Cy Twombly as Photographer a minimalist the Polaroids Photography

Lemons, cabbages and the sea: Cy Twombly’s marvellous Polaroids (‘Le temps retrouvé, Avignon)

 

‘John Cage’ (1952)

Vaut le détour. Since we’re talking about the south of France I’ll allow myself to use this cliché for once. And just for once. I’m glad that by travelling to Avignon, I’ve been able to pay my respects to the late Cy Twombly, so to say. The great American painter died on July 5 in Rome and Le temps retrouvé (Collection Lambert, Avignon; through October 30) is one of the last exhibitions he had been working on. It’s a marvellous exhibition which combines well-chosen works of other artists with lesser-known work by Twombly: his Polaroids printed on paper. You’ll find a room dedicated to the photographs of Twombly’s good friend Sally Mann, two works by Belgian artist David Claerbout, Sol LeWitt’s great and funny Autobiography, lots of pictures by Jacques-Henri Lartigue and works by Hiroshi Sugimoto, Louise Lawler and Cindy Sherman. When you’ve seen all of this you’ll walk into a couple of rooms with those deceivingly simple, colourful Twombly Polaroids. If you happen to be in the south of France: compulsory viewing. PS: There’s also a large overview of Twombly’s Polaroids currently on display at Siegen (Germany), through October 30. Info here. (all images: courtesy Collection Lambert).

Cy Twombly was als fotograaf een minimalist

Raymond van den Boogaard

 Recensie | Dinsdag 02-08-2011 | Sectie: Overig | Pagina: 20 | Raymond van den Boogaard

De dit jaar op 83-jarige leeftijd overleden, Amerikaanse kunstenaar Cy Twombly maakte niet alleen doeken en sculpturen, maar zag zichzelf ook als fotograaf. Kort voor zijn dood heeft hij, als co-curator, meegewerkt aan deze expositie van zijn foto's, in combinatie met werk van fotografen uit heden en verleden die hij bewonderde. Hij deed dat voor de Collection Lambert in het Zuid-Franse Avignon, privémuseum van een Franse kunsthandelaar en verzamelaar.

Zo priegelig, complex en veelzijdig als veel van Twombly's doeken zijn, zo minimalistisch zijn bijna al zijn foto's. Een bloem, groenten, een strandgezicht - het is allemaal van grote eenvoud en bewust vaag gehouden, alsof de fotograaf zich eigenlijk een beetje schaamde voor het rechttoe-rechtaan karakter dat bij foto's op de loer ligt.

De tentoonstelling wordt enigszins pretentieus gepresenteerd onder de titel Le temps retrouvé, een antwoord op de roman À la recherche du temps perdu van Marcel Proust. Maar het aardige schuilt in iets anders. Twombly's foto's zijn duidelijk het werk van een beeldend kunstenaar - ze wekken vaak de indruk voorstudies voor stillevens te zijn. Het zijn ook vaak atelierfoto's, van een detail van een sculptuur, of verfkwasten in een potje. En onder de 'geïnviteerde kunstenaars' uit de titel van de tentoonstelling zijn er dan ook meerdere die juist het genre van de atelierfoto beoefenden. 'Uitgenodigd' wil hier overigens niet zeggen dat de geïnviteerde nog in leven is.

Verbluffend zijn de foto's die de beeldhouwer Auguste Rodin vanaf de jaren 1880 door anderen liet maken van zijn atelier en zijn werken. Anders dan veel negentiende-eeuwse schilders gebruikte Rodin de fotografie niet voor voorstudie, maar zag hij haar als een methode om zijn werk onder de aandacht te brengen. Deze pr pakt vaak zeer spectaculair uit, bijvoorbeeld Rodins bekende beeld van de schrijver Balzac tegen de achtergrond van dreigend zwerk. Sommige afdrukken zijn door Rodin zelf met waterverf of inkt van een 'personal touch' voorzien, zodat de foto in plaats van louter reproductie weer een uniek kunstwerk werd.

Zo is er heel veel moois: de eigenhandig gemaakte foto's van Edgar Degas en Pierre Bonnard, die naar foto's schilderden, of de foto's die Constantin Brancusi maakte van zijn voltooide sculpturen. Twombly had ook in modernere fotografie een goede smaak: er hangt prachtig werk van onder andere Ed Ruscha, Man Ray, Diane Arbus en Cindy Sherman.

