vrijdag 27 april 2012

Moments before the Flood Carl de Keyzer Photography



For Moments Before the Flood, Carl De Keyzer aims to travel for seven months in Europe, going around the coastline from England, Iceland to Poland and Scandinavia, aiming only to capture landscapes and water. An occasional human presence might also occur. His images contain a certain uneasiness that could be interpreted as a sign of upcoming catastrophe: if some predictions come true, the world’s water level could rise 3–5 metres, which would have devastating effects on the European coastline. It’s also an attempt (possibly fictitious) to preserve, for the last time, the beauty of this coastline. As always in Carl De Keyzer’s work, there is a link with the history of painting. This time it is the Dutch marine landscapes that caught his attention.


Carl De Keyzer (1958, Belgium) works as a freelance-photographer since 1982; he became a member of the Magnum Photo Agency in 1994.




He published eight books :
Oogspanning (1984),
India (1987),
Homo Sovieticus/USSR-1989-CCCP (1989),
God, Inc. (1992),
East of Eden (1996) ,
EVROPA (2000),
ZONA (2003),
Trinity (2008).
See also 

Postcard from the Congo Carl de Keyzer Photography ...

Carl De Keyzer also received many awards, including:
the "Grand Prix Triennale de la Ville de Fribourg" (Fribourg 1988),
the "Prix du Livre" (Arles 1990),
the "Eugene Smith Award" (New York 1990),
and the "Prix de la Critique - Kodak" (Paris 1992),

His photos were published in The Independent Magazine, Rolling Stone, Life Magazine, The Daily Telegraph Magazine, Los Angeles Time Magazine, Frankfurter Allgemeine, The Guardian, El Pais, The European, Globe, Liberation, Le Figaro Magazine, De Morgen, De Volkskrant. LightBox
European Coastlines, ‘Moments Before The Flood’



En straks komt de vloedgolf

Florine van der Does
Recensie Recensie | Zaterdag 12-05-2012 | Sectie: Overig | Pagina: NH_NL01_028 | Florine van der Does
Ineens stonden de kranten er bol van: door de klimaatopwarming zou het zeeniveau drastisch stijgen en de kustlijn onder grote druk komen te staan. Ik vond die dreiging, die latente spanning, zo interessant dat ik daar iets mee wilde doen.
De Belgische fotograaf Carl De Keyzer (Kortrijk, 1958) heeft met zijn fotografieproject Moments Before the Flood geprobeerd de voorbereidingen van Europa op die mogelijke zeespiegelstijging vast te leggen. De serie vormt een fotografisch onderzoek naar dreiging en de labiele zone waar het vasteland niet langer vast voelt, de kust. Ik wilde de toeschouwer mijn werk laten bekijken door de bril van het moment voordat de vloedgolf komt. Vandaar de titel van de serie. Zo ontstaat er wrijving tussen fictie en realiteit. Wordt dit beeld, deze kust, binnen luttele seconden verwoest? Het antwoord daarop laat ik in het midden, die vraagtekens voegen een extra dimensie toe aan mijn werk.
In vier jaar tijd legde De Keyzer 120.000 kilometer af om kustlijnen te fotograferen. Aanvankelijk wilde ik alleen water en zijn ijle landschappen, stranden, pieren en vuurtorens vastleggen. Mensen waren verboden terrein. In het proces kwam ik er echter achter dat mensen de documentaire-achtige intentie en het gevoel van dreiging versterkten. De combinatie van naderend onheil vanuit de zee en menselijke aanwezigheid zorgt voor een interessant spanningsveld. Zo zijn er toch weer stilletjesaan mensen in de foto's geslopen.
Tijdens zijn werk heeft hij zich laten inspireren door de marinetaferelen uit de Hollandse en Britse schilderkunst. Niet zozeer wegens het onderwerp, maar omdat er vaak een interessante verhouding bestaat tussen een huiselijk schouwspel en de dreiging van de zee. De grootste uitdaging was het cliché vanfotografie te overstijgen, een extra dimensie aan de zee als object toe te voegen. Je hoopt als fotograaf gelaagdheid aan te brengen en ik geloof dat ik daar in zekere mate wel in ben geslaagd.
Florine van der Does
Info: Expositie: Moments before the flood. Oosteroever, Oostende,17 mei 2012 - 26 augustus 2012. www.carldekeyzer.com
Foto-onderschrift: Livorno, Italië Vrouwenpolder, Nederland Ancona, Italië Stonehaven, Verenigd Koninkrijk Costa da Caparica, Almada, Portugal 
Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.

















