens de operatie.

Abed heeft vijf kinderen tussen vijf en vijftien jaar oud, ze huilden en schreeuwden tijdens de voortdurende bombardementen. Zijn gezin en de gezinnen van zijn collega's verhuisden tijdelijk naar een leegstaand appartement boven het AFP-kantoor, in de hoop daar veiliger te zijn. Maar waar ben je veilig als je wordt gebombardeerd? Hoe groot de paniek thuis ook was, Abed moest op pad, zijn vrouw Olfet ving de kinderen op. Zijn oudste dochter wilde niet dat hij ging, was bang dat hij nooit meer terug zou komen.

De serie die Abed maakte in die bange weken bezorgde hem wereldfaam. Zijn foto's werden gepubliceerd in Amerikaanse kranten en in Newsweek. Hij kreeg een onderscheiding bij de World Press Photo. Voor de tweede keer kreeg hij de kans om de Gazastrook even te verlaten, om de prijs op te halen. Het was precies op het goede moment; hij was uitgeput en in de war van de oorlog. Zijn bezoek aan Amsterdam voor de prijsuitreiking en aan Parijs om naar het hoofdkantoor van AFP te gaan, was als een droom. Voor de eerste keer in het vrije Europa, waar mensen in vrede en veiligheid met elkaar samenleven, Abed genoot.

Terug in Gaza kreeg hij nachtmerries. Hij kon de beelden van operatie Cast Lead niet uit zijn hoofd krijgen. Vooral die ene foto van het babylijkje waarvan alleen het hoofdje boven het puin uitkwam, achtervolgde hem 's nachts. Twintig keer had hij die foto afgedrukt, maar zijn handen hadden zo getrild dat er maar één scherp beeld uit was gekomen. Hij besloot hulp te zoeken en loopt sindsdien bij een psychologisch centrum, gesteund door een westerse ngo. Daar praat hij over zijn angsten.

In 2010 kreeg Abed opnieuw de kans Gaza uit te komen, nu de grenscontroles met Egypte bij Rafah aanzienlijk waren versoepeld. AFP vroeg hem om de scheiding tussen Noord- en Zuid-Soedan te fotograferen. Hij vertrok op 31 december naar Soedan. Toen hij een week later terugkeerde in Egypte stond de Arabische lente op het punt uit te breken. Hij zou naar Tunesië gaan, maar bleef in Caïro, waar hij foto's maakte op het Tahrirplein. Die eerste dagen was de sfeer gespannen, er werd op dat moment nog gevochten tussen oproerpolitie en demonstranten. Weer geweld. Maar Abed fotografeerde ook een voetbalwedstrijd tussen Al Zamalek en Al Ahly. Sport. Even geen ellende.

Dat is wat Abed voortaan het liefste zou doen, foto's maken waarop geen ellende wordt verbeeld. In Gaza fotografeert hij ook fokpaarden of bodybuildingwedstrijden. Gewoon even iets anders.

Foto’s van Mohammed Abed zijn nog tot 30 oktober te zien op de tentoonstelling Generation 9/11 in Gemak/Vrije Academie, Den Haag

Foto’s © Mohammed Abed/AFP/ANP

DOOR HARM EDE BOTJE / 08 OKTOBER 2011

see for the article ...

dinsdag 4 oktober 2011

Siebe Swart / Land of Air and Water Photography

Siebe Swart / Land of Air and WaterAerial photographs of Dutch waterworks

After his Panorama Nederland project was published in 2007, Siebe Swart turned his attention to Dutch waterworks. As always, he chose the most appropriate photographic technique for this purpose. For the last few years he has photographed the Netherlands’ struggles with rising water from a helicopter. He has documented the reinforcement and streamlining of the country’s rivers, the ongoing development of the huge Delta Works, and the maintenance and management of the Dutch coast. What is often invisible from the ground is laid bare from the air: the never-ending battle with water has left scars all over the Netherlands. Old dike breaches; enclosed river arms, reopened to accord with the newest water management insights; newly and purposefully inundated areas; artificial peninsulas of sand and rubble; the Dutch landscape is visibly scarred everywhere. In no other country in the world is the historic struggle against encroaching water so clearly and emphatically visible from the air. And according to the photographer, to see this is to become obsessed by it.

In brief: Siebe Swart (1957, Amsterdam) studied chemistry for several years before deciding to switch to photography, first at the Rietveld Academy in Amsterdam and then at the AKI in Enschede. Siebe Swart is particularly interested in built environments, and he documents the processes of change that continuously characterize them. Technically he is an all-rounder.

