Fishermen Vissers Kadir van Lohuizen Photography

Vissers - Kadir van Lohuizen

11 april 2015 tot en met 30 augustus 2015

Met onregelmatige tussenpozen geven de Leeuwarder Courant en het Fries Museum opdracht aan een gerenom meerde fotograaf om zijn of haar visie op Friesland te geven. Deze keer krijgt Kadir van Lohuizen de opdracht. Kadir heeft talrijke reportages in verre buitenlanden gemaakt en kijkt nu met ogen die de hele wereld hebben gezien naar Friesland. Het thema is het wad en zijn vissers. De Waddenzee staat sinds 2009 op de Werelderfgoedlijst. Dit onderstreept hoe uniek het gebied is. Hier komen mens en natuur samen en soms in botsing. Voor de vissers is het broodwinning, maar ook natuurbehoud is in hun belang vinden velen. Kadir voer mee en fotografeerde, filmde en sprak de vissersmannen en vrouwen van het wad.

Kadir van Lohuizen (1963) heeft in zijn 25 jarige carriere als fotojournalist vele thema`s en gebeurtenissen vastgelegd, waaronder conflicten in Afrika en het Midden-Oosten. Maar het meest bekend is hij waarschijnlijk om zijn langlopende projecten ‘Aderen’, over de zeven wereldrivieren, ‘Diamond Matters’, over de diamantindustrie, het multimediale ‘Via PanAm’ over migratie in de Amerika’s en ‘Where will we go’ over de consequenties van de rijzende zeespiegel. Van Lohuizen heeft talloze prijzen ontvangen voor zijn werk, waaronder twee World Press Photo awards. In september 2007 richtte hij, samen met tien andere fotografen, het agentschap NOOR op. Een jaar later trad hij toe tot de Raad van Toezicht van World Press Photo. Van Lohuizen heeft vijf boeken gepubliceerd, waaronder ‘Diamond Matters, the Diamond Industry’ en ‘Via PanAm’.

Aan de rand van de wereld

Door Thijs Broer

22 april 2015 

Leestijd: 4 minuten

FOTODOCUMENT VN

Voor Jan Geertsema is vissen net zoiets als jagen. Met afgaand tij – soms diep in de nacht – vaart hij met een van de bijboten van zijn TS31 de Waddenzee op. Met samengeknepen ogen tuurt hij dan over het water, op zoek naar rimpelingen die het oppervlak verstoren. Als hij ergens een school harders ontdekt, zet hij een lang net uit in de geul tussen de droogvallende banken. Wadend door het water drijft hij de vissen erheen. Metershoog kunnen de harders opspringen, zoals zalmen in Alaska. Soms vangt Geertsema er tientallen, soms helemaal niks. ‘Maar ja,’ zegt hij dan, ‘als je niet gaat kijken, vang je nooit wat.’ Vissen met staand want is een methode die al duizenden jaren bestaat. Jan Geertsema heeft hem opnieuw ontdekt toen hij vijftien jaar geleden met zijn vriendin Barbara Rodenburg begon in de kleinschalige, ambachtelijke visserij op het Wad. Ze vissen met de seizoenen mee: harder, zeebaars, schol of oesters. De vangst verkopen ze op de biologische markt in Utrecht en Amsterdam, aan restaurants in de Randstad en in hun eigen proeflokaal ’t Ailand in de visserijhaven van Lauwersoog. Zeven dagen per week zijn ze aan het werk om het hoofd boven water te houden.

ruig leven

Het is een ruig leven dat fotograaf Kadir van Lohuizen in beeld bracht, aan de rand van de wereld. Maandenlang lag hij met zijn eigen schip in de havens van Harlingen en West-Terschelling om met de vissers de Waddenzee op te gaan. Zo voer hij uit met Jan Geertsema op de TS31, en met Max Hoogerman van de HA11 om op zeebaars te vissen in de geulen boven Harlingen. Met Jouke Visser van de HA2 ging hij op kokkelvangst op de stille zandplaten. 

In 2005 werd de mechanische kokkelvangst op de Waddenzee verboden, alleen het ‘handkokkelen’ is nog toegestaan. Je kunt er goed mee verdienen: in Frankrijk en Spanje wordt grif betaald voor kokkels van het Wad. Maar het is loodzwaar werk. Bij opkomend water trekken de kokkelvissers urenlang een zware hark met een net over de bodem, tot het snel stromende water tot hun middel staat. Ze vissen bijna het hele jaar door.

