Luna Parks as a disturbed Idyll Dream City Anoek Steketee Photography

Dream City

Anoek Steketee & Eefje Blankevoort

25.JUN.2011_28.AUG.2011

Sparkling lights, ice cream stores and a fairytale decor. The young Dutch photographer Anoek Steketee and the writer Eefje Blankevoort visited amusement parks in Iraq, Lebanon, Rwanda, China and other countries in the world. Steketee photographed visitors, the surroundings and personel.

© Anoek Steketee

Behind the innocent and light hearted character of the subject, a staged, serious and darker undertone is tangible. The images show us the stark contrast of the dream world in the park and the daily reality outside the fences.

The name of the project, Dream City, is named after the amusement park in Iraq. Kurds, Arabs – Shiites and Sunnis -, Christians, Muslims and American soldiers, they all visit the park. Segments of the Iraqi population that were submerged in a deadly struggle outside the gates. In the park they amuse themselves next to each other in the Ferris wheel. 

Pretparken als verstoorde idylle

Tracy Metz

 artikel | Zaterdag 20-08-2011 | Sectie: Overig | Pagina: 18 | Tracy Metz

Eugene Nyakahene heeft een droom. Hij wil zijn getraumatiseerde vaderland Rwanda plezier bezorgen, en er ook zelf een beetje aan verdienen. Hij wil een pretpark bouwen. Maar de carrouselpaarden staan, in plastic verpakt, op een landje aan de rand van Kigali te wachten.

Voor het boek Dream City - en de tentoonstelling die nog t/m 27 augustus te zien is in het Nederlands Fotomuseum - reisden fotograaf Anoek Steketee en journalist Eefje Blankenvoort naar pretparken in landen die je niet zo gauw associeert met pret. Behalve Rwanda waren dat Irak, Turkmenistan, Israël en de Palestijnse gebieden, Libanon, China, Indonesië, Colombia en - vreemde eend in de bijt - de Verenigde Staten.

Het project Dream City, ontstaan in samenwerking met de instelling voor documentaire fotografie Fotodok, is een krachtige samenwerking van tekst en beeld. Ze staan op zichzelf - de foto's voorin, de reportages daarna - waardoor de beelden nog eens extra betekenis krijgen. Je kijkt anders naar de replica van de Taj Mahal in Colombia als je weet dat de bouwer zo verliefd was op zijn eigen creatie dat hij er twaalf jaar met zijn gezin heeft gewoond en er ook is gestorven.

Hacienda Nápoles, eveneens in Colombia, blijkt eerder het landgoed van drugsbaron Pablo Escobar te zijn geweest. In de omgeving van het Iraakse pretpark Dream City, waar de titel van het boek aan is ontleend, zijn honderden Koerden geëxecuteerd; in de heuvels van Rwanda rond het pretpark Bambino Super City voltrok zich de genocide tussen Hutu's en Tutsi's; in Beiroet was het Luna Park doelwit van een autobom.

Het pretpark is een gecultiveerde en gecontroleerde idylle met een universeel herkenbare verschijning: de lichtjes, de aangeharkte perken, de belofte van verlossing uit de zorgen van alledag voor zolang als het duurt. Het kan een spiegel zijn van de politieke en sociale toestand in het land. Maar het kan ook een van hogerhand opgelegd geïdealiseerd beeld uitdragen, zoals in Turkmenistan waar de nationale sprookjes tot thema zijn verheven, of in Indonesië waar pretpark Dunia Fantasia de illusie van een harmonieuze eenheidsstaat hoog houdt. In alle gevallen is het een dream city, of zoals Blankevoort schrijft, een even gemoedelijke als surreële omgeving.

Tracy Metz

Info:  Dream City, 39,50 euro, uitg. Kehrer Verlag in samenwerking met Fotodok, www.fotodok.org
Foto-onderschrift: Kigali City Park, Rwanda Dunia Fantasie, Indonesie Chimelong Paradise, China Bambino Super City, Rwanda Niagara Falls, Dunia Fantasie, Indonesie Rockin' Roadway, Dollywood, Verenigde Staten

Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.