Spectaculair zijn ook de stereoscopieën die Jacques Henri Lartigue in de jaren 1910 en 1920 maakte en die je volgens het kijkdoosprincipe door gaten in de muur moet bekijken. De geschiedenis van Lartigues kunstenaarschap is merkwaardig: hij had zijn hele leven roem als schilder nagestreefd en fotografie als hobby beschouwd, om in de jaren 1960 op hoge leeftijd plotseling als belangrijke pionier van de fotografie te worden ontdekt. Zijn schilderijen gelden tot op de huidige dag als niet meer dan een curiositeit. Twombly - zo blijkt in Avignon - zal dat postuum niet gauw overkomen: zijn foto's blijven een curiositeit.

Info: Le temps retrouvé. Cy Twombly photographe et artistes invités. Tot 2/10 te zien in Avignon, Collection Lambert, 5 Rue Violette. Voor openingstijden zie collectionlambert.fr Werk van fotografen Douglas Gordon en Miquel Barceló, ook op Le temps retrouvé, te zien in Chapelle du Méjan in Arles. **** 
Foto-onderschrift: Onbekende fotograaf: 'Fugit amor', jaar onbekend, geretoucheerd door Auguste Rodin Cy Twombly: 'Lemons' (2005) Pierre Bonnard: 'Marthe au tub' (rond 1908) Edgar Degas: 'Danseuse' (rond 1900) Cy Twombly: 'Untitled (peonies)' (1980)
Persoon: Cy Twombly

Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.

Catching butterflies on the marketplace Exactitudes Ellie Uyttenbroek & Ari Versluis Photography

Exactitudes

Ari Versluis, Ellie Uyttenbroek
Designed by 75B

English
296 pp / 315 x 240 mm / hardcover
ISBN 978 90 6450 765 6
published 2011, recent

Fifth edition. 48 new series!

Inspired by interest in the striking dress codes of various social groups, Rotterdam-based photographer Ari Versluis and profiler Ellie Uyttenbroek have systematically documented numerous identities. They call their series ’Exactitudes’: a contraction of ’exact’ and ’attitude’. By registering their subjects in an identical framework they provide an almost scientific record of people’s attempts to distinguish themselves from others by assuming a group identity. The apparent contradiction between individuality and uniformity is taken to such extremes that the artistic aspect dominates the purely documentary element. Rotterdam’s heterogeneous street scene remains a major source of inspiration for them, although for this new edition, once again with 48 new series, they have also visited Milan, Beijing, Rio de Janeiro, Casablanca, Praia (Cabo Verde), New York, Bordeaux, London and Paris.

 

Vlinders vangen op de markt

tekst Arjen Ribbens

 Interview | Zaterdag 13-08-2011 | Sectie: Overig | Pagina: L12 | Arjen Ribbens

De foto-antropologen Ellie Uyttenbroek en Ari Versluis maakten 48 nieuwe exactitudes.

Een halflang, blond soapsterrenkapsel en een lichtblauw overhemd van Ralph Lauren of Tommy Hilfiger, dat half uit een verwassen rode broek hangt. Sinds Ari Versluis en Ellie Uyttenbroek bijna tien jaar geleden twaalf identiek uitgedoste corpsstudenten portretteerden, dringen de blonde ballenbroeken zich op: 'Kijk, daar heb je weer een corpo.'

En zo herkennen we op straat ook al jaren tattoo-babes, ruitjesnichten, marokkies en smatjes - andere classificaties van de foto-antropologen Versluis en Uyttenbroek. Met een bewonderenswaardige vasthoudendheid documenteren de twee Rotterdammers sinds 1994 opvallende dresscodes van verschillende sociale groepen, reeksen die zij steeds een karakteristieke benaming meegeven.

De fotoverzamelingen noemen zij exactitudes, een samentrekking van de woorden 'exact' en 'attitude'. Ze vergelijken zichzelf met vlinderverzamelaars. In hun net vangen zij alleen geen dagpauwogen en koevinkjes maar kale gabbers in een glimmend Australian-trainingspak, Rotterdamse blondines (bimbo's), blanken met rastahaar en roffa's, stoere Surinaamse meiden met oversized trainingsbroeken en hair-extensions. Versluis: Eén ding is niet leuk, twee ook niet. Tien wordt interessant, maar het liefst willen we er honderd.