Regelzucht

Jan de Vries van de LO5 en Raymond en Dennis Ruijg van de TS2 namen Van Lohuizen mee op garnalenvangst. Bij windkracht tien voeren ze op de TS2 door de West Meep onder Terschelling, de zware stalen gieken zwaaiend boven de golven. Ongevaarlijk was het niet: als er bij zulk weer een net blijft haken achter een wrak of een van de tonnen die de diepe geulen markeren, kan het schip omslaan en in een paar minuten naar de kelder gaan. Maar het weer is niet de grootste zorg van de visserman: daar kun je je op voorbereiden. Onvoorspelbaarder is de stortvloed aan regels die vanuit Den Haag en Brussel over de vissers wordt uitgestort. Het wordt steeds lastiger om certificaten en vergunningen te krijgen en te houden. Ieder etmaal moeten ze hun vangst via een digitaal ‘e-logboek’ doorgeven aan de Algemene Inspectiedienst in Kerkrade, meer dan tweehonderd kilometer van zee. Via de AIS, het Automatic Identification System, wordt hun positie continu bijgehouden. De overheid overweegt zelfs op alle schepen camera’s te installeren om toe te zien op naleving van de ‘aanlandplicht’, die dit jaar gefaseerd wordt ingevoerd: ook alle bijvangst – ondermaatse en onverkoopbare vis – moet verplicht aan wal worden gebracht, tegen hoge kosten. Bovendien worden steeds grotere delen van de Waddenzee tijdelijk of permanent gesloten voor de visserij. De maatregelen zijn bedoeld om de visstanden te beschermen en grootschalige visvangst tegen te gaan, maar ook de kleinschalige, ambachtelijke vissers op het Wad worden door de regelzucht getroffen. 

Soms is het om gek van te worden, maar een ander leven willen de vissers niet. De zee is de laatste wildernis, waar de vrijheid lonkt. Daarom is Max Hoogerman ook de zee op gegaan: ‘Ik hou van dit vrije leven, alleen op het Wad.’

De tentoonstelling ‘Vissers’ van Kadir van Lohuizen, in opdracht van het Fries Museum en de Leeuwarder Courant, is t/m 30 augustus te zien in het Fries Museum in Leeuwarden.
© Kadir van Lohuizen/Noor

Views & Reviews Brilliant Picture of the time of a City in Decline Invisible City Ken Schles Photography

Ken Schles (US, b. 1960) made his name in 1990 with the influential and now classic photo book Invisible City. His books are discribed as 'intellectual milestones in photography' (Süddeutsche Zeitung); 'hellishly briliant' (The New Yorker) and 'a rare gem' (1000 Words Photography). His work is included in private and public collections such as MoMA, The Metropolitan Museum of Art, The Brooklyn Museum and The Art Institute of Chicago, among others.  

For a decade, Ken Schles watched the passing of time from his Lower East Side neighborhood. His camera fixed the instances of his observations, and these moments became the foundation of his “invisible city.” Friends and architecture come under the scrutiny of his lens and, when sorted and viewed in the pages of this book, a remarkable achievement of personal vision emerges.

Twenty-five years later, Invisible City still has the ability to transfix the viewer. A penetrating and intimate portrayal of a world few had entrance to - or means of egress from — Invisible City stands alongside Brassai’s Paris de Nuit and van der Elsken’s Love On The Left Bank as one of the twentieth century’s great depictions of nocturnal bohemian experience. Documenting his life in New York City’s East Village during its heyday in the tumultuous 1980s, Schles captured its look and attitude in delirious and dark honesty. Long out of print, this “missing link” in the history of the photo book is now once again made available. Using scans from the original negatives and Steidl’s quadratone technique to bring out nuance and detail never seen before, this new edition transcends the original of this underground cult classic.