Johan van der Keuken Rob Hornstra Cuny Janssen International Photobook Award 2011 catalogue

International Photobook Award 2011

The International Photobook Festival presented the best photobooks of the year, works that were nominated by 35 international experts from the photo scene around the globe. In 2011, the jury for the International Photobook Award has been significantly expanded. All nominated books will be presented in a catalogue and will be exhibited during the festival. For the first time, there will be a prize chosen by the audience for the most popular book.

The 2011 Festival Audience Vote for the best book of the International Photobook Award was given to Alec Soths »Broken Manual«.

Internationaler Photobook Award 2011

• Robert Adams: Mark Steinmetz »The Ancient Tigers of my Neighborhood«
• Gerry Badger: Doug Rickard »A New American Picture«
• Quentin Bajac: Michael Wolf »Tokyo Compression«
• Harvey Benge: Alec Soth »Broken Manual«
• Marcelo Brodsky: Joao Ripper, Sergio Carvalho »Retrato Escravo«
• Bruno Ceschel: Jason Fulford »The Mushroom Collector«
• Rémi Coignet: Raphaël Dallaporta »Domestic Slavery«
• Jörg Colberg: Johan van der Keuken »Quatorze Juillet«

• Diane Dufour: Edmund Clark »Quantanamo: if the light goes out«
• Ute Eskildsen: Johan van der Keuken »Quatorze Juillet«
• Valérie Fougeirol: Rob Hornstra, Arnold van Bruggen »Empty Land, Promised Land, Forbidden Land«

• David Goldblatt: Jo Ractliffe »As Terras do Fim do Mundo«
• John Gossage: Lewis Baltz »Works«
• Guido Guidi: John Gossage »The 32" ruler / Map of Babylon«
• Sunil Gupta: Zanele Muholi »Faces and Phases«
• Jiang Jian: Wang Jinsong »Riddles«
• Rong Jiang: A Yin »Nomadic Mongolians of China Schools«
• Michiko Kasahara: Jonathan Torgovnik »Rwandan Children Born of Rape«
• Marloes Krijnen: Cuny Janssen »My Grandma Was A Turtle«

• Sybren Kuiper: Michael Wolf »Tokyo Compression«
• Jeffrey Ladd: John Baldessari »Parse«
• Larissa Leclair: Yann Gross »Kitintale«
• Ruben Lundgren: Xu Yong »18% gray«
• Mohammadreza Mirzaei : Walter Niedermayr »Recollection«
• Daido Moriyama: Osamu Wataya »Juvenile«
• Aleš Najbrt: Dušan Tománek, Adam Holý »Here Be Dogs«
• Martin Parr: Michael Wolf »Tokyo Compression«
• Chris Pichler: Jim Goldberg »Rich and Poor - 25th Anniversary Edition«
• Rong Rong: Liu Heung Shing/Karen Smith »Shanghai: A History in Photographs«
• Andrew Roth: Atilla Richard Lukacs »Polaroids«
• Markus Schaden: Nazraeli Press »Six by Six (6x6)«
• Ingo Taubhorn: Helena Schätzle »Die Zeit dazwischen«
• Jürgen Teller: Boris Mikhailov »Maquette Braunschweig«
• Ivan Vartanian: Toshiteru Yamaji »Buta To Occhan«
• Laurence Vecten: Garry Trinh »Just heaps surprised to be alive«
• 
  

Cy Twombly as Photographer a minimalist the Polaroids Photography

Lemons, cabbages and the sea: Cy Twombly’s marvellous Polaroids (‘Le temps retrouvé, Avignon)

 

‘John Cage’ (1952)