donderdag 26 april 2012

Suffer in silence and Loosing very, very ... SECONDS OUT - faces of boxing Annemiek (Piek) Kock Photography



Seconds Out: Faces of Boxing - A fascinating book by Piek with an introduction by Erwin Olaf.
This book contains beautiful pictures of boxing by Piek (Annemieke Kock). Impressive portraits of boxers at their most vulnerable moment: in the corner with their trainer, inbetween rounds. Sharp, intimate pictures alternating with action shots. A unique book: "Boxing has never been documented this way"

Seconds Out: Faces of Boxing is a beautiful art book and already a collectors item. The photos show the phenomenon of boxing as more than just a sport and graphically it is beautifully designed. Besides the introduction by Erwin Olaf the book further contains an essay by author Jan van Bergen Mers and an interview with Lucia Rijker. The director of the most famous boxing gym in the world, Bruce Silverglade of Gleason's Gym, wrote a few lines for the book too.
In stilte lijden en heel, heel erg verliezen
Rosan Hollak
artikel artikel | Zaterdag 21-04-2012 | Sectie: Overig | Pagina: NH_NL01_014 | Rosan Hollak

Fotograaf Piek is gefascineerd door de totale onderwerping van lichaam aan geest die boksen is. In een boek brengt ze portretten van boksers samen die ze de afgelopen tien jaar maakte.


Doodmoe ben je. En toch moet je door. Weer een ronde. De kans dat je nog meer klappen krijgt, wordt alleen maar groter. Hoe gek ben je eigenlijk om in de ring te gaan staan? Redelijk geschift, maar ook heel moedig. In de jaren 40 was middengewicht Jake LaMotta zo'n toonbeeld van onverschrokkenheid. Buiten de ring had de Italiaans-Amerikaanse bokser, bijgenaamd The Bronx Bull, agressieve trekjes en hij sloeg geregeld zijn vrouw. Maar binnen de touwen vertoonde hij een ongekende durf en doorzettingsvermogen. Zijn grote opponent was Sugar Ray Robinson. In 1951, gedurende hun zesde en laatste bokswedstrijd, werd LaMotta door Robinson genadeloos te pakken genomen. Martin Scorses verfilmde die wedstrijd in Raging Bull. In zwart-witopnames zie je hoe LaMotta (Robert de Niro) in de touwen hangt, terwijl Robinson erop los beukt. LaMotta blijft staan tot de scheidsrechter uiteindelijk in de dertiende ronde een einde maakt aan het gevecht. You never got me down, Ray, is het enige wat hij nog kan uitbrengen. LaMotta gaf geen krimp, puur op wilskracht. Mind over matter.
Die totale onderwerping van het lichaam aan de geest is een aspect van het boksen dat fotograaf Piek (Annemieke Kock) al jaren fascineert. Tien jaar lang bezocht ze boksscholen en -zalen van Heerlen tot Purmerend tot Apeldoorn. Bij iedere wedstrijd stond ze met haar camera bovenop de ring. Wat haar intrigeerde was de strijd die de bokser, afgezien van met zijn tegenstander, met zichzelf moet voeren. Hoe ga je door als je al zo'n pijn hebt en bijna niet meer kan? zegt Piek. Terwijl je al stuk bent, moet je toch door naar de volgende ronde, ook al sta je 10-0 achter. En dan te bedenken dat een bokser dit alles moet doormaken voor een overvolle zaal, waar het publiek hem uitjouwt als hij te zwak is. Als je dan verliest, verlies je ook wel heel erg.
De zelfkastijding en de daarbij behorende gevoelens van angst, de strijd met het ego en de soms onderbewuste gevoelens van boetedoening, dat alles wilde Piek vastleggen. Meer dan 500 wedstrijden bezocht ze waar ze zowel mannelijke als vrouwelijke boksers fotografeerde: vechtend of zwetend in de ring, voor en na de wedstrijd, met en zonder trainer. Ze maakte een selectie van zo'n 80 portretten en een dozijn actiefoto's die ze heeft gebundeld in SECONDS OUT - faces of boxing.
Het resultaat is een boek met intense beelden. Vooral de portretten van de boksers op het moment van rust tussen twee rondes, hebben een bijna religieus karakter. Zoals het stille lijden van de bezwete bokser bij wie een klein straaltje bloed over de wang sijpelt. Of de man met gesloten ogen bij wie de trainer de wond op zijn voorhoofd probeert te dichten. Dat een bokswedstrijd soms een mystieke lading heeft, is vaker genoteerd. Joyce Carol Oates schreef in On boxing (1987): De verschrikkelijke stilte in de ring is de stilte van de natuur voordat de mens en de taal bestonden, toen alleen het fysieke wezen God was. En het is zichtbaar, in een enkel gebaar of gezichtsuitdrukking. Precies zo'n moment beschrijft Norman Mailer in een van de laatste scènes in When We Were Kings (1996). In deze documentaire, die verslag doet van de grote wedstrijd tussen Muhammad Ali en George Foreman in Zaïre (het huidige Congo), vertelt Mailer hoe hij, vooraan bij de ring gezeten, Ali na de eerste ronde tegen Foreman een uitdrukking op zijn gezicht ziet krijgen die hij nog nooit eerder heeft gezien. Het is de enige keer dat ik angst in zijn ogen zag, zegt Mailer. Ali leek in zichzelf te kijken en zei: dit is het moment waarop je hebt gewacht, dit is het moment.... Terwijl rouwdouwer Mailer het vertelt, schieten de tranen hem in de ogen. Hij weet dat hij het moment beschrijft waarop zijn grote held wankelt. Zelfs een grootheid als Ali kan twijfelen, net als ieder ander mens. En dat is even slikken.

