The recently unknown photographic work of Czech artist Miroslav Tichy has become a noteworthy presence in the worlds of photography and contemporary art over the last few years. Timeless and uncategorizable, Tichy’s work captures the women of Kijov, from the artist’s native city in Moravia. On 28 April 2010, the Michael Hoppen Gallery will bring together unique photographs, previously unseen in the UK, created in the 1960’s by Tichy with his makeshift cameras and enlargers. Read more ...
dinsdag 27 april 2010
Unique Photographs by art brut photographer Miroslav Tichy Photography
The recently unknown photographic work of Czech artist Miroslav Tichy has become a noteworthy presence in the worlds of photography and contemporary art over the last few years. Timeless and uncategorizable, Tichy’s work captures the women of Kijov, from the artist’s native city in Moravia. On 28 April 2010, the Michael Hoppen Gallery will bring together unique photographs, previously unseen in the UK, created in the 1960’s by Tichy with his makeshift cameras and enlargers. Read more ...
maandag 26 april 2010
Meetingplaces 1991 Amsterdam Bart Sorgedrager Photography
Serie 'Ontmoetingsplekken' door Bart Sorgedrager, documentaire foto-opdracht 1991
Amsterdams kale onderbuik in beeld
Met de vijftalige "Eros guide to Amsterdam' als kompas heeft fotograaf Bart Sorgedrager het afgelopen jaar de onderbuik van Amsterdam in beeld gebracht.
Arjen Ribbens
18 januari 1992
In opdracht van het Amsterdamse Fonds voor de Kunst fotografeerde Sorgedrager publieke ruimtes waar seks kan worden beleefd. Hij maakte interieuropnamen van de Bananenbar, Huize Jacqueline, Maison Ellen, Club Jacques en enige tientallen andere uitgaansgelegenheden. De fotoserie geeft een onthullend inzicht in de verscheidenheid van deze voor de economie van de hoofdstad niet onbelangrijke bedrijfstak. Sorgedrager fotografeerde zowel peeskamertjes op de Wallen als luxueuze bordelen, peepshows, "open sex'-clubs, filmzalen, darkrooms, massagehuizen, "wiphotels', jongensbordelen, videocabines, sekssauna's en speelkamers voor sadomasochisten.
Aanleiding voor de fotoreportage was het wetsontwerp dat het houden van bordelen moet legaliseren. Vooruitlopend op die wetswijziging is de gemeente Amsterdam begonnen met het stellen van inrichtingseisen aan relaxbedrijven. Bouw- en Woningtoezicht verlangt van exploitanten sanitaire voorzieningen en maatregelen in verband met brandpreventie. Volgens de fotograaf leiden de gemeente-aanschrijvingen tot ingrijpende renovaties: “Er wordt driftig gesloopt, de gipsplatencultuur rukt op. Sommige interieurs heb ik nog in de oude toestand kunnen vastleggen. Bij voorbeeld Elégance aan de Nicolaas Witsenkade, een prachtig bordeel met een origineel Jugendstil-interieur.”
Het verkrijgen van toestemming om de seksbedrijven te fotograferen kostte Sorgedrager nog de meeste tijd. Dat hij al snel een foto kon laten zien van het prestigieuze Yab Yum schiep vertrouwen bij andere bordeelhouders. Meestal mocht hij 's morgens tegelijk met de schoonmaaksters naar binnen om opnamen te maken. Een paar keer kreeg hij van de eigenaar de sleutel met het verzoek de boel af te sluiten als hij klaar was.
Sorgedrager koos voor een koele fotografische registratie van de relaxhuizen. De bedrijven werden bewust leeg gefotografeerd. “Behalve de problemen die het fotograferen van bezoekers en werknemers met zich mee zou brengen, spreken de kale ruimtes meer tot de verbeelding”, verklaart de fotograaf. “Ik heb zelf flitslampen meegenomen. Ik wilde foto's zoals in de contactadvertenties van pornobladen: geflitst vanuit de camera, steeds hetzelfde objectief en zo min mogelijk gebruikmakend van het bestaande gekleurde licht. Zonder te willen moraliseren, ik geloof niet echt in de warmte en intimiteit van deze wereld.”