Onlangs verscheen de vijfde druk van hun verzamelboek Exactitudes, met 48 nieuwe portretreeksen. Een spannend moment: steeds groter wordt de kans dat de lezer zichzelf herkent. Want als Versluis en Uyttenbroek één ding duidelijk maken, is het dat individueel kledinggedrag niet bestaat. Het kekke bloemetjeshemd van presentator Matthijs van Nieuwkerk is net zo'n gelijkmakend kledingstuk als de blauwe blazer van het old boys network of het tweedehands Superman T-shirt van de hipster. Zelfs als de fotografen twaalf excentriek uitgedoste zwervers voor de camera halen, lijkt het alsof ze een uniform dragen.

De nieuwe exactitudes komen onder andere uit Milaan, Peking, Rio de Janeiro, Casablanca en New York. Ze werken steeds vaker in opdracht, vertelt Versluis. In opdracht van het Franse ministerie van Cultuur gingen ze op zoek naar 'de Europese burger'. Het Italiaanse koffiemerk Lavazza vroeg hun om koffietypes.

De buitenlandse commissies resulteerden in exactitudes als de espressoman, het cappuccinomeisje en de onzichtbare man (lefgozers met capuchontrui). Dat de buitenlandse exactitudes vaak zo herkenbaar zijn, komt omdat de wereld schrikbarend aan het globaliseren is, zegt Versluis. Door Zara, H&M en de kracht van internet beginnen steden erg op elkaar te lijken.

Uitgesproken Nederlands zijn de twee series die vorig jaar op de Afrikaandermarkt in Rotterdam werden gemaakt. Op 'Brigade' staan twaalf gehoofddoekte dochters van eerste generatie Turkse immigranten gehuld in enkellange doorknoopjassen van spijkerstof. De vrouwen op de andere reeks - 'Auntie Never Ever' - zijn al even Rotterdams: kort, geblondeerd haar, shirt met print, de handen stoer in de zij. Versluis: Om de Turkse vrouwen voor de camera te krijgen, struinden we over de markt met twee Turkssprekende assistentes. Vaak zetten we ze eerst met hun man op de foto. Als we van de echtgenoten toestemming kregen, lukte het wel.

Met de blonde vrouwen was het lachen, gieren, brullen, zegt Versluis. Na twee tellen zeiden ze vaak al: 'Jochie, staat het er nu nog niet op.' Ellie wist daar wel raad mee. Die Rotterdamse vrouwen, dat is opgeruimd volk, die houden van spic en span. Ellie vroeg dan wat voor wasmiddel ze gebruikten. Begonnen ze daarover te beppen.

Waarom wilden ze de Turkse vrouwen fotograferen? Versluis: Ons uitgangspunt is altijd hetzelfde: een bijzondere kledingstijl. Die denimjassen zijn net iets sportiever dan de camelkleurige wollen jassen die veel Turkse vrouwen dragen. Nog maar één zaak op Zuid verkoopt die spijkerjassen. Daarom wilden we die serie nu maken, straks kan het niet meer.

Info: Ari Versluis en Ellie Uyttenbroek: Exactitudes 010 Publishers, 296 blz, 37,50 euro.Zie ook exactitudes.com
Foto-onderschrift: Auntie Never Ever Rotterdam 2010
Persoon: Ellie Uyttenbroek; Ari Versluis

Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.

Team Doppio - Milano 2011

Cappuccino Girls - Milano 2011

Bolla Bella, Milano 2011

Sciuara Decaffeinata - Milano 2011

Barista - Milano 2011

Catching butterflies on the marketplace Exactitudes Ellie Uyttenbroek & Ari Versluis Photography

Exactitudes

Ari Versluis, Ellie Uyttenbroek
Designed by 75B

English
296 pp / 315 x 240 mm / hardcover
ISBN 978 90 6450 765 6
published 2011, recent

Fifth edition. 48 new series!

Inspired by interest in the striking dress codes of various social groups, Rotterdam-based photographer Ari Versluis and profiler Ellie Uyttenbroek have systematically documented numerous identities. They call their series ’Exactitudes’: a contraction of ’exact’ and ’attitude’. By registering their subjects in an identical framework they provide an almost scientific record of people’s attempts to distinguish themselves from others by assuming a group identity. The apparent contradiction between individuality and uniformity is taken to such extremes that the artistic aspect dominates the purely documentary element. Rotterdam’s heterogeneous street scene remains a major source of inspiration for them, although for this new edition, once again with 48 new series, they have also visited Milan, Beijing, Rio de Janeiro, Casablanca, Praia (Cabo Verde), New York, Bordeaux, London and Paris.