Reviews:

L´Oeil de la Photographie http://www.loeildelaphotographie.com

The Wall Street Journal http://www.wsj.com

ASX http://www.americansuburbx.com

Yahoo News http://news.yahoo.com

Los Angeles Review of Books http://lareviewofbooks.org

The New York Times http://www.nytimes.com

Musée Magazine http://museemagazine.com

Slate http://www.slate.com

Briljant tijdsbeeld van een stad in verval

Door RIANNE VAN DIJCK 16 APRIL 2015

In 1988, het jaar dat de New Yorkse fotograaf Ken Schles zijn fotoboek Invisible City publiceerde, werden er in die stad 2.200 mensen vermoord. Er werd melding gemaakt van 5.300 verkrachtingen en 932.000 keer van huisvredebreuk. Huizenblokken lagen er verweesd bij, de drugsoorlog vond openlijk op straat plaats en er waren buurten waar zelfs de politie zich nauwelijks durfde te vertonen. New York was, voordat burgemeester Giuliani in 1994 er begon met zijn grote schoonmaak, een behoorlijk ongure plek om te wonen.

Gruizige ode aan een onguur New York

Ken Schles, hij was 26 toen Invisible City uitkwam, bleef er en trok erop uit met zijn camera. In gruizig zwart-wit maakte hij een portret van de Lower East Side, toen een van de ruige buurten van de stad. Hij maakte foto’s van een kind alleen in een donkere straat, een vrouw die laveloos op de wc hangt en een man en een vrouw die seks met elkaar hebben op de smerige grond. Daarnaast ook beelden van kunstenaars, muzikanten en nachtvlinders die tussen de chaos hun heil zochten in het nachtleven. De foto van een vrouw die op de bank ligt met naast zich een krant met als covertekst: ‘Drowned in Sorrow’, is een dreun in je gezicht. Het is het trieste verhaal van een vrouw in de bijstand die zo wanhopig was dat ze haar kinderen verdronk.

Bij Steidl kwam onlangs een prachtige heruitgave uit van Invisible City, tegelijk met een boek met nooit eerder gepubliceerd werk: Night Walk. Hierin focust Schles op jongeren en de broeierige sfeer van de uitgaansscene in die tijd. Fotogalerie Noorderlicht laat nu zo’n honderd foto’s zien uit beide boeken en het resultaat is overdonderend. De beelden doen denken aan de klassieke New Yorkse straatfoto’s van William Klein en de liederlijke nachtschuimers van de Zweedse fotograaf Anders Petersen. Met extreme close-ups, beweging en onscherpte. Poëtisch en direct. Rauw en donker. Een briljant tijdsbeeld van een stad in verval en de mensen die daarin moeten leven.

Een versie van dit artikel verscheen op donderdag 16 april 2015 in NRC Handelsblad.
Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Media BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.

The Moon Considered as a Planet a World and a Satellite James Nasmyth James Carpenter Photography

 

INSIDE COVER: Stella Halkyard Pictures from a Library 6: James Nasmyth The Poetics of Space: James Nasmyth and The Moon Considered...

Woodbury-type photograph by James Nasmyth from The Moon Considered as a Planet, a World, and a Satellite by James Nasmyth and James Carpenter. Reproduced by courtesy of the University Librarian and Director, The John Rylands Library, The University of Manchester. 

The 'voice' in one of Emily Dickinson's poems urges its reader to 'Tell all the Truth but tell it slant - ': 'Success in Circuit lies'. It would have been impossible for the inventor James Nasmyth to have known Dickinson's verse, bound as it was in a tiny handmade fascicle hidden in a trunk at the end of her bed, but the book he produced with James Carpenter in 1874, The Moon Considered as a Planet, a World, and a Satellite, seems to have been touched by it.

Born into an artistic family in Edinburgh in 1808 and exhibiting considerable gifts as a draughtsman, Nasmyth became an engineering prodigy. Trained in London and Edinburgh, he came to Manchester, which was rapidly developing into a centre of engineering, in 1834. In 1839, at the Bridgewater Foundry in Patricroft, he invented the steam hammer and produced 'superlative machines of all sorts'. At the age of 48 he was able to retire and spend his fortune, time and talents pursuing his interests in astronomy and the new medium of photography.

The Moon Considered... provided the opportunity to indulge both passions at once. This odyssey in space delineates in minute, yet astronomical, detail the topography and geology of the moon as studied over a period of thirty years. Containing twenty-five plates produced by a panoply of illustrative processes, Nasmyth's lunar Baedeker also includes a number of lustrous Woodbury-type photographs of the moon.

Seeming to 'record as it looks', Nasmyth's camera appears to capture with 'mechanical fidelity' (Kelley Wilder) photographs of a 'non-symbolic objective character [which] leads whoever looks at them to see them not as images but as windows' (Vilém Flusser) onto a real and actual, silver-surfaced moon, convincing even to those eyes that postdate the missions of the Sputnik and Apolloeras.