Sorgedrager hanteerde een 4x5-inch camera die haarscherp ieder detail vastlegt. Daardoor kan worden geconstateerd dat de in animalfilms gespecialiseerde bioscoop in de Lange Niezel "Miss Piggy in action' draait, dat in de homosauna in de Van Lennepstraat ook tosti's verkrijgbaar zijn, dat in het "wiphotel' op de Oudezijds Achterburgwal (kamers à tien gulden per half uur) met een eierwekker wordt bijgehouden hoe lang de kamers bezet zijn, dat op de fruitschaal van Maison Ellen uitsluitend bananen liggen, dat er in de luipaardkamer van het sjieke bordeel Satyricon ook gedacht is aan een rokertje, en dat er in sommige seksbedrijven een honkbalknuppel naast de voordeur staat.
Sorgedrager merkte al snel dat hij zich had begeven in een op zichzelf staande samenleving met een ander normbesef. In een "open sex'-club, een gelegenheid waar de bezoekers in elkaars bijzijn moeten relaxen, gaf een van de werkneemsters uitleg over de salariëring. Jonge blanke vrouwen verdienen ƒ 1.500 per week, blanke vrouwen ƒ 1.000 en zwarte vrouwen ƒ 750. Opmerkelijk vond de fotograaf ook de talrijke illegale prostituées en de vele vrouwen uit het Oostblok, vooral in de peepshows.
Bij de betaalde liefde speelt het decor slechts een ondergeschikte rol, die conclusie dringt zich bij het bekijken van de fotoserie op. Weerzinwekkend behang, nepbloemen en smotsig meubilair staan bordeelbezoek kennelijk niet in de weg. En in een pornobioscoop mogen gerust plastic tuinstoelen staan. Sorgedrager: “Vaak dacht ik: een sopje zou hier geen kwaad kunnen. De meeste ruimtes zijn zó weinig erotisch, dat ik me niet kan voorstellen hoe je er seksueel iets kunt beleven. Volgens een bordeelhouder die ik daar op wees, geeft dat armoedige decor veel klanten juist een kick.”
De meest naargeestige ontmoetingsplekken vond Sorgedrager de darkrooms voor homo's. De foto van Club Jacques in de Warmoesstraat toont een zwartgeverfde betonnen cel die spaarzaam is gemeubileerd. Aan de muur een houten kruis met hand- en voetboeien en aan het plafond een sling, een met kettingen verankerde lederen lap om het fistfucken te vergemakkelijken. Aan de eigenaar van de Eaglebar vroeg Sorgedrager hoe hij zijn "backroom' het liefste op de foto wilde: schoongemaakt of niet? “Kom maar op vrijdagmorgen”, antwoordde de man, “op donderdagavond gaat het er hier lekker ruig aan toe.”
Bart Sorgedrager (32) is bijzonder bedreven in het vinden van sponsors en uitgevers voor zijn werk. Hij heeft al drie fotoboeken op zijn naam staan: over de voetbalclub Ajax, de ijzergieterijen aan de Oude IJssel en de Nederlandse kolonisten in Brazilië. Binnenkort verschijnt een vierde boek, over Duitsland. Sorgedrager zoekt nog naar een sponsor voor een boekuitgave van zijn jongste reportage. De eerste ondernemer die hij benaderde, condoomfabrikant Durex, bedankte vriendelijk voor de eer.
Amsterdams kale onderbuik in beeld
Met de vijftalige "Eros guide to Amsterdam' als kompas heeft fotograaf Bart Sorgedrager het afgelopen jaar de onderbuik van Amsterdam in beeld gebracht.