 

Vlinders vangen op de markt

tekst Arjen Ribbens

 Interview | Zaterdag 13-08-2011 | Sectie: Overig | Pagina: L12 | Arjen Ribbens

De foto-antropologen Ellie Uyttenbroek en Ari Versluis maakten 48 nieuwe exactitudes.

Een halflang, blond soapsterrenkapsel en een lichtblauw overhemd van Ralph Lauren of Tommy Hilfiger, dat half uit een verwassen rode broek hangt. Sinds Ari Versluis en Ellie Uyttenbroek bijna tien jaar geleden twaalf identiek uitgedoste corpsstudenten portretteerden, dringen de blonde ballenbroeken zich op: 'Kijk, daar heb je weer een corpo.'

En zo herkennen we op straat ook al jaren tattoo-babes, ruitjesnichten, marokkies en smatjes - andere classificaties van de foto-antropologen Versluis en Uyttenbroek. Met een bewonderenswaardige vasthoudendheid documenteren de twee Rotterdammers sinds 1994 opvallende dresscodes van verschillende sociale groepen, reeksen die zij steeds een karakteristieke benaming meegeven.

De fotoverzamelingen noemen zij exactitudes, een samentrekking van de woorden 'exact' en 'attitude'. Ze vergelijken zichzelf met vlinderverzamelaars. In hun net vangen zij alleen geen dagpauwogen en koevinkjes maar kale gabbers in een glimmend Australian-trainingspak, Rotterdamse blondines (bimbo's), blanken met rastahaar en roffa's, stoere Surinaamse meiden met oversized trainingsbroeken en hair-extensions. Versluis: Eén ding is niet leuk, twee ook niet. Tien wordt interessant, maar het liefst willen we er honderd.

Onlangs verscheen de vijfde druk van hun verzamelboek Exactitudes, met 48 nieuwe portretreeksen. Een spannend moment: steeds groter wordt de kans dat de lezer zichzelf herkent. Want als Versluis en Uyttenbroek één ding duidelijk maken, is het dat individueel kledinggedrag niet bestaat. Het kekke bloemetjeshemd van presentator Matthijs van Nieuwkerk is net zo'n gelijkmakend kledingstuk als de blauwe blazer van het old boys network of het tweedehands Superman T-shirt van de hipster. Zelfs als de fotografen twaalf excentriek uitgedoste zwervers voor de camera halen, lijkt het alsof ze een uniform dragen.

De nieuwe exactitudes komen onder andere uit Milaan, Peking, Rio de Janeiro, Casablanca en New York. Ze werken steeds vaker in opdracht, vertelt Versluis. In opdracht van het Franse ministerie van Cultuur gingen ze op zoek naar 'de Europese burger'. Het Italiaanse koffiemerk Lavazza vroeg hun om koffietypes.

De buitenlandse commissies resulteerden in exactitudes als de espressoman, het cappuccinomeisje en de onzichtbare man (lefgozers met capuchontrui). Dat de buitenlandse exactitudes vaak zo herkenbaar zijn, komt omdat de wereld schrikbarend aan het globaliseren is, zegt Versluis. Door Zara, H&M en de kracht van internet beginnen steden erg op elkaar te lijken.

Uitgesproken Nederlands zijn de twee series die vorig jaar op de Afrikaandermarkt in Rotterdam werden gemaakt. Op 'Brigade' staan twaalf gehoofddoekte dochters van eerste generatie Turkse immigranten gehuld in enkellange doorknoopjassen van spijkerstof. De vrouwen op de andere reeks - 'Auntie Never Ever' - zijn al even Rotterdams: kort, geblondeerd haar, shirt met print, de handen stoer in de zij. Versluis: Om de Turkse vrouwen voor de camera te krijgen, struinden we over de markt met twee Turkssprekende assistentes. Vaak zetten we ze eerst met hun man op de foto. Als we van de echtgenoten toestemming kregen, lukte het wel.

Met de blonde vrouwen was het lachen, gieren, brullen, zegt Versluis. Na twee tellen zeiden ze vaak al: 'Jochie, staat het er nu nog niet op.' Ellie wist daar wel raad mee. Die Rotterdamse vrouwen, dat is opgeruimd volk, die houden van spic en span. Ellie vroeg dan wat voor wasmiddel ze gebruikten. Begonnen ze daarover te beppen.