Vaut le détour. Since we’re talking about the south of France I’ll allow myself to use this cliché for once. And just for once. I’m glad that by travelling to Avignon, I’ve been able to pay my respects to the late Cy Twombly, so to say. The great American painter died on July 5 in Rome and Le temps retrouvé (Collection Lambert, Avignon; through October 30) is one of the last exhibitions he had been working on. It’s a marvellous exhibition which combines well-chosen works of other artists with lesser-known work by Twombly: his Polaroids printed on paper. You’ll find a room dedicated to the photographs of Twombly’s good friend Sally Mann, two works by Belgian artist David Claerbout, Sol LeWitt’s great and funny Autobiography, lots of pictures by Jacques-Henri Lartigue and works by Hiroshi Sugimoto, Louise Lawler and Cindy Sherman. When you’ve seen all of this you’ll walk into a couple of rooms with those deceivingly simple, colourful Twombly Polaroids. If you happen to be in the south of France: compulsory viewing. PS: There’s also a large overview of Twombly’s Polaroids currently on display at Siegen (Germany), through October 30. Info here. (all images: courtesy Collection Lambert).

Cy Twombly was als fotograaf een minimalist

Raymond van den Boogaard

 Recensie | Dinsdag 02-08-2011 | Sectie: Overig | Pagina: 20 | Raymond van den Boogaard

De dit jaar op 83-jarige leeftijd overleden, Amerikaanse kunstenaar Cy Twombly maakte niet alleen doeken en sculpturen, maar zag zichzelf ook als fotograaf. Kort voor zijn dood heeft hij, als co-curator, meegewerkt aan deze expositie van zijn foto's, in combinatie met werk van fotografen uit heden en verleden die hij bewonderde. Hij deed dat voor de Collection Lambert in het Zuid-Franse Avignon, privémuseum van een Franse kunsthandelaar en verzamelaar.

Zo priegelig, complex en veelzijdig als veel van Twombly's doeken zijn, zo minimalistisch zijn bijna al zijn foto's. Een bloem, groenten, een strandgezicht - het is allemaal van grote eenvoud en bewust vaag gehouden, alsof de fotograaf zich eigenlijk een beetje schaamde voor het rechttoe-rechtaan karakter dat bij foto's op de loer ligt.

De tentoonstelling wordt enigszins pretentieus gepresenteerd onder de titel Le temps retrouvé, een antwoord op de roman À la recherche du temps perdu van Marcel Proust. Maar het aardige schuilt in iets anders. Twombly's foto's zijn duidelijk het werk van een beeldend kunstenaar - ze wekken vaak de indruk voorstudies voor stillevens te zijn. Het zijn ook vaak atelierfoto's, van een detail van een sculptuur, of verfkwasten in een potje. En onder de 'geïnviteerde kunstenaars' uit de titel van de tentoonstelling zijn er dan ook meerdere die juist het genre van de atelierfoto beoefenden. 'Uitgenodigd' wil hier overigens niet zeggen dat de geïnviteerde nog in leven is.

Verbluffend zijn de foto's die de beeldhouwer Auguste Rodin vanaf de jaren 1880 door anderen liet maken van zijn atelier en zijn werken. Anders dan veel negentiende-eeuwse schilders gebruikte Rodin de fotografie niet voor voorstudie, maar zag hij haar als een methode om zijn werk onder de aandacht te brengen. Deze pr pakt vaak zeer spectaculair uit, bijvoorbeeld Rodins bekende beeld van de schrijver Balzac tegen de achtergrond van dreigend zwerk. Sommige afdrukken zijn door Rodin zelf met waterverf of inkt van een 'personal touch' voorzien, zodat de foto in plaats van louter reproductie weer een uniek kunstwerk werd.

Zo is er heel veel moois: de eigenhandig gemaakte foto's van Edgar Degas en Pierre Bonnard, die naar foto's schilderden, of de foto's die Constantin Brancusi maakte van zijn voltooide sculpturen. Twombly had ook in modernere fotografie een goede smaak: er hangt prachtig werk van onder andere Ed Ruscha, Man Ray, Diane Arbus en Cindy Sherman.