The new book by Siebe Swart on the Waterworks is titled Het Lage Land [The Low Land] and will be published by Erven de Toekomst on the occasion of the exhibition (december 2011). The publication will be available at the shop of Huis Marseille during the exhibition. For more information and images:www.siebeswart.nl

Mensenwerk

Fotodocument / Het Lage Land

'Zouden wij nu samen over straat lopen, dan zou ik de structuur zien van de stad: de gebouwen, de straten. Ik vind het leuk om met mensen te praten, maar in fotografische zin zie ik ze niet staan.' Siebe Swart is dan ook geen mensenfotograaf, hij is een verzamelaar van landschappen. Sinds hij veertien jaar geleden begon aan Panorama Nederland, reist hij rond om de stand van het land vast te leggen. De laatste jaren deed hij dat vanuit de lucht, vertelt de fotograaf in zijn werkplaats in het duistere onderstuk van een pakhuis aan een Amsterdamse gracht. Naast de snelle computer waarop Swart zijn beelden bewerkt, staat daar een rij topografische atlassen. 'Google Earth gebruik ik niet. Hoogstens achteraf, als ik heel precies wil weten waar ik ben geweest en hoe het daar heet. Ik ben nog van de papieren atlassen en kaarten.'

Voor Panorama Nederland fotografeerde Swart tussen 1997 en 2007 lokaties van grote projecten als de HSL, de Betuweroute en de Wester scheldetunnel om te laten zien hoe het landschap verandert. Ook Het Lage Land is documentair. Swart begon aan die onderneming, die vier jaar in beslag zou nemen en waarvoor hij zo'n dertig vluchten maakte, in de tijd dat ook de Deltacommissie werd ingesteld. Later kreeg voorzitter Cees Veerman het verwijt dat zijn commissie een doemscenario van extreme zeespiegelstijging had geschetst. Maar de vraag hoe Nederland zich op de lange duur kan wapenen tegen de gevolgen van klimaatverandering blijft actueel. 'De kust bleek nogal wat zwakke schakels te tellen, die op termijn zelfs gevaar konden opleveren,' zegt Swart. 'Eén aanbeveling van de commissie was om de aardgasopbrengsten te gebruiken voor het aanpassen en uitbreiden van alles wat met de verdediging tegen het water te maken heeft. Een andere om het peil van het IJsselmeer anderhalve meter te laten stijgen. Het leek me een perfect moment om de waterhuishouding van Nederland te fotograferen.'

Per minuut afgerekend

Meestal gaat het zo: eerst maakt Swart een virtuele reis naar de kust of een rivierengebied op de kaarten en in de naslagwerken in zijn werkplaats. Dan rijdt hij ernaartoe om van dichtbij te kijken hoe zo'n zandmotor, zeewering of ringdijk er eigenlijk uitziet. Vervolgens belt hij zijn vaste piloot, met als thuishaven vliegveld Hilversum. 'Ik ga ook wel eens spontaner en journalistieker te werk. Een keer in Limburg was ik bij de Maas, zag dat het écht extreem hoog water was en belde meteen mijn piloot of hij vrij was. Vervolgens reed ik terug naar Hilversum om daar op te stijgen en weer naar Limburg te vliegen.'

Het lijkt nogal een omweg en hij kan ook ter plekke zo'n helikopter huren, geeft de fotograaf toe. 'Maar ik vlieg liever met een vaste piloot, wij zijn op elkaar ingespeeld, en dat moet dan vanuit Hilversum. Ik verdien het terug doordat ik onderweg foto's van heel Nederland verzamel voor mijn archief. Als er ergens iets watergerelateerds gebeurt, zet ik een vlaggetje op een kaart in mijn computer. Ga ik voor mijn project ergens naartoe, dan kijk ik of er op de heen- en terugreis of in de buurt nog meer te doen is. Dat is mijn bijvangst.'

Swart fotografeert uitsluitend vanuit een helikopter, al is die twee keer zo duur als een sportvliegtuigje. 'Je wordt per minuut afgerekend, dus als je wind tegen hebt, zit je wel eens te tellen - het kost je gauw een tientje per minuut, en ik steek mijn eigen geld erin.' Sponsors bleken in dit politiek-culturele klimaat niet te vinden en subsidie ook nauwelijks, zegt Swart. 'Ik loop dus een behoorlijk financieel risico. Afgezien van zorgen over de kosten fotografeert het op maat vanuit een helikopter: het grote voordeel is dat je in overleg met de piloot je compositie kunt maken. Als je vanuit een vliegtuigje een goed beeld hebt ontdekt, is het lastig om opnieuw op dezelfde positie te komen.' Tegenwoordig heeft de helikopter gelukkig een speciale fotodeur. 'Vroeger was de deur er gewoon uitgehaald, dan keek je loodrecht naar beneden, op een hoogte van driehonderd meter. En je zat met verkleumde vingers je rolletjes te verwisselen, telkens bang dat er eentje naar beneden zou vallen.'