Arjen Ribbens
18 januari 1992
In opdracht van het Amsterdamse Fonds voor de Kunst fotografeerde Sorgedrager publieke ruimtes waar seks kan worden beleefd. Hij maakte interieuropnamen van de Bananenbar, Huize Jacqueline, Maison Ellen, Club Jacques en enige tientallen andere uitgaansgelegenheden. De fotoserie geeft een onthullend inzicht in de verscheidenheid van deze voor de economie van de hoofdstad niet onbelangrijke bedrijfstak. Sorgedrager fotografeerde zowel peeskamertjes op de Wallen als luxueuze bordelen, peepshows, "open sex'-clubs, filmzalen, darkrooms, massagehuizen, "wiphotels', jongensbordelen, videocabines, sekssauna's en speelkamers voor sadomasochisten.
Aanleiding voor de fotoreportage was het wetsontwerp dat het houden van bordelen moet legaliseren. Vooruitlopend op die wetswijziging is de gemeente Amsterdam begonnen met het stellen van inrichtingseisen aan relaxbedrijven. Bouw- en Woningtoezicht verlangt van exploitanten sanitaire voorzieningen en maatregelen in verband met brandpreventie. Volgens de fotograaf leiden de gemeente-aanschrijvingen tot ingrijpende renovaties: “Er wordt driftig gesloopt, de gipsplatencultuur rukt op. Sommige interieurs heb ik nog in de oude toestand kunnen vastleggen. Bij voorbeeld Elégance aan de Nicolaas Witsenkade, een prachtig bordeel met een origineel Jugendstil-interieur.”
Het verkrijgen van toestemming om de seksbedrijven te fotograferen kostte Sorgedrager nog de meeste tijd. Dat hij al snel een foto kon laten zien van het prestigieuze Yab Yum schiep vertrouwen bij andere bordeelhouders. Meestal mocht hij 's morgens tegelijk met de schoonmaaksters naar binnen om opnamen te maken. Een paar keer kreeg hij van de eigenaar de sleutel met het verzoek de boel af te sluiten als hij klaar was.
Sorgedrager koos voor een koele fotografische registratie van de relaxhuizen. De bedrijven werden bewust leeg gefotografeerd. “Behalve de problemen die het fotograferen van bezoekers en werknemers met zich mee zou brengen, spreken de kale ruimtes meer tot de verbeelding”, verklaart de fotograaf. “Ik heb zelf flitslampen meegenomen. Ik wilde foto's zoals in de contactadvertenties van pornobladen: geflitst vanuit de camera, steeds hetzelfde objectief en zo min mogelijk gebruikmakend van het bestaande gekleurde licht. Zonder te willen moraliseren, ik geloof niet echt in de warmte en intimiteit van deze wereld.”
Sorgedrager hanteerde een 4x5-inch camera die haarscherp ieder detail vastlegt. Daardoor kan worden geconstateerd dat de in animalfilms gespecialiseerde bioscoop in de Lange Niezel "Miss Piggy in action' draait, dat in de homosauna in de Van Lennepstraat ook tosti's verkrijgbaar zijn, dat in het "wiphotel' op de Oudezijds Achterburgwal (kamers à tien gulden per half uur) met een eierwekker wordt bijgehouden hoe lang de kamers bezet zijn, dat op de fruitschaal van Maison Ellen uitsluitend bananen liggen, dat er in de luipaardkamer van het sjieke bordeel Satyricon ook gedacht is aan een rokertje, en dat er in sommige seksbedrijven een honkbalknuppel naast de voordeur staat.
Sorgedrager merkte al snel dat hij zich had begeven in een op zichzelf staande samenleving met een ander normbesef. In een "open sex'-club, een gelegenheid waar de bezoekers in elkaars bijzijn moeten relaxen, gaf een van de werkneemsters uitleg over de salariëring. Jonge blanke vrouwen verdienen ƒ 1.500 per week, blanke vrouwen ƒ 1.000 en zwarte vrouwen ƒ 750. Opmerkelijk vond de fotograaf ook de talrijke illegale prostituées en de vele vrouwen uit het Oostblok, vooral in de peepshows.