Spectaculair zijn ook de stereoscopieën die Jacques Henri Lartigue in de jaren 1910 en 1920 maakte en die je volgens het kijkdoosprincipe door gaten in de muur moet bekijken. De geschiedenis van Lartigues kunstenaarschap is merkwaardig: hij had zijn hele leven roem als schilder nagestreefd en fotografie als hobby beschouwd, om in de jaren 1960 op hoge leeftijd plotseling als belangrijke pionier van de fotografie te worden ontdekt. Zijn schilderijen gelden tot op de huidige dag als niet meer dan een curiositeit. Twombly - zo blijkt in Avignon - zal dat postuum niet gauw overkomen: zijn foto's blijven een curiositeit.

Info: Le temps retrouvé. Cy Twombly photographe et artistes invités. Tot 2/10 te zien in Avignon, Collection Lambert, 5 Rue Violette. Voor openingstijden zie collectionlambert.fr Werk van fotografen Douglas Gordon en Miquel Barceló, ook op Le temps retrouvé, te zien in Chapelle du Méjan in Arles. **** 
Foto-onderschrift: Onbekende fotograaf: 'Fugit amor', jaar onbekend, geretoucheerd door Auguste Rodin Cy Twombly: 'Lemons' (2005) Pierre Bonnard: 'Marthe au tub' (rond 1908) Edgar Degas: 'Danseuse' (rond 1900) Cy Twombly: 'Untitled (peonies)' (1980)
Persoon: Cy Twombly

Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.

Catching butterflies on the marketplace Exactitudes Ellie Uyttenbroek & Ari Versluis Photography

Exactitudes

Ari Versluis, Ellie Uyttenbroek
Designed by 75B

English
296 pp / 315 x 240 mm / hardcover
ISBN 978 90 6450 765 6
published 2011, recent

Fifth edition. 48 new series!

Inspired by interest in the striking dress codes of various social groups, Rotterdam-based photographer Ari Versluis and profiler Ellie Uyttenbroek have systematically documented numerous identities. They call their series ’Exactitudes’: a contraction of ’exact’ and ’attitude’. By registering their subjects in an identical framework they provide an almost scientific record of people’s attempts to distinguish themselves from others by assuming a group identity. The apparent contradiction between individuality and uniformity is taken to such extremes that the artistic aspect dominates the purely documentary element. Rotterdam’s heterogeneous street scene remains a major source of inspiration for them, although for this new edition, once again with 48 new series, they have also visited Milan, Beijing, Rio de Janeiro, Casablanca, Praia (Cabo Verde), New York, Bordeaux, London and Paris.

 

Vlinders vangen op de markt

tekst Arjen Ribbens

 Interview | Zaterdag 13-08-2011 | Sectie: Overig | Pagina: L12 | Arjen Ribbens

De foto-antropologen Ellie Uyttenbroek en Ari Versluis maakten 48 nieuwe exactitudes.

Een halflang, blond soapsterrenkapsel en een lichtblauw overhemd van Ralph Lauren of Tommy Hilfiger, dat half uit een verwassen rode broek hangt. Sinds Ari Versluis en Ellie Uyttenbroek bijna tien jaar geleden twaalf identiek uitgedoste corpsstudenten portretteerden, dringen de blonde ballenbroeken zich op: 'Kijk, daar heb je weer een corpo.'

En zo herkennen we op straat ook al jaren tattoo-babes, ruitjesnichten, marokkies en smatjes - andere classificaties van de foto-antropologen Versluis en Uyttenbroek. Met een bewonderenswaardige vasthoudendheid documenteren de twee Rotterdammers sinds 1994 opvallende dresscodes van verschillende sociale groepen, reeksen die zij steeds een karakteristieke benaming meegeven.

