zondag 22 december 2013

McHotel Tokyo Olivier van Breugel & Simone Mudde The Best Dutch Photobooks of 2013 Photography


Olivier van Breugel en Simone Mudde McHotel. Design : Koen Geurts. Self Published.

At three o’clock in the morning after singing in the karaoke bar, the subways in Tokyo are finished running. You are resigned to take a taxi, but as this is ridiculously expensive many Japanese have come up with an alternative. They go to the nearby Mc Donald’s. Instead of a meal, cups of soda or cheap coffee are being ordered. Everyone is seeking a comfortable place to take a nap until the first Metro starts up. For a week we got up at half past three in the morning to witness this phenomenon. The cities of the world are starting to look more and more alike - you can find the exact same stores and chains everywhere. What took us by surprise about this place is that a universal format such as McDonald’s can be temporarily transformed into a hotel.

See for more The Best Dutch Photobooks of 2013 ...


















donderdag 12 december 2013

Bintphotobooks Selection of Notable photoBooks 2013


...A PHOTOBOOK IS AN AUTONOMOUS ART FORM, COMPARABLE WITH A PIECE OF SCULPTURE, A PLAY OR A FILM. THE PHOTOGRAPHS LOSE THEIR OWN PHOTOGRAPHIC CHARACTER AS THINGS 'IN THEMSELVES' AND BECOME PARTS, TRANSLATED INTO PRINTING INK, OF A DRAMATIC EVENT CALLED A BOOK... - DUTCH PHOTOGRAPHY CRITIC RALPH PRINS

 Bintphotobooks Selection of Notable photoBooks published in 2013 (in order of purchase)

MC HOTEL Tokyo

by Olivier van BreugelSimone Mudde , review

Foto/Industria: Biennials of Industrial Photography

by AAVV , review



The Arrangement

by Ruth Van Beek, review & look inside

The Pigs

by Carlos Spottorno, review

Carlos Spottorno // THE PIGS from haveanicebook on Vimeo.

Frans Zwartjes - The Holy Family

by W.van Zoetendaal F. Zwartjes, review & look inside

Cristina De Middel: SPBH Book Club Volume III

door Cristina De MiddelCristina De Middel (Fotograaf), review

SPBH BOOK CLUB VOL III BY CRISTINA DE MIDDEL from haveanicebook on Vimeo.

The Sochi Project: An Atlas of War and Tourism in the Caucasus

door Arnold van BruggenRob Hornstra (Fotograaf), review & look inside

Koos Breukel, Me We

door Koos BreukelHedy van Erp Design: Sabine Verschueren Texts by: Erwin Mortier, review & look inside


Via Panam, The Pursuit of Happiness

door Kadir van LohuizenDesign Teun van der Heijden (Heijdens Karwei), review


PARIS MORTEL RETOUCHÉ –photographies Johan van der Keuken

door Willem van Zoetendaal, review & look inside

Jurriaan Schrofer: Graphic Designer, Pioneer of Photo Books, Art Director,…

door Jurriaan Schrofer, review


Ed Van Der Elsken - Looking For Love On The Left Bank (French Edition)

door Tamara Berghmans, review & look inside

10×10 American Photobooks.

door Russet Lederman and Olga Yatskevich Edited by Matthew Carson, review


Belgian solutions

door David Helbich, review



Fotofolio 40 years of Dutch Magazine Photography

door Hans van Blommestein en Bart Nieuwenhuijs, Bart van Leeuwen C. Barton van Flymen, Boudewijn Neuteboom, Bart Nieuwenhuijs en Peter van der Velde, review & look inside

The Architecture of the Book

door Irma Boom , review


Unseen Photo Fair second edition 2013

door Sean O'HaganViviane Sassen , review


Incredibly small photobooks

door Erik Kessels, Paul Kooiker , review


We Make the Path by Walking

door Paul Gaffney , review


Sergio Larrain

door Gonzalo Leiva QuijadaAgnès Sire (Redacteur), Sergio Larrain (Fotograaf) review 


FROM THE STUDY ON POST-PUBESCENT MANHOOD

door Stacy Kranitz , review & look inside

No.223. Photographs by NO.223.

door Lin Zhipeng (aka No.223), review & look inside 

Holy Bible

door Adam BroombergOliver Chanarin , review


Viviane Sassen: In and Out of Fashion

door Charlotte CottonNanda Van Den Berg , review

Matej Sitar - America, my way from Matej Sitar on Vimeo.