Een stuk leger

Het goede nieuws: vanuit de lucht is Nederland een stuk leger dan je denkt, vertelt Swart. 'Hoewel ik het als burger niet zo ervaar - op de grond vind ik het zelf ook overvol.' Daarnaast springt de kwetsbaarheid van het land in het oog als je met een helicopterview naar Nederland kijkt. 'Het is echt mensenwerk. Als je de Oosterscheldekering vanaf de grond ziet, lijkt het heel wat. Dan ben je onder de indruk van de enorme schaal en het vernuft van de mens. Maar vanuit de lucht zie je hoe iel die waterwerken tussen die eilanden liggen, omgeven door enorme hoeveelheden water. En met de doemscenario's over de zeespiegelstijging in je achterhoofd ziet zo'n waterkering er meteen een stuk minder imposant uit.'

Het is ook de bedoeling van zijn foto's dat ze aanzetten tot nadenken. 'Het moet mooi zijn van compositie en kleur, maar je moet je als je mijn foto's ziet ook afvragen: wat is hier aan de hand? Wat is er vroeger gebeurd en hoe ziet het er in de toekomst uit? Dat is me liever dan waardering voor de esthetische abstractie.'

Als je je afvraagt wat de Nederlandse identiteit nu precies is en of die eigenlijk wel bestaat, dan ligt hier een sleutel, vindt Swart. 'Vervelende jongetjes uit Gouda of waar dan ook zou je eens mee moeten nemen naar de stormvloedkering in Capelle aan den IJssel even verderop of langs de Nieuwe Waterweg. Wijs ze er maar op hoe weinig het in 1953 eigenlijk had gescheeld of er was helemaal geen land van aankomst geweest voor hun grootouders. Het inzicht dat dit land door onszelf is gemaakt, heb ik ook pas echt gekregen dankzij dit project. We hebben het op het water veroverd en we moeten het onderhouden om te overleven - het is een cliché, maar het is wel waar. Dat besef zakt snel weg uit het collectief bewustzijn van de Nederlanders - zolang alles goed gaat tenminste. Ik las in het boek Waterwolven van Cordula Rooijendijk over Nederland en het water de bede van de dijkgraaf: "Geef ons heden ons dagelijks brood en af en toe een watersnood." Een overstroming op zijn tijd is misschien de enige manier - naast mijn foto's dan - om de inwoners van dit land eraan te herinneren hoe kwetsbaar het eigenlijk is.'

Op 16 december opent de tentoonstelling ‘Het Lage Land’ bij Huis Marseille, met ook werk van de Japanse fotograaf Naoya Hatakeyama over de gevolgen van de Japanse tsunami. www.huismarseille.nl

Drijvende huizen, Maasbommel

Oude Maasmeander, Keent

Schorren, Zeeland

Zandmotor, Delflandse Kust

maandag 3 oktober 2011

Vivian Maier Street Photographer Metropolis Noorderlicht Photofestival Groningen 2011 Photography

Vivian Maier

Street Photographer

ancillary show / 11 sep9 oct 2011

This unique additional exhibition of Metropolis shows the work of the recently discovered photographer Vivian Maier (1926-2009). Most pictures have never been on display before. Her streetphotography shows humorous, moving, beautiful, and raw images of all facets of city life in America in the 1950's.

A good street photographer must possess many talents: an eye for detail, light, and composition; impeccable timing; a humanitarian outlook; and a tireless ability to constantly shoot, shoot, shoot and never miss a moment. It is hard enough to find these qualities in trained photographers with the benefit of schooling and mentors and a community of fellow artists and aficionados supporting and rewarding their efforts. It is incredibly rare to find it in someone with no formal training and no network of peers.

Yet Vivian Maier is all of these things, a professional nanny, who from the 1950s until the 1990s took over 100,000 photographs worldwide—from France to New York City, to Chicago and dozens of other countries—and yet showed the results to no one. The photos are amazing both for the width of the work and for the high quality of the humorous, moving, beautiful, and raw images of all facets of city life in America’s post-war golden age.

Discovery

It wasn’t until realtor and amateur historian John Maloof stumbled upon a box of anonymous negatives in a Chicago auction house in 2007 that any of her marvelous work saw the light of day. Vivian Maier – Street Photograper presents for the first time in The Netherlands a broad selection of her werk.

There is still very little known about the life of Vivian Maier. What is known is that she was born in New York in 1926 and worked as a nanny for a family on Chicago’s North Shore during the 50s and 60s. Seemingly without a family of her own, the children she cared for eventually acted as caregivers for Maier herself in the autumn of her life. She took hundreds of thousands of photographs in her lifetime, but never shared them with anyone. Maier lost possession of her art when her storage locker was sold off for non-payment. She passed away in 2009 at the age of 83.

Open publication - Free publishing - More magazine

Open publication - Free publishing - More dlg