De fotoverzamelingen noemen zij exactitudes, een samentrekking van de woorden 'exact' en 'attitude'. Ze vergelijken zichzelf met vlinderverzamelaars. In hun net vangen zij alleen geen dagpauwogen en koevinkjes maar kale gabbers in een glimmend Australian-trainingspak, Rotterdamse blondines (bimbo's), blanken met rastahaar en roffa's, stoere Surinaamse meiden met oversized trainingsbroeken en hair-extensions. Versluis: Eén ding is niet leuk, twee ook niet. Tien wordt interessant, maar het liefst willen we er honderd.

Onlangs verscheen de vijfde druk van hun verzamelboek Exactitudes, met 48 nieuwe portretreeksen. Een spannend moment: steeds groter wordt de kans dat de lezer zichzelf herkent. Want als Versluis en Uyttenbroek één ding duidelijk maken, is het dat individueel kledinggedrag niet bestaat. Het kekke bloemetjeshemd van presentator Matthijs van Nieuwkerk is net zo'n gelijkmakend kledingstuk als de blauwe blazer van het old boys network of het tweedehands Superman T-shirt van de hipster. Zelfs als de fotografen twaalf excentriek uitgedoste zwervers voor de camera halen, lijkt het alsof ze een uniform dragen.

De nieuwe exactitudes komen onder andere uit Milaan, Peking, Rio de Janeiro, Casablanca en New York. Ze werken steeds vaker in opdracht, vertelt Versluis. In opdracht van het Franse ministerie van Cultuur gingen ze op zoek naar 'de Europese burger'. Het Italiaanse koffiemerk Lavazza vroeg hun om koffietypes.

De buitenlandse commissies resulteerden in exactitudes als de espressoman, het cappuccinomeisje en de onzichtbare man (lefgozers met capuchontrui). Dat de buitenlandse exactitudes vaak zo herkenbaar zijn, komt omdat de wereld schrikbarend aan het globaliseren is, zegt Versluis. Door Zara, H&M en de kracht van internet beginnen steden erg op elkaar te lijken.

Uitgesproken Nederlands zijn de twee series die vorig jaar op de Afrikaandermarkt in Rotterdam werden gemaakt. Op 'Brigade' staan twaalf gehoofddoekte dochters van eerste generatie Turkse immigranten gehuld in enkellange doorknoopjassen van spijkerstof. De vrouwen op de andere reeks - 'Auntie Never Ever' - zijn al even Rotterdams: kort, geblondeerd haar, shirt met print, de handen stoer in de zij. Versluis: Om de Turkse vrouwen voor de camera te krijgen, struinden we over de markt met twee Turkssprekende assistentes. Vaak zetten we ze eerst met hun man op de foto. Als we van de echtgenoten toestemming kregen, lukte het wel.

Met de blonde vrouwen was het lachen, gieren, brullen, zegt Versluis. Na twee tellen zeiden ze vaak al: 'Jochie, staat het er nu nog niet op.' Ellie wist daar wel raad mee. Die Rotterdamse vrouwen, dat is opgeruimd volk, die houden van spic en span. Ellie vroeg dan wat voor wasmiddel ze gebruikten. Begonnen ze daarover te beppen.

Waarom wilden ze de Turkse vrouwen fotograferen? Versluis: Ons uitgangspunt is altijd hetzelfde: een bijzondere kledingstijl. Die denimjassen zijn net iets sportiever dan de camelkleurige wollen jassen die veel Turkse vrouwen dragen. Nog maar één zaak op Zuid verkoopt die spijkerjassen. Daarom wilden we die serie nu maken, straks kan het niet meer.

Info: Ari Versluis en Ellie Uyttenbroek: Exactitudes 010 Publishers, 296 blz, 37,50 euro.Zie ook exactitudes.com
Foto-onderschrift: Auntie Never Ever Rotterdam 2010
Persoon: Ellie Uyttenbroek; Ari Versluis

Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.

Team Doppio - Milano 2011

Cappuccino Girls - Milano 2011

Bolla Bella, Milano 2011

Sciuara Decaffeinata - Milano 2011

Barista - Milano 2011