Experienced collector Tom Claxton talks us through the boom, and explains how to put together a collection while keeping your feet on the ground



vrijdag 6 december 2013

After Mandela A Dutch Tribute Jan Dirk van der Burg Stefanie Grätz Photography

photography
Jan Dirk van der Burg, Stefanie Grätz
graphic design
CobbenhagenHendriksen
 
paperback with dust jacket | 60 pp | 22 x 30 cm
ISBN
9789460830716 english edition
9789460830709 dutch edition

After MandelaA Dutch Tribute

In 1991 the city of Zoetermeer built a tubular bridge across highway A12 in the city colours yellow and blue to connect the centre with new housing estates at the edge of the city. Hundreds of times Jan Dirk van der Burg crossed the bridge, after all it was the shortest way to the only coffeeshop in town. He even developed a knack for taking his bike up the escalator as you had to in order to access the bridge.

It is not pretty, the Nelson Mandelabridge. After only a few years the lamps began to fall off due to metal fatigue, the elevator smells of piss and at one end the wind always knocks you over. What would Nelson Mandela think of this tribute? Is the urge to have the name Mandela within the city limits not bigger than the allure of the place named after him?

Zoetermeer is not the only Dutch city to have a place named after Mandela. Apparently, other than members of the Royal family there is no person alive who has so many places devoted to him.
Together with Stefanie Grätz, Van der Burg set out to capture an image of each street, lane, square, park, bridge and school in the Netherlands named after Mandela in order to map the Dutch tribute to the first black president of South Africa.

'Tochtige pisplek is Mandela onwaardig'

8-10-13 - 07:21  bron: AD

De Mandelabrug bij Zoetermeer, de Mandelastraat in Delft, Het Nelson Mandelapad in Capelle aan den IJssel. © Stefanie Gratz/Jan Dirk van der Burg.
Het begon met de Nelson Mandelabrug in Zoetermeer. Een betonnen blok over de A12, opgeleukt met geel en blauw. Iedereen vindt de brug spuuglelijk. Zo lelijk, dat die bijna tot 'lelijkste plek van Nederland' werd verkozen. Een tochtgat waarin gepist wordt. En dat is Mandela onwaardig, vindt fotograaf Jan Dirk van der Burg.



Daarom bezocht hij met Stefanie Grätz alle dertig Nelson Mandela-plekken in Nederland om te kijken hoe de Zuid-Afrikaan geëerd wordt.

Dat valt vies tegen. 'De wens van gemeenten om iets te doen met de naam Nelson Mandela als icoon voor vrede en verzoening, was veel groter dan de allure van de locatie.'

Zo heeft Mandela in IJsselstein een saaie rotonde, ingeklemd tussen een McDonald's en carpoolstrook. En in Brunssum een straat op een afgelegen industrieterrein met alleen een Kwik-Fit. 'De mooiste plekken hebben al een naam. Wat overblijft zit in de periferie.'

De anti-apartheidsbeweging speelde een belangrijke rol bij de vernoemingen. 'In de jaren '80 drongen linkse partijen in gemeenteraden aan op een anti-apartheidsbeleid. Daar was een straatvernoeming onderdeel van,' zegt Van der Burg.

Discussies
Het leverde discussies op. In een Transvaalbuurt of Afrikaanderwijk, waar straten vernoemd zijn naar Afrikaanse boeren die de basis legden voor de Apartheid, staat een anti-apartheidsstrijder raar. Dus kwamen er creatievere oplossingen: een Mandelapark of -school. Straten worden niet vernoemd naar nog levende personen, met uitzondering van leden van het Koninklijk Huis.

Postuum verdien je een vernoeming als je 'eeuwigdurende meerwaarde' hebt. Daarom krijgen Jos Brink en Ramses Shaffy geen brug in Amsterdam. Mandela heeft die meerwaarde wèl. Nu al. Alleen niet in Amsterdam, dat zich profileerde als dé anti-apartheidsstad. Drie keer is geprobeerd een straat naar Mandela te vernoemen. Maar Amsterdam heeft nog een trauma van de Stalinlaan, die na de Sovjet-inval in Hongarije (1956) snel werd omgedoopt tot Vrijheidslaan. In Enkhuizen verzetten de bewoners van de Dreef zich toen de gemeente hun straat na Mandela's vrijlating (1990) tot Mandeladreef wilde omdopen.

'Ze hadden net een omnummering gehad. Als de naam ook nog zou worden veranderd, zou de postbezorging misschien misgaan. Nu heet alleen de onbewoonde kant de Mandeladreef.'