Yet these photographs are not what they seem. It was technically possible to photograph the moon at this period, but it was not until the 1880s that materials were devised with the sensitivity to capture moonbeams and starlight. The clarity displayed in these portraits shimmers with a quality 'Too bright for our infirm Delight'.

Nasmyth outlines how he made 'careful drawings' of the moon 'when it was favourably presented through the telescope'. The drawings were repeated, revised and then reworked into exact plaster models. The models were 'placed in the sun's rays [to] faithfully reproduce lunar effects of light and shadow', then photographed. Through photography, with its dubious power to certify and authenticate, these complex constructions show the moon as 'most faithful representations of the original'.

Notwithstanding the devotion to empirical investigation that characterised nineteenth-century British science, Nasmyth appears to argue that we are closest to the 'Truth's Superb surprise' when we dwell in the possibility of fiction.

STELLA HALKYARD
This item is taken from PN Review 209, Volume 39 Number 3, January - February 2013.

NASMYTH’S “MOON” IMAGES

30/07/2012 · by St Andrews Special Collections · in illustrations, Rare Book Collection. ·

Plate XXII from the first edition (1874) of James Nasmyth’s The moon.

James Nasmyth, c. 1877, from Men of Mark by Lock and Whitfield  (Photo CT782.C7).

This week’s illustration post brings together two wonders of the 19th century industrial imagination: amateur astronomy and photography. Photography had become successful and popular by the mid-19th century both professionally and amongst “gentleman scientists” looking to add to and make their mark on popular knowledge. James Nasmyth was such a man: he showed an early competency for mechanics, set up his own foundry, designed and patented the steam hammerand other machines and retired at the age of 48 to Kent to pursue his hobby of astronomy.

Once retired Nasmyth, as an industrial gentleman of the steam age, built his own 20-inch reflecting telescope (now on display at the Science Museum in London) and joined the ranks of Democritus, da Vinci, Galileo and Johannes Hevelius as an amateur selenographer. Thus he embarked on a series of lunar observations which finally culminated in the 1874 publication of a work by him andJames Carpenter entitled The moon: considered as a planet, a world, and a satellite(London, John Murray).

From left to right: the front cover, title page and Plate IV from the first edition (1874) of James Nasmyth’s The moon.

Plate III from the first edition, a copy of a lunar photograph by Warren De la Rue.

This work was advertised as including “twenty-four illustrative plates of lunar objects” and was significant as it was one of the first books to feature photographs of the Moon’s surface, or so it seems! Astrophotography had its beginnings in the 1840s (with the first photograph of the Moon being a daguerreotype by John W. Draper that took over a half-an-hour to expose) but by the 1870s there was no photographic process in place to capture the details of the lunar surface that Nasmyth and Carpenter were observing. So this pair of enterprising gentlemen set forth and built a series of plaster models based on their observations, lit them with raking light and produced photographic illustrations for their book. In fact, in the whole of their book there is only one photograph of the actual Moon, which was taken by Warren De la Rue (Plate III of the first edition, right).

Plate IX from the first edition (1874) of The moon, by James Nasmyth and James Carpenter.

Plate XVII from the first edition (1874) of The moon, by James Nasmyth and James Carpenter.

The illustrative plates of this first edition of The moon employ multiple different types of illustrative and early photographic reproduction techniques: engravings,woodburytypes and heliotypes (a type of collotype). These new photo-mechanical printing techniques allowed a more standard print process using permanent carbon-based inks and stream-lined the production of photographically illustrated books.

Plate XXIII from the first edition (1874) of The moon, a Heliotype of an ‘ideal lunar landscape’.

This process truly underlines photography’s basic characteristic of being a construct (in this instance twice over!) and very much an act of interpretation which can sometimes be far from the truth. This is illustrated even furthermore by the third editionof this work which can now also be found in our Photographic Books Collection. Many of the images which appear as heliotypes in the first edition are instead reproduced here as woodburytypes and show significant amounts of touching-up and repositioning. For example: Plate II from the first edition has instead been divided up into Plates II and III in the third edition (possibly due to the third edition’s smaller size), and both of these images along with Plate XIX (XVIII in the third edition) have been cleaned up considerably (see below).