De zelfkastijding, de angst, de strijd met het ego, dat alles wilde Piek vastleggen Annemieke Kock Piek (Annemieke Kock, Tilburg, 1968) studeerdefotografie aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. In 1993 werd ze vaste assistent bij fotograaf Erwin Olaf. Ze maakte de foto's voor de eerste cd's van Acda en de Munnik en fotografeert voor reclamebureaus en tijdschriften als Volkskrant Magazine, Nieuwe Revu en sQueeze. Daarnaast maakt ze theateraffiches.
Info: SECONDS OUT - faces of boxing. Uitg. Komma, 112 blz, euro 29,95
Foto-onderschrift: Mounir Toumi. Foto boven: Jean Louis Bryla
Persoon: Annemieke (Piek) Kock
Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.








maandag 23 april 2012

Carnival in Helmond Martin Parr Martijn van de Griendt Photography



The  Facebook Problem
“I am in Helmond, in southern Holland shooting photos of the Carnival for the Museum here, as part of a show later this year.
Carnival, by nature means lots of parties and of course copious drinking. The more drink is taken, the bigger the “Facebook Problem” becomes. You walk into a crowded bar or party, lift your camera and everyone in front of you starts posing and smiling, producing the kind of image in the past associated with the social pages in magazines, but now the stock that fills up Facebook. I sometimes take great delight in telling people that I have no interest in photographing them. This is not quite true, as I would not have halted in front of them had I not seen something that caught my eye. Sometimes people get quite angry at this rejection, although the image is unlikely to disappear, as they have probably been photographed many times already that night on countless mobile phones. The problem is made worse when fancy dress is involved, as this means you have to be recorded even more than for a normal party. Carnival in Holland is fancy dress plus.
This problem gets worse when people are younger, for once you get into middle age the backdrop activity of constantly shooting everyone, everywhere diminishes. Young people need to fill their Facebook pages with ever more photos of them having a good time, with virtually everybody they know.
So what can you do to get round this? You can try waiting until people lose interest or you could shoot the picture, just to delete it later. Sometimes I even try and explain I don’t want posing. It is funny that often no-one ever asks how they can access the photos. The ritual is complete; they have been recognised as officially having a good time. Not having everyone looking at you in these situations is a major achievement.
Every month something like 6 billion photos are loaded onto Facebook. If you glance through some of these, the majority
fit into the same pattern. Last New Year’s Eve, 750 million photos were posted in one night alone. Why do we need all these photos?  Is it the inherent insecurity we all have? Can you imagine, for example visiting somewhere like a tourist honeypot without this being recorded? Not all aspects of the Facebook trend are entirely negative: with the explosion of phones with cameras and photo sharing sites like Flikr the interest in photography is growing. It is, after all, the greatest democratic art form of our time. In past times people collected autographs, souvenirs, or perhaps programmes. Now the only currency is a yet another smiling photo.” Martin Parr

See for more Martin Parr ....