Gandhi
Als Mandela overlijdt, komen er nieuwe vernoemingen. Naast scholen, fondsen en chrysanten die zijn naam al dragen. Dan krijgt hij wellicht plekken met meer allure, zoals in Arnhem, waar de Nelson Mandelabrug over de Rijn de entree naar de stad is.

In Den Haag snappen ze dat. Daar staat zijn standbeeld op een plein tegenover het Catshuis. Mandela hoort in het rijtje Gandhi, Kennedy en Martin Luther King, vindt Van der Burg. 'Als je iets doet, doe het dan goed. Een rotondebord met zijn naam erboven, is niks.'

 Nelson Mandela is de enige persoon die bij leven al massaal is vereeuwigd in namen van straten, pleinen en bruggen. Maar het vredesicoon krijgt niet de mooiste plekken toegewezen, blijkt uit het boek After Mandela.




Bookpreview After Mandela from Jan-Dirk van der Burg on Vimeo.












woensdag 4 december 2013

Erotic Gentle Typical Sixties Images The Holy Family Frans Zwartjes Photography

Frans Zwartjes: The Holy Family

Published by Van Zoetendaal Publishers

Frans Zwartjes is a filmmaker, musician, violin maker, draughts man, painter and sculptor. In 1968, he was one of the first Dutch visual artists to make use of film, initially as a record of his performances, but soon thereafter as an independent medium, perfectly suited to his method of creating visual art. The oeuvre of Zwartjes, once called “the most important experimental filmmaker of his time” by American essayist Susan Sontag, includes over 50 films. This monographic publication consists of a selection of photographs taken by the artist during his years of filming.

Erotische, tedere typisch jaren zestig beelden

Arjen Ribbens
artikel artikel | Vrijdag 29-11-2013 | Sectie: Overig | Pagina: NH_NL03_014 | Arjen Ribbens
Drie zalen met broeierige foto's in gruizig zwart-wit. De meeste van krankjorume situaties met vrouwen in hippiejurken dan wel halfnaakte of volledig naakte vrouwen in de hoofdrol. En op de achtergrond klinkt psychedelische muziek, afkomstig uit een belendende filmzaal. Hoe jaren zestig kan een tentoonstelling zijn? Het enige wat ontbreekt zijn lsd-pilletjes en stroboscooplampen.
In het Haagse GEM is een fototentoonstelling van Frans Zwartjes (1927), de kunstenaar die met zijn experimentele undergroundfilms eind jaren zestig internationaal naam maakte. Enige tientallen grofkorrelige, korte films zonder duidelijk verhaal, zonder tekst, en meestal met een mix van erotische, wrede �n tedere beelden. Als kijker besef je onmiddellijk dat er iets aan de knikker is. Maar wat precies, daar kan je slechts naar gissen. Volgens de Amerikaanse essayist Susan Sontag was Zwartjes de 'belangrijkste experimentele filmer van zijn tijd'.
Zwartjes staat te boek als een veelzijdig kunstenaar, die naast zijn filmwerk ook musiceerde (hij speelde viool in het orkest van de Nederlandse Opera), tekende, schilderde en beeldhouwde. Dat hij in zijn hoogtijdagen ook heeft gefotografeerd, werd vorig jaar pas bekend toen zijn zoon Jasper bijna zevenhonderd afdrukken uit de periode 1968-1975 tussen de spullen van zijn vader vond. Via galeriehouder Willem van Zoetendaal belandden de silverprints in de collectie van het Haags Gemeentemuseum.
Het is een wonder dat de foto's er nog zijn, zegt de 86-jarige kunstenaar telefonisch. Ik had een camera, chemicali�n en een handboek fotografie gekocht, zodat ik bij het filmen ook foto's kon maken. Handig voor de publiciteit. Nu pas zie ik de kwaliteit van die foto's.
Zwartjes trok zich als buitenstaander niks aan van de inhoudelijke en formele regels van de film en fotografie van zijn tijd. Zwartjes: Tajiri, een bevriend kunstenaar liet me een abstracte Japanse pornofilm zien. Heel goed. Ik zei: 'Dat ga ik ook doen.'
Op veel werk in de tentoonstelling figureert de kunstenaar zelf. Met zijn kostuum en (met meel) bepoederde hoofd lijkt hij op Heath Ledgers vertolking van The Joker in de Batman-film
Hij trekt al net zulke gekke bekken en zijn gedrag is niet veel minder vreemd.
Op zijn dertigste werkte Zwartjes een jaar in de psychiatrische inrichting in Santpoort. Die ervaring heeft grote invloed gehad op zijn werk, zegt hij. Ideetje van mijn moeder. Als ik iets voor mensen wilde betekenen, moest ik daar eens een tijdje rondlopen, vond ze.
Sommige pati�nten leken hem heel normaal. Tot ze opeens in de gang een oor tegen de muur drukten. Zulk surrealistisch gedrag is een grote rol in mijn werk gaan spelen. Wat het precies betekent, dat weet ik zelf ook niet. Het gaat ook niet om het onderwerp, het medium is de boodschap.
Het is een wonder dat de foto's er nog zijn. Frans Zwartjes Beeldende kunst Frans Zwartjes - The Holy Family T/m 19 jan in GEM, Den Haag. Catalogus, Galerie Van Zoetendaal, 35 euro. ***
Foto-onderschrift: Ongetiteld, circa 1969, collectie Haags Gemeentemuseum
Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.
26 mei 2013 »