Bij de betaalde liefde speelt het decor slechts een ondergeschikte rol, die conclusie dringt zich bij het bekijken van de fotoserie op. Weerzinwekkend behang, nepbloemen en smotsig meubilair staan bordeelbezoek kennelijk niet in de weg. En in een pornobioscoop mogen gerust plastic tuinstoelen staan. Sorgedrager: “Vaak dacht ik: een sopje zou hier geen kwaad kunnen. De meeste ruimtes zijn zó weinig erotisch, dat ik me niet kan voorstellen hoe je er seksueel iets kunt beleven. Volgens een bordeelhouder die ik daar op wees, geeft dat armoedige decor veel klanten juist een kick.”
De meest naargeestige ontmoetingsplekken vond Sorgedrager de darkrooms voor homo's. De foto van Club Jacques in de Warmoesstraat toont een zwartgeverfde betonnen cel die spaarzaam is gemeubileerd. Aan de muur een houten kruis met hand- en voetboeien en aan het plafond een sling, een met kettingen verankerde lederen lap om het fistfucken te vergemakkelijken. Aan de eigenaar van de Eaglebar vroeg Sorgedrager hoe hij zijn "backroom' het liefste op de foto wilde: schoongemaakt of niet? “Kom maar op vrijdagmorgen”, antwoordde de man, “op donderdagavond gaat het er hier lekker ruig aan toe.”
Bart Sorgedrager (32) is bijzonder bedreven in het vinden van sponsors en uitgevers voor zijn werk. Hij heeft al drie fotoboeken op zijn naam staan: over de voetbalclub Ajax, de ijzergieterijen aan de Oude IJssel en de Nederlandse kolonisten in Brazilië. Binnenkort verschijnt een vierde boek, over Duitsland. Sorgedrager zoekt nog naar een sponsor voor een boekuitgave van zijn jongste reportage. De eerste ondernemer die hij benaderde, condoomfabrikant Durex, bedankte vriendelijk voor de eer.
zondag 25 april 2010
From the Functional Object to the Fetish in 20th Century Photographs Photography
The Ecstasy of Things: From the Functional Object to the Fetish in 20th Century Photographs
Things, their utilisation, their appearance and their financial and symbolic value speak volumes about our relationship with the world. The path through the 20th century leads from the actual things to the immaterial image of things, from the design of objects via their production, the use to which they are put in everyday life and our imagination, right up to their degeneration into trash.
Achille B. Weider: Modeaufnahme, um 1970.
Fotostiftung Schweiz, Winterthur.
© Achille B. Weider, Zürich
This project is concerned with precisely this kind of photography, photography commissioned by designers, manufacturers and advertising agencies – pictures known as object, or product, photographs. A group of twenty researchers have persued different archives in European and American states in order to find previously undiscovered examples of applied photography on the theme. Parallel to these photographs, the exhibition shows work by photographers including Bernard Eilers, Menno Huizinga, Hans Dukkers, Anuschka Blommers / Niels Schumm, Frank van der Salm, Cok de Graaff, Eugene Atget, Edward Steichen, Hans Finsler, Anton Stankowski, Albert Renger-Patzsch, August Sander, Man Ray, André Kertész, Hans Bellmer, Duane Michals, William Wegman, Fischli Weiss, Louise Lawler, Christopher Williams and John Gossage. The aim of the exhibition and book project "The Ecstasy of Things" is to cast a retrospective glance, reflected by the medium of photography, back over the century of things from today's standpoint. On the one hand, the project describes and explores the economic, technological, ecological, cultural and emotional content of things, on the other it discusses their appearance and steps in the development of their photographic portrayal. In each and every stage of development – the creation, presentation, selection, production, marketing and sale of things – photography is used as a central means of communication. See for a review ...
zaterdag 24 april 2010
Shadow Side of Society 1962 Amsterdam Frits Weeda Photography
Frits Weeda is something of an icon in Dutch photography, known for the pictures he took of Amsterdam, between 1958 and 1965. From shots of boys standing proudly in front of an abandoned car, fully ablaze, to pictures of the first modern mailbox being installed, as neighbourhood locals gathered around, his photos tend to capture the charming eccentricities of the poorer communities in town.
Amsterdam Magic Centre Photography | Promote Your Page Too
Abonneren op:
Posts (Atom)






