MARTIN PARR SHOOTS FOR DIESEL IN PONY STEP MAGAZINE &


With a critical eye and a good sense of humor, the British Martin Parr (1952) documents human behaviour in our mass culture society. While his colourful photographs at times exaggerate certain situations, they strongly reflect on a modern western society in which mass consumption, mass tourism and fastfood reign. His images are therefore recognisable, and bring a sense of self awareness. Martin Parr is in fact an anthropoligist, as he is constantly investigating the core of human beings and their incentives to act in certain ways. He joined Magnum in 1994, continuing his documentation of modern society.
Parr’s earliest photographs featured in this exhibition are from 1983 – the year in which he made the leap from black & white to colour photography. The exhibition will include 200 photographs from eleven of his series, representing his extensive oeuvre of colour photographs. Noteworthy is that his most recent series, “Carnaval in Helmond”, was shot over a four-day period in the Dutch city during carnaval this year.


Photographer Martin Parr is commissioned by the 'Gemeentemuseum Helmond' to take pictures of the annual carnival in Helmond, a small, provincial town in the south of the Netherlands.. Martijn van de Griendt made a little film about Martin Parr in Helmond.


Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.












zaterdag 21 april 2012

Los Angeles Portraits Beach Boy Brian Wilson Dana Lixenberg Photography


Jessica Durlacher en Leon de Winter zijn samen gastredacteur van de komende editie van het magazine DeLUXE, dat aanstaande zaterdag 21 april verschijnt als bijlage bij NRC Weekend. Durlacher kennen we van de boeken Emoticon en De Held, waarvoor ze vorig jaar de Opzij Literatuurprijs won. Haar echtgenoot Leon de Winter schreef bestsellers als Zoeken Naar Eileen W., Kaplan en Het Recht Op Terugkeer, dat hem in 2008 een nominatie voor de AKO Literatuurprijs opleverde.
Jessica Durlacher en Leon de Winter zijn samen gastredacteur van de komende editie van het magazine DeLUXE, dat aanstaande zaterdag 21 april verschijnt als bijlage bij NRC Weekend. Het schrijversechtpaar behoeft eigenlijk nauwelijks introductie. Durlacher kennen we van de boeken Emoticon en De Held, waarvoor ze vorig jaar de Opzij Literatuurprijs won. Haar echtgenoot Leon de Winter schreef bestsellers als Zoeken Naar Eileen W., Kaplan en Het Recht Op Terugkeer, dat hem in 2008 een nominatie voor de AKO Literatuurprijs opleverde.
Uiteraard staat in deze editie van DeLUXE een uitgebreid interview met de twee. Ook reisde het echtpaar samen met NRC Weekend af naar Los Angeles, de Amerikaanse stad die beiden zo fascineert en waar zij jarenlang woonden. “Een theater waar iedereen mee mag doen”, noemt Leon de Winter het.
In de vijfde editie van DeLUXE trekt daarom een allegaartje aan inwoners van de stad der immigranten voorbij. Zoals actrice Rose McGowan (Paige uit Charmed) en pornoster Mikayla Mendez. Maar bijvoorbeeld ook Beach Boy Brian Wilson wordt geportretteerd, terwijl De Winter de lezer meevoert over Mulholland Drive. Het grootste deel van de foto’s in deze vijfde DeLUXE is gemaakt door de Nederlandse fotografe Dana Lixenberg, die al jaren in New York woont.
“Met deze auteurs en deze fotografe hebben we echt het mooiste dat tekst en beeld kunnen bieden met elkaar verenigd”, zegt uitgever Hans Nijenhuis. “Zo is DeLUXE echt het snoepje van deze maand.”, zegt uitgever Hans Nijenhuis. 
Over DeLUXE
DeLUXE verschijnt dit jaar 6 keer, 3 keer in het voorjaar en 3 maal in het najaar als magazine bij NRC Weekend. Elke editie van DeLUXE heeft een eigen centraal thema en wordt gemaakt met een gastredacteur, die een absolute expert is op dat specifieke gebied. De eerste vier edities hadden de thema’s Mode, met gastredacteur ontwerper Dries van Noten, Architectuur & Wonen met architect Rem Koolhaas, Feestdagen met sopraan Eva Marie Westbroek en Mode met de Brits-Cypriotische modeontwerper Hussein Chalayan. DeLUXE onderscheidt zich door de inhoud en de benadering van lifestyle thema’s, maar ook door het opvallend grote formaat.









donderdag 19 april 2012

Real Fear Interrogation Donald Weber World Press Photo Photography


“Moron”.
In English, the word ‘interrogation’ has no negative coloring. It has one in Russian though. Donald Weber who had traveled in the post-Soviet countries a lot caught the concept of this word by collecting photo reports about interrogations, and published a book called Interrogation. The author claims that the book is not about Russia or Ukraine. He says it is about primitivism and cruelty inherent in all modern countries in general, including those claiming themselves to be 100% democratic. Their citizens, according to Weber, are aware of their own powerlessness when faced the law. Their fear fades away only when the trial proceedings are over and they are found not guilty.