Waarom wilden ze de Turkse vrouwen fotograferen? Versluis: Ons uitgangspunt is altijd hetzelfde: een bijzondere kledingstijl. Die denimjassen zijn net iets sportiever dan de camelkleurige wollen jassen die veel Turkse vrouwen dragen. Nog maar één zaak op Zuid verkoopt die spijkerjassen. Daarom wilden we die serie nu maken, straks kan het niet meer.

Info: Ari Versluis en Ellie Uyttenbroek: Exactitudes 010 Publishers, 296 blz, 37,50 euro.Zie ook exactitudes.com
Foto-onderschrift: Auntie Never Ever Rotterdam 2010
Persoon: Ellie Uyttenbroek; Ari Versluis

Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.

Team Doppio - Milano 2011

Cappuccino Girls - Milano 2011

Bolla Bella, Milano 2011

Sciuara Decaffeinata - Milano 2011

Barista - Milano 2011

Girls, Bikes, Marrakech, Morocco Hassan Hajjaj Photography

British-Moroccan artist Hassan Hajjaj captures the unique atmosphere and upbeat rhythm of north-African street iconography with great warmth and humour.

In this new solo show of photographs and installations, he pays tribute to the biker culture of the young women of Marrakesh – the ’Kesh Angels. Directing them in theatrical poses with their scooters, motorcycles and colourful outfits, he creates images that reflect their strength, style and street-smart attitude. In veils and djellabah, the ‘Kesh Angels respect a certain tradition, but their presence is defiantly modern. Hajjaj then juxtaposes these portraits with ephemera from the Medina in unique, handmade frames and bright, Pop-Art colours.

The highlight of the exhibition is an installation of Hajjaj’s customised motorbike, “881-Motobecane”: covered in fashion logos and kitscheries, it is the perfect symbol of the youth, independence, fun, sociability and sunshine of Morocco.

Hassan Hajjaj was born in 1961 in Larache, Morocco and moved to London in 1975. He now works in between London and Marrakech. He has established an international following for his photography, and was shortlisted for the Jameel Prize 2009 at the Victoria & Albert Museum, London. He has had numerous solo and group shows in the UK and internationally, and also designs clothing, album covers (for Momo, Blur and Pino Daniele); hotels (Riad Yima, Marrakesh, 2006); bar-restaurants (Andy Wahloo, Paris 2003); and installations. His work is in the permanent collection of the Victoria & Albert Museum, London.

Girls, Bikes, Marrakech, Morocco Hassan Hajjaj Photography

British-Moroccan artist Hassan Hajjaj captures the unique atmosphere and upbeat rhythm of north-African street iconography with great warmth and humour.

In this new solo show of photographs and installations, he pays tribute to the biker culture of the young women of Marrakesh – the ’Kesh Angels. Directing them in theatrical poses with their scooters, motorcycles and colourful outfits, he creates images that reflect their strength, style and street-smart attitude. In veils and djellabah, the ‘Kesh Angels respect a certain tradition, but their presence is defiantly modern. Hajjaj then juxtaposes these portraits with ephemera from the Medina in unique, handmade frames and bright, Pop-Art colours.

The highlight of the exhibition is an installation of Hajjaj’s customised motorbike, “881-Motobecane”: covered in fashion logos and kitscheries, it is the perfect symbol of the youth, independence, fun, sociability and sunshine of Morocco.

Hassan Hajjaj was born in 1961 in Larache, Morocco and moved to London in 1975. He now works in between London and Marrakech. He has established an international following for his photography, and was shortlisted for the Jameel Prize 2009 at the Victoria & Albert Museum, London. He has had numerous solo and group shows in the UK and internationally, and also designs clothing, album covers (for Momo, Blur and Pino Daniele); hotels (Riad Yima, Marrakesh, 2006); bar-restaurants (Andy Wahloo, Paris 2003); and installations. His work is in the permanent collection of the Victoria & Albert Museum, London.

Daily Life '40s & '50s in France Ad Windig Photography

See also Willy Ronis, the eye of Paris Photography ... &

Dutch Eyes Lies Wiegman People of Paris Photography ... & 

Women in Paris 1954 Nico Jesse Andre Maurois Leica fotografie No 1 - 1955 Photography

Ad Windig (1912 - 1996) photographer of De Ondergedoken Camera | Promote Your Page Too