Het gebeurt altijd zo goed als onverwachts, het plotseling opduiken van het werk en de naam van een bijna vergeten fotograaf. Waar hebben we dit aan te denken en wat betekent het, nu en hier. Een beknopte reconstructie van de activiteiten rond het werk van de filmer die ook fotograaf bleek te zijn. En een beschrijving van de recente publicatie Frans Zwartjes – The Holy Family.

Het boek is samengesteld door Jasper – de zoon – Zwartjes en Willem – de vorm- en uitgever – van Zoetendaal. Het Haags Gemeentemuseum bleek geïnteresseerd in het werk en ‘verwierf’ via Van Zoetendaal Collections ca. 400 foto’s uit de periode 1968 – 1975, zijn eerste film én found storage, met onuitgevoerd ruw materiaal. Dat was in december vorig jaar. In dezelfde maand organiseerde het nieuwe filmmuseum Eye een avond waarop het boek is gepresenteerd, films zijn vertoond en Hans Janssen, hoofdconservator moderne kunst van het Haagse museum vertelt over het hoe en waarom van de aankoop. Later dit jaar opent in het GEM, één van de drie musea onder de koepel van het gemeentemuseum Den Haag een overzicht van het film- en fotowerk van Zwartjes.

Frans Zwartjes (1927) heeft een veelzijdig curriculum vitae: violist, filmer, fotograaf, vioolbouwer, docent. In de jaren zeventig kreeg hij een eervolle vermelding van Susan Sontag: ‘de belangrijkste experimentele filmmaker van deze tijd.’ Zijn films zou je kunnen omschrijven als ‘unheimisch’, gedraaid in zwart-wit op 16 millimeter materiaal en vaak gemonteerd in de camera. Naast zijn vrouw Trix en hijzelf spelen acteurs cq regisseurs cq beeldend kunstenaars als Moniek Toebosch en Lodewijk de Boer een belangrijke rol in de ruim vijftig projecten die hij realiseert. De personages creëeren momenten uit moeilijk terug te vertellen gebeurtenissen, mede omdat de sfeer allesbepalend is.

De sfeer van zijn werk kun je surrealistisch noemen. Evenals bij Breton en zijn kameraden leunt het op de gedachten van Sigmund Freud, mogelijk Franz Kafka en met betrekking tot Zwartjes: het naoorlogse existentialisme en de hippiebeweging. De foto’s in het boek houden direct verband met zijn films. Ze kwamen tot stand op de set als stillfoto’s of tijdens repetities. De grofkorrelige beelden worden bevolkt door veelal dramatisch opgemaakte mannen en vrouwen, waarbij we vaak de expressieve Moniek Toebosch door het beeld zien wandelen. De vrouwen verschijnen in deze foto’s, volgens de zeden van het betrefffende tijdsgewricht, in alle stadia van geheel gekleed tot geheel ontkleed.

The Holy Family is samen met In and Out of Fashion van Viviane Sassen en Poppyvan Robert Knoth en Antoinette de Jong genomineerd voor de Kees Scherer Award, de tweejaarlijkse prijs voor het beste fotoboek, die tijdens Fotofestival Naarden zal worden uitgereikt.

fotografie: Frans Zwartjes
tekst: Monica Monizza
samenstelling: Jasper Zwartjes & Willem van Zoetendaal
vormgeving: Willem van Zoetendaal
paperback, 34 bij 24 cm, 144 pagina’s,
uitgever: Van Zoetendaal Publishers en Gemeentemuseum Den Haag
prijs: € 35,-
inclusief DVD ‘Untitled’ 1969