One of the photographs by Doland Weber became a prize-winner in the photographic competition World Press Photo 2012. (Donald Weber—VII). See for a review ...

DONALD WEBER

photographer, Canada

Prior to taking up photography, Donald Weber trained as an architect, and worked at urban theorist Rem Koolhaas’s Office for Metropolitan Architecture in Rotterdam, the Netherlands. He freelanced for the international press in places as diverse as Africa, Eastern Europe, Russia, and South America, before involving himself in a personal project that focuses on how power deploys an all-encompassing theater for its subjects, in which he aims to record the collaboration of power with both masters and victims.
Weber’s recent major projects include The Underclass and Its Bosses: Crime & Punishment in Ukraine; The Drunken Bride, Russia Unveiled; Bastard Eden, Our Chernobyl, which won the Photolucida Book Award, and City of Cities, examining the future city of 2050. His first book, Bastard Eden, Our Chernobyl was published in 2008.Interrogations, about post-Soviet authority in Ukraine and Russia, will be published in 2012.
Weber’s work has appeared in numerous international publications including AmicaDer SpeigelThe GuardianNewsweekThe New York TimesThe New York Times Magazine,Rolling StoneSternTime, and The Walrus. He has worked with the NGOs Médecins sans Frontières, the United States Holocaust Memorial Museum, and War Child. His photography projects have been exhibited at festivals and galleries worldwide, including at the United Nations, the Musée de l’Armée, Les Invalides, Paris, the Portland Museum of Art, and the Alice Austen House Museum in New York. His photographs are in the permanent collection of the Portland Museum of Art, and the Museum of Memory and Tolerance in Mexico City.
Weber is the recipient of the Lange Taylor Documentary Prize, a Guggenheim Fellowship, the Chalmers Fellowship, and a previous World Press Photo award, amongst others. Further accolades include a Duke and Duchess of York Photography Prize, being listed inPDN’s 30, and named an Emerging Photo Pioneer by American Photo.













woensdag 11 april 2012

Using herself as a model Francesca Woodman Photography

Francesca Woodman, Polka Dots, November 1976

American photographer Francesca Woodman created a beguiling and important body of work during her short nine-year career. Working primarily with black-and-white photography, she mined some of the same themes as photographers as stylistically diverse as Ralph Eugene Meatyard (loss and the passage of time) and Cindy Sherman (self-presentation and role-playing). Woodman usually used herself as a model, contorting her body and exploring her relationship to her surroundings, often seeming to merge with them.  A recent acquisition, this rare vintage print is part of a series she made wearing a polka dot dress while a student at the Rhode Island School of Design; Woodman printed it at the time and gave it to a friend. Read for more ...


Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.



Documentaire Nadat de talentvolle Amerikaanse fotografe Sarah Woodman op 22-jarige leeftijd zelfmoord pleegde, kostte het haar ouders en broer - eveneens kunstenaars - jaren om in het reine te komen met haar dood.


Stille foto's van dode dochter

Zien

Marianne Vermeijden
artikel artikel | Dinsdag 10-04-2012 | Sectie: Media | Pagina: NH_NL02_034 | Marianne Vermeijden
De Amerikaanse fotografe Francesca Woodman (1958-1981) liet honderden zwart wit-opnamen na, veelal gemaakt in lege, aangetaste binnenruimten. De fotografe voert zichzelf onherkenbaar of nauwelijks zichtbaar op. Haar foto's roepen associaties op met verdwijning, afscheid en dood. Het meisje dat achter een schoorsteenmantel wegkruipt of dat zichzelf in de duisternis een engel waant was steeds Francesca Woodman. Met een sprong uit een New Yorks raam zou ze, 22 jaar oud, een eind aan haar leven maken. Haar werk leeft voort, Guggenheim New York toont een groot retrospectief.
Hoe kwam Francesca als dertienjarig meisje tot haar zelfportretten? Waarom pleegde ze zelfmoord? En lag de dood in haar werk besloten?
De documentaire The Woodmans uit 2010, vanavond te zien in Close up, probeert antwoorden te geven. Aan het woord komen onder meer Francesca's ouders, beiden kunstenaars. Eerder zeiden Betty en George Woodman in deze krant niet te geloven in een aangekondigde dood. George: Mensen denken dat Francesca in die foto's een geïsoleerde werkelijkheid verbeeldde. Maar wat we zien is een zeer bewust gemanipuleerde werkelijkheid, een vorm van theater, zoals je het leven ook als absurd theater kan zien. Betty: Ik kan niet bepalen wat anderen in het haar werk moeten lezen. Maar neemt u van mij aan, het gaat niet over de dood. Er zijn zoveel andere interpretaties mogelijk. Vaak reageren toeschouwers te emotioneel.
Marianne Vermeijden
Info: Close up: Francesca WoodmanNed. 2, 23.00 - 00.00 uur
Foto-onderschrift: De ouders van Francesca Woodman spreken over haar foto's en leven.
Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.

Al bijna uit beeld

Te erg voor woorden: Francesca Woodman: Photographs

marianne vermeijden
Recensie Recensie | Vrijdag 23-12-2005 | Sectie: Boeken | Pagina: 30 | Marianne Vermeijden

Er bestaan genoeg foto`s die ik liever nooit gezien had. Foto`s die als `haunting images` mijn geest hebben vervuild. Ze onthullen bijvoorbeeld hoe mensen iets uitspoken met elkaar waar je in je meest kwaadaardige fantasieën niet op zou zijn gekomen. Zo publiceerde Reuters in het fotoboek The Art of Seeing (2000) de opname van een Haitiaanse man die uitzinnig van genot flarden van een ander (geroosterd) mens op straat staat op te eten. Goed, men at elkaar tijdens de stalinistische hongersnoden ook op, maar dan niet met het perverse plezier waarmee deze man dat publiekelijk deed.

Zoals ik met die Haitiaan zit opgescheept, zo zal ik me ook levenslang de foto`s van Francesca Woodman herinneren. Fragmenten van een fatale nachtmerrie die juist helemaal géén horror laten zien, maar wel laten voelen hoe iemand innerlijk de weg is kwijt geraakt en dan beelden componeert die misleidend mooi illustreren hoe je naar de afgrond wankelt.
Woodman - donkerblond, knap en net twintig - portretteerde zichzelf voortdurend in zwartwitfoto`s - als engel, als fossiel, als schaduw, als lichtflits. Dat deed ze scherp, doordacht en neutraal, alsof ze zich als een object had overgegeven aan de veeleisende choreograaf die ze zelf was. Aha, ze zocht dus naar haar identiteit, zoals dat tegenwoordig tot vervelens toe wordt genoemd. Welnee, vergeet dat gesjoemel met het begrip identiteit, dat zo`n aardige vluchtheuvel biedt om zaken te simplificeren en het in wezen nergens over te hebben. Woodman nam met die foto`s afscheid van dit leven, ze gebruikte haar camera om te verkennen hoe het zou zijn om er niet meer te zijn. Ze is op haar beelden fysiek bijna al om de hoek verdwenen, ze sluipt in hetzelfde antracietgrijs van omringende muren het beeld uit, ze verstopt zich als een klein meisje achter het afgescheurde behang en ze beitelt delen van haar lichaam uit de stenen vloer van haar atelier, zodat er tenminste iets blijvends zou achterblijven, én een schrijnende foto.
Op een dag in 1981 was Woodman er inderdaad niet meer. Uit een raam gesprongen, in New York, 22 jaar oud. Waarom? Om een liefde, zo lieten haar ouders doorschemeren, want zo radicaal en kortzichtig kunnen dochters en zonen op die leeftijd zijn. Haar ouders waren bij een tentoonstelling van het nagelaten werk van hun dochter in de Kunsthal in Rotterdam. Beiden waren kunstenaar, en beiden hadden nooit ook maar een zweem van de dood in het werk van hun Francesca waargenomen, vertelden ze. Ze begrepen ook niet hoe anderen dat morbide reisplan wél doorzagen. Francesca was toch altijd vrolijk, had toch veel vrienden gehad. Ons gesprek viel stil. En toen die stilte te zwaar werd, zijn we maar over de schoonheid van haar foto`s begonnen.
Misleidend mooi wankelt de fotografe langs de afgrond
Info: Francesca Woodman: Photographs. Catalogus Fondation Cartier pour l`art contemporain
Trefwoord: Fotografie
Persoon: Francesca Woodman
Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.



Francesca Woodman "Untitled, Providence, Rhode Island, 1976,"