An example of the editing of images from the first edition (1874) and the third edition (1885) of James Nasmyth’s The moon. The first edition (above) combines both photographs as one plate, a Heliotype. The third edition (below) separates each photograph onto its own plate, inverts both images and are printed as woodburytypes.

This is a fascinating book by an industrious pair of “gentlemen astronomer,” and even more so when the first and third edition are compared. Unfortunately, the Library does not currently have the second edition (translated into German, printed in Leipzig) to further comparison, but it could soon be a new addition to our collections!
–DG

4 even hier door Fred Brommet Dominique Berretty, Sem Presser en Eddy van der Veen Photojournalism Photography

4 even hier door Fred Brommet Dominique Berretty, Sem Presser en Eddy van der Veen Andere auteurs: Graphic Design StudioHBM De Geillustreerde Pers

Dominique R. Berretty was born in Indonesia in 1915, then under Dutch occupation. His father and namesake ran a legendary press agency called Aneta, which went bankrupt in 1934 after his death in a plane crash. In 1943 Berretty became a prisoner in Germany. Dominica Berretty began a career as a freelance photographer from 1953, when he moved to Paris. He joined the Rapho agency and worked for Life magazine from 1958 to 1968, taking photographs and making news reports on De Gaulle, Churchill's funeral, the war in Algeria, and then Vietnam. In 1969 a photo story on the "Birth of the Bikini appeared in Look magazine by Berretty. Berretty took many photographs of celebrities, from starlets to national leaders, including Brigit Bardot, Audrey Hepburn, Maurice Chevalier, General Charles De Gaulle, Winston Churchill, etc. Berretty, who died in 1981 at age 65, was one of the great photojournalists of his time, whose work unfortunately remains largely unknown. A retrospective of his Algerian photographs was shown at the 2002 International Festival of Photojournalism (Visa Pour L'Image).

View image | gettyimages.com

Fred Brommet (1924-2008) begon zijn opleiding in 1942 aan de Nieuwe Kunstschool in Amsterdam bij Alexander Bodon. Daarna koos hij voor de opleiding binnenhuisarchitectuur bij het Instituut voor Kunstnijverheidsonderwijs van Mart Stam in Amsterdam. Na de oorlog reisde hij naar Parijs om het fotografenvak te leren. In 1953 trouwde hij met een Parisienne. Samen zetten zij de inmiddels bloeiende fotografenpraktijk in vooral mode, ballet en reclame voort. Tussen de bedrijven door fotografeerde hij de stad en de mensen. In mei 1968 deden zij de studio in de Rue Fontaine (met André Breton als buurman) van de hand en keerden zij terug naar Nederland nadat Brommet eerst de ravages in de straten van Parijs met zijn camera vereeuwigde. Over deze Parijse fotografie verscheen in 1997 de publicatie Tableaux Parisiens bij het Maria Austria Instituut.

Sem Presser life-story is rather incredible. He was born into a Jewish family of diamonds merchants in Amsterdam in 1917, when the Nazi’s invaded Holland in 1940 Presser joined the Dutch underground and used his artistic talents to forge documents to help the resistance and to assist the members of the Jewish community escape from Holland (Holland’s Jews were being systematically deported to Nazi concentration camps), at the same time Presser illustrated children’s books! (all while he was hiding from the Nazi’s) Sem Presser lost his parents in the flames of Auschwitz in 1945.

After the war Presser became one of Holland’s most important photo-journalists, serving as head of the Dutch Association of Photojournalists more than once. Presser traveled extensively, he shot images at the first Cannes Film Festival in 1946, covered theAlgerian War, he also documented the rebuilding of Germany after the war for the global press. Presser was an official photographer at Grace Kelley’s and Prince Prince Rainier of Monaco wedding, he traveled to the USA where his images were published in Life Magazine. Presser loved France and lived for years in Roquebrune-Cap-Martin, (the village Le Corbusier built his famous cabana). Presser died in 1986.

On Presser’s official site you will find the most wonderful archive of images (flash required) – I spent a few hours looking it over and enjoyed the images so much – funny, serious, beautiful and full of heart – in my opinion Sem Presser is a major player in the history of photojournalism and well worth knowing about.

Van Der Veen was a freelance photographer for LIFE and Time Life Books and won first prize for photo stories in the World Press Photo contest